-
door Johan (kuifkrullen)
op 18-10-2009 @ 06:00
Na een poging om tijdens een belangrijke volleybalwedstrijd een onmogelijke bal te scoren landde ik bij een teamgenoot op zijn voet. Ik heb nauwelijks ervaring met blessures, maar voelde direct dat het mis was met mijn enkel. Ik hóórde het.
Ik zakte door mijn enkel en had meer pijn dan ooit. Ik kon niets anders dan gillen en haatte iedereen die om me heen stond te vragen of het goed ging.
Mijn moeder was bij de wedstrijd aan het kijken. Nadat ik flink geijsd was, bracht ze me met de auto naar de spoedeisende hulppost van het ziekenhuis tegenover de sporthal. In de auto kutterdekutte en fuckfuckfuckde ik er lustig op los. Dat zou ik normaal nooit doen met moederlief in de buurt, zij is wars van alle vuilbekkerij. Het interesseerde me niet, ik doorstond helse pijnen. Mijn moeder stond het toe, "zolang ik in de auto zat, in het ziekenhuis moest ik me inhouden."
In de wachtkamer hoefde ik nauwelijks te wachten. De ernst van mijn situatie was, geloof ik, al snel duidelijk bij de SEH-medewerkers. Mogelijk hadden ze mijn, in een onnatuurlijke hoek bungelende, voet opgepikt als signaal. Er werd zelfs niet gebromd dat ik eigenlijk eerst een huisarts diende te consulteren.
Er moesten foto's gemaakt worden. Mijn voet werd door een vette zuster in alle denkbare hoeken gedraaid. Ik dacht dat ik doodging. Ze verliet de ruimte en bleef lang weg. Ik fluisterde tegen mijn moeder: "Sorry mam, maar deze zuster is echt een vét kutwijf." Mijn moeder gniffelde daar zowaar even om.
Toen ze terugkwam bleek er een probleem te zijn. Ze konden een stukje bot niet terugvinden op de foto's. Er moesten nieuwe foto's gemaakt worden. Daarvoor moest mijn voet echter wel plat op tafel liggen. De vette zeug draaide mijn voet tot hij niet verder kon. En toen nog een stukje verder. Ik ging nog meer dood dan bij de vorige fotoserie, wat een pijn. Ik ben er nog steeds uiterst trots op dat ik alles wat ik toen over haar dacht heb weten in te slikken.
Een paar foto's - waarop ze mijn bot terugvonden, - getrek en gedraai aan mijn voet verder kon er een diagnose gesteld worden. Mijn buitenste enkelbanden waren finaal afgescheurd. Niet de standaard volleybalblessure: ingescheurd of ernstig opgerekt, nee, áfgescheurd.
Iedereen die met een sportblessure naar de arts gaat weet welk advies er gaat komen: "rust."
Bij mij was het anders. Ik kreeg geen advies, ik werd gedwongen. Omdat ik mijn voet absoluut niet mocht bewegen, werd ik gegipst en incasseerde dat ik pas over ongeveer tien maanden misschien weer kon rennen en een beetje springen. Dat soort prognoses mag je altijd wat nuanceren, ik zette in op acht en een halve maand. Hel.
Een dag later zat ik alweer in het ziekenhuis. Mijn enkel was enorm opgezwollen, maar de zwelling kon door het gips nergens heen. Er werden weer een paar testjes gedaan, het een en ander werd gecontroleerd en ik kon naar huis met iets ruimer zittend gips.
De maandag erop had mijn moeder bijbelstudie. Toen ze terugkwam vertelde ze dat ze met de groep had gebeden voor mijn genezing. En dat het een erg fijn gebed was wat erg heftig voelde. Ik schaamde me een beetje. Mijn moeder brengt mij als ongelovige altijd enigszins in verlegenheid wanneer ze meldt dat ze voor me gebeden heeft.
Nog geen drie weken later moest ik weer naar het ziekenhuis. Naar de gipskamer. Mijn zwelling was ondertussen verdwenen en ik had een onderzoek of ik nieuw, strakker, gips nodig had of dat het gips er gewoon helemaal af kon en ik genoeg had aan een brace.
Probleemloos knipte de gipskamermedewerker het gips van mijn voet. Ik voelde deze keer geen enkele pijn. In tegenstelling tot de vorige keer toen de afknipper steeds met zijn schaar tegen mijn zwelling duwde.
