"Weer niets op mijn antwoordapparaat," zucht ik. "En ook mijn msn is doodstil."
Uit verveling ga ik boodschappen doen. Of nee, ik zou vanavond koken en daar heb ik van alles voor nodig. "Wie het eerste thuis is, die kookt," is nu eenmaal de regel in huize bazbo. Stomme regel, maar ik kan hem niet meer terugtrekken. Ik heb hem zelf ingevoerd. Weliswaar toen ik nog laat thuis kwam. Nu is de situatie veranderd. Ik kom tegenwoordig namelijk veel eerder thuis. Dat komt zo. Ik heb een nieuwe werkplek. Had ik al eens verteld van mijn nieuwe werkplek? Nee? Nou, ik ga het nu niet doen, hoor. Dit verhaal gaat over boodschappen.

Wat heb ik toch weer veel in mijn karretje liggen, zeg! Waar haal ik het geld vandaan? Gelukkig werkt Vrouwlief ook en delen we samen de kosten van de huishouding. Want die nieuwe werkplek is leuk en zo, maar het levert nog altijd veel te weinig poen op om een butler in huis aan te nemen. Aan de andere kant: als ik personeel in dienst had, hoefde ik ook nooit meer boodschappen te gaan doen en zou ik nooit meer in contact komen met die lieve kassameisjes.

Neem nou Amanda. Die is vandaag de uitverkorene. De andere rijen bij de kassa zijn veel korter, maar die kies ik