Het is 1985 als Cameron Mackintosh voor het eerst de musical Les Misérables op de planken zet in het Barbican Theatre in Londen. De kritieken zijn niet van de lucht en in de recensies wordt de musical met de grond gelijk gemaakt. Te somber, te donker, te saai, te lang, te deprimerend. Inmiddels zijn we 25 jaar verder en is Les Misérables de meest succesvolle, meest opgevoerde en langstlopende musical ooit en draaien er in Londen momenteel zelfs twee producties tegelijk.

Waarom Les Misérables zo'n wereldwijd succes is weet niemand. Waarom ik er al sinds mijn zestiende levensjaar compleet weg van ben is omdat hij me raakt. De dramatische, bombastische muziek, aangevuld met geniale teksten en dito zang maken het een emotionele dollemansrit. Al 23 jaar ben ik fan van Les Misérables. Het logo staat op mijn arm getatoëerd. Ik durf het te zeggen. Les Misérables is de beste musical ooit.

Ik kocht de London Cast cd, de Broadway Cast cd, de Franse cast en de Complete Symphonic Recordings, maar ik wilde meer. In 1992 zag ik de musical met mijn toenmalige vriendin in het circustheater in Scheveningen. Twee keer (iets dat ik vorig jaar met mijn huidige vrouw nog drie keer dunnetjes overdeed in het Nieuwe Luxor in Rotterdam) en toen in 1995 een concert werd gegeven in het kader van het 10-jarig jubileum hield ik de BBC in de gaten tot het werd uitgezonden. Ik nam het op en keek het tientallen keren.

Later kocht ik de VHS en nog later de dvd van datzelfde concert, dat barstte van talent. Het was de beste cast die ooit was samengesteld. Grootheden als Michael Ball, Colm Wilkinson, Philip Quast, Ruthie Henshall en Lea Salonga zongen de sterren van de hemel en het was de mooiste vertolking die ik tot dan toe kende.

Inmiddels zijn er sinds dat concert vijftien jaar verstreken en pakt Macintosh groot uit met het 25th anniversary concert. Maar kan deze show het stokje overnemen van het 10th anniversary concert?

Ik bestelde de Blu-ray in Engeland en ging er eens lekker voor zitten...