Om eerlijk te zijn, voelde ik al een paar dagen helemaal geen pijn meer.
Hij trok en draaide een beetje aan mijn voet terwijl hij zachtjes hmmmmde.
Zijn hoofd kreeg een vreemde frons. Hij bekeek mijn dossier, greep mijn voet nog eens, bekeek opnieuw het dossier en - "momentje" - liep weg.
Tien minuten later kwam hij terug met een arts. Die herhaalde de duw- en trekoefeningen met mijn voet.
"Meneer, bent u die en die? Heeft u drie weken geleden zus en zo?" Er volgde een hele serie dergelijke vragen. Ik beantwoordde alles positief.
Hij bekeek foto's, stelde nog een serie vragen, bevoelde mijn voet en nam een hap adem.
(Mijn moeder begon ondertussen een beetje te snikken en "oh God" te lispelen.)
"Meneer. Ik begrijp er helemaal niets van. Ik heb alles gecontroleerd. Het is medisch onmogelijk, maar u bent voor honderd procent genezen."
De maandag daarop aten we vroeg. Mijn moeder ging naar de bijbelstudie en ik moest ’s avonds trainen .
Reacties op dit bericht
Okaht (Redactie Frontpage) 18-10-2009 @ 10:12
kuifkrullen (Eindredactie Frontpage) 18-10-2009 @ 11:39
quote:Gaaf dat je er was. Hoop dat je een leuke avond hebt gehad. Ik wel!Op zondag 18 oktober 2009 @ 09:34 schreef BELASTING het volgende:
Ik vond het erg tof dat je gister deze als primeur voorlas.
quote:Nope! En dat is precies het punt...Is het überhaupt mogelijk dat je zo snel kan genezen?
Alsof een almachtig opperwezen zich zou bekommeren om de enkel van een of andere kneus. Die lieve God laat ook jaarlijks honderden jonge mensen sterven aan kanker.
quote:Ligt het dan aan mij, of mis ik hier iets van hulp van de medische wetenschap? Natuurlijk, het gips ging erom, maar dat is, zo blijkt ook uit de column, maar dit was puur om die enkel alleen stil te houden. De medische hulp was alleen om ervoor te zorgen dat het niet nóg langer ging duren door ongelukjes, en niet in de eerste plaats om het herstelproces zodanig te verkorten dat het over 3 week gaat. En ik ben zelf ook een volleyballer, en ik heb ondertussen heel wat van die enkelblessures gezien, dikke ei-vormige gezwellen op de enkel en dat soort toestanden. Het is al merkwaardig dat je daar in 3 week vanaf raakt.Op zondag 18 oktober 2009 @ 10:12 schreef Okaht het volgende:
Ik heb zelf in een ver verleden een paar jaar in een Evangelische Kerk rond gewandeld en één van de vele zaken waar ik op afknapte was de manier waarop er met gebedsgenezing om werd gegaan.
Het lichaam heeft gewoon een aantal prima gereedschappen om te genezen en de ene keer werkt dat - met een beetje hulp van de medische wetenschap - beter dan de andere keer. In de Kerk werd een genezing al snel uitgelegd als een "Wonder van God" en als het weer eens niet lukte, had de Here "een ander plan" voor het betreffende "slachtoffer". Of de zieke had nog een paar lessen in geloof te leren.
Deze theorie werd zowel bij een griepje als bij terminale kanker gebruikt.
Opnieuw is het dus maar weer net wat je wilt geloven. Mijn eerste verklaring bij deze enkel is dat medici ook maar mensen zijn en een foute eerste diagnose hebben gesteld. De tweede is dat sommigen gewoon een sterker gestel hebben. Maar ik gok op een redelijke combinatie van die twee.
Die bijbelstudie was verder puur toeval. Ze zullen vast ook hebben gebeden voor wereldvrede en die is er nog lang niet.
quote:Ik weet zeker dat hij in net zoveel tijd was genezen als die bijbelstudie niet voor hem gebeden had. En mocht dat toch niet zo zijn dan ligt het eerder aan het placebo effect dan dat we nu opeens bewijs hebben dat god bestaatOp zondag 18 oktober 2009 @ 13:05 schreef Symbiosis het volgende:
[..]
