Column: Oud, ouder, oudst

Met leeftijd hou ik me het liefst zo min mogelijk bezig. Toch vroeg een vriendin me laatst of ik wist wat haar echte leeftijd was. Haar echte leeftijd?! 'Leeftijd', meende ik te weten, 'is volgens mij nog altijd de optelsom van voorbije jaren na geboorte'. Maar ik vergiste mij, aldus de vriendin. 'Je echte leeftijd', verzuchtte ze, 'dat is de leeftijd die je via een website kunt uitrekenen.' Want leeftijd, zo vertelde ze, wordt niet bepaald door je geboorte. 'Welnee! Je echte leeftijd draait om allerlei gezondheidsfactoren, tal van goede en slechte gewoontes en ander gedrag. Echt waar! En dan kan het nog wel eens zo zijn dat je echte leeftijd anders uitpakt dan je kalenderleeftijd. Ik meen het!' Je echte leeftijd is bovendien de spil van een gelijknamig televisieprogramma dat ik tot op heden nog nooit heb gezien.

De vriendin verhaalde over je echte leeftijd als iets magisch. Zo bleek zij geen 24 te zijn, zoals ik misschien altijd dacht, welnee, ze was pas 18.3 jaar oud. Nu ze dat wist, voelde ze zich frisser en fruitiger dan ooit. En daardoor ging ze zichzelf alleen maar beter voelen, en je raadt het nooit, daardoor pakte haar echte leeftijd alleen maar lager uit! Het kan niet op sinds zij haar echte leeftijd berekende. Ik moest ook de test doen!

Ik dacht erover na. Ergens moest ik haar gelijk geven. Want wat zegt je 'gewone' leeftijd nu helemaal? Leeftijd is louter een getal. Een behoorlijk vervelend getal, omdat het je het gevoel van haast in boezemt. Tijd dringt. Steeds harder lijkt het wel als je alweer je verjaardag viert en bedenkt dat iedere dag die voorbij gaat je dichterbij bij de uiterste houdbaarheidsdatum van je leven brengt. Drie keer knipperen en het leven is voorbij, en je leeft maar ťťn keer. Maar er is nog zů veel te doen. Ik heb nog een nummer 1 hitsingle te schrijven. Ik wil nog een parachutesprong maken, Zweeds leren spreken, leren surfen, een eigen zaak beginnen (hoewel ik nog geen enkel idee heb waarin), een papegaai leren praten, BN-er in Hollywood worden en zoveel meer. En in dat alles is het tijdgebrek dat me dwingt keuzes te maken. Kortom, voor een nieuwe definitie van leeftijd sta ik meer dan open.

Ik moest mijn echte leeftijd weten. Ik wilde, net als de vriendin, geloven in leeftijd als een rekbaar begrip. Zou dat nou niet handig zijn? Je leeftijd in eigen handen krijgen. Ik deed de test, die me nog het meest deed denken aan van die quasi-serieuze Viva-testjes die ik vriendinnen vaak zie doen. Ze wilden alles van me weten: of mijn ouders nog samen waren, hoeveel melk ik dronk, of ik huisdieren had en ga zo nog maar eens 23 minuten door. Ik betrapte mezelf erop de vragen af en toe iets rooskleuriger in te vullen dan de werkelijkheid. Gek is dat, zit je voor jezelf een test in te vullen, ga je liegen. Ga je bijvoorbeeld invullen dat je hůůguit vijf glazen alcohol per week drinkt, dat je echt nooooooit gerookt hebt, misschien een trekje dan, maar dat je echt niet meer dan een handje pinda's per maand eet, echt waar. Als een omaatje die de antwoorden stiekem achter uit haar puzzelboekje overschrijft, zit je tegen jezelf te liegen.

Ondanks het gesjoemel viel mijn echte leeftijd, waar de vriendin zo van vol was, drieŽnhalf jaar hoger uit dan mijn werkelijke leeftijd. Dat was even schrikken. Die stomme testjes ook altijd, die deugen voor geen meter. Maar gelukkig was daar het verjongingsplan. In 90 dagen kon ik op de leeftijd van 15,5 uitkomen! Kijk, daarvoor was ik naar deze website gekomen. Laat de champagne maar knallen. Tien jaar leven cadeau, is dat niet fantastisch?

Helaas, niks cadeau. Ik moest veel meer aan sport gaan doen, een hond (!) aanschaffen, iedere ochtend ontbijten, meer aandacht besteden aan het opbouwen en onderhouden van hechte relaties en meer tijd voor mezelf inplannen. Eťn probleem: waar haal ik in godsnaam de tijd vandaan? Ik besloot mijn echte leeftijd maar vlug weer te vergeten. Dat scheelde me meteen drieŽnhalf jaar. En ach, ouder word je misschien wel, maar je bent nooit de oudste. Er zijn altijd wel mensen ouder dan jij. Dat scheelt.