Ligt het dan aan mij, of mis ik hier iets van hulp van de medische wetenschap? Natuurlijk, het gips ging erom, maar dat is, zo blijkt ook uit de column, maar dit was puur om die enkel alleen stil te houden. De medische hulp was alleen om ervoor te zorgen dat het niet nóg langer ging duren door ongelukjes, en niet in de eerste plaats om het herstelproces zodanig te verkorten dat het over 3 week gaat. En ik ben zelf ook een volleyballer, en ik heb ondertussen heel wat van die enkelblessures gezien, dikke ei-vormige gezwellen op de enkel en dat soort toestanden. Het is al merkwaardig dat je daar in 3 week vanaf raakt.
Zou het niet gewoon kunnen zijn dat God Kuifkrullen hier gezegend heeft met een goed herstelvermogen van het lichaam? Aangezien hij ook in de column zegt nooit erg veel sportblessures gehad te hebben. Als ik het zo lees kan ik afleiden dat er minstens 4 mensen bij zijn geweest die naar de enkel hebben gekeken: iemand van de spoedeisende hulp, de dokter die het advies geeft niets te doen, de gipskamermedewerker en nog een arts die zegt dat Kuikrullen "100 % genezen is". Een verkeerde diagnose gaat dan niet zo makkelijk denk ik, gezien het feit dat er tenminste 2 van de 4 toch echt een lange studie geneeskunde hebben doorlopen. Daar komt bovenop dat enkelblessures om de haverklap voorkomen; men weet wel ongeveer hoe erg iets is, of hoe het meevalt.
Ik zeg niet dat het meteen directe gebedsgenezing is, maar het is wel goed mogelijk. Als christen moet je de kracht van bidden nooit onderschatten, en uit dit verhaal blijkt wel dat je ook als niet-christen nooit zomaar de kracht van bidden moet onderschatten, hoewel het je soms niet mogelijk lijkt.
Alphamusic (Redactie Frontpage) 18-10-2009 @ 14:32
quote:Inderdaad... voor alle gevallen van ''wonderbaarlijke genezing'' zijn er weer 10 terminale patiënten die iedere dag keihard bidden maar wiens gebeden nooit verhoord worden. Die een langzame en pijnlijke dood sterven, mensen die hun hele leven iedere week in de kerk zaten. En ja dat ken ik uit mijn eigen omgeving.Op zondag 18 oktober 2009 @ 14:17 schreef Sisko het volgende:
[..]
Ik weet zeker dat hij in net zoveel tijd was genezen als die bijbelstudie niet voor hem gebeden had. En mocht dat toch niet zo zijn dan ligt het eerder aan het placebo effect dan dat we nu opeens bewijs hebben dat god bestaat
petertjeprik (Redactie Frontpage) 18-10-2009 @ 15:04
quote:Tis een column...Op zondag 18 oktober 2009 @ 14:17 schreef Sisko het volgende:
Ik weet zeker dat hij in net zoveel tijd was genezen als die bijbelstudie niet voor hem gebeden had. En mocht dat toch niet zo zijn dan ligt het eerder aan het placebo effect dan dat we nu opeens bewijs hebben dat god bestaat
quote:Is het niet mooier als God zich tot je neemt dan dat hij je simpelweg geneest? Misschien bekijk je het vanuit een verkeerd perspectief. En hoe bepaal je of God willekeurig is in iets, als je zijn motieven niet kent? Een lamp kan ook heel willekeurig aan en uit lijken te gaan als je niet weet dat er iemand is die een bepaald doel in die kamer heeft en alleen op het knopje drukt als het donker is.Op zondag 18 oktober 2009 @ 14:59 schreef Vader_Aardbei het volgende:
[..]
Inderdaad... voor alle gevallen van ''wonderbaarlijke genezing'' zijn er weer 10 terminale patiënten die iedere dag keihard bidden maar wiens gebeden nooit verhoord worden. Die een langzame en pijnlijke dood sterven, mensen die hun hele leven iedere week in de kerk zaten. En ja dat ken ik uit mijn eigen omgeving.
En dan zou God wel even een paar gescheurde enkelbanden genezen? Als God werkelijk zo selectief (of erger not, willekeurig) te werk gaat, verdient hij het sowieso niet om aanbeden te worden.
De gedachte dat er helemaal geen God is, of een God die nooit direct ingrijpt, en dat Kuifje hier gewoon vet mazzel heeft gehad vind ik dan prettiger.
quote:Hoe je dat bepaalt? Onderzoek natuurlijk. En bij gebrek aan onderzoek niet in het wilde weg speculeren.Op zondag 18 oktober 2009 @ 15:37 schreef Sannr2 het volgende:
Is het niet mooier als God zich tot je neemt dan dat hij je simpelweg geneest? Misschien bekijk je het vanuit een verkeerd perspectief. En hoe bepaal je of God willekeurig is in iets, als je zijn motieven niet kent? Een lamp kan ook heel willekeurig aan en uit lijken te gaan als je niet weet dat er iemand is die een bepaald doel in die kamer heeft en alleen op het knopje drukt als het donker is.
Het eerste antwoord is "we weten het niet", en dat antwoord impliceert niets over goddelijke invloed. Zelfs niet als heel wat wetenschappers graag naar God verwijzen op de grenzen van hun begrip.
Okaht (Redactie Frontpage) 18-10-2009 @ 16:25
quote:Als een Christen bid voor iedere zieke en geblesseerde in zijn of haar omgeving, is het best wel eens een keertje raak. Tegelijkertijd geneest de een nu eenmaal sneller dan de ander en zijn er nog tal van factoren die genezing versnellen. Ik kan daar derhalve geen wetenschappelijk “bewijs” in aflezen.Op zondag 18 oktober 2009 @ 13:05 schreef Symbiosis het volgende:
[..]
Ligt het dan aan mij, of mis ik hier iets van hulp van de medische wetenschap? Natuurlijk, het gips ging erom, maar dat is, zo blijkt ook uit de column, maar dit was puur om die enkel alleen stil te houden. De medische hulp was alleen om ervoor te zorgen dat het niet nóg langer ging duren door ongelukjes, en niet in de eerste plaats om het herstelproces zodanig te verkorten dat het over 3 week gaat. En ik ben zelf ook een volleyballer, en ik heb ondertussen heel wat van die enkelblessures gezien, dikke ei-vormige gezwellen op de enkel en dat soort toestanden. Het is al merkwaardig dat je daar in 3 week vanaf raakt.
Zou het niet gewoon kunnen zijn dat God Kuifkrullen hier gezegend heeft met een goed herstelvermogen van het lichaam? Aangezien hij ook in de column zegt nooit erg veel sportblessures gehad te hebben. Als ik het zo lees kan ik afleiden dat er minstens 4 mensen bij zijn geweest die naar de enkel hebben gekeken: iemand van de spoedeisende hulp, de dokter die het advies geeft niets te doen, de gipskamermedewerker en nog een arts die zegt dat Kuikrullen "100 % genezen is". Een verkeerde diagnose gaat dan niet zo makkelijk denk ik, gezien het feit dat er tenminste 2 van de 4 toch echt een lange studie geneeskunde hebben doorlopen. Daar komt bovenop dat enkelblessures om de haverklap voorkomen; men weet wel ongeveer hoe erg iets is, of hoe het meevalt.
Ik zeg niet dat het meteen directe gebedsgenezing is, maar het is wel goed mogelijk. Als christen moet je de kracht van bidden nooit onderschatten, en uit dit verhaal blijkt wel dat je ook als niet-christen nooit zomaar de kracht van bidden moet onderschatten, hoewel het je soms niet mogelijk lijkt.
Breinpijn (Redactie Frontpage) 18-10-2009 @ 16:35
Zonnetje40 (Redactie Frontpage) 18-10-2009 @ 18:39
quote:O. Wat erg. Dit meen je? Placébo effect?Op zondag 18 oktober 2009 @ 14:17 schreef Sisko het volgende:
[..]
En mocht dat toch niet zo zijn dan ligt het eerder aan het placebo effect dan dat we nu opeens bewijs hebben dat god bestaat
Haushofer (Forum Moderator) 18-10-2009 @ 21:39
quote:Nee, want als God zou bestaan zouden we allemaal met bloemenkransjes in cirkeltjes dansen en nooit meer pijn en verdriet hebbenOp zondag 18 oktober 2009 @ 18:17 schreef sunxxx het volgende:
Natuurlijk bestaat god niet.
Anders had je al die martelingen niet hoeven te ondergaan.
DJugular (Redactie Frontpage) 19-10-2009 @ 07:57
kuifkrullen (Eindredactie Frontpage) 19-10-2009 @ 17:00
quote:vooropgesteld: ik zég niet dat God bestaat. Alleen deze situatie heeft me wel weer aan het twijfelen gezet.Op maandag 19 oktober 2009 @ 15:24 schreef Necronomie het volgende:
SEH-artsen die niet in staat zijn een goede diagnose te stellen helaas wel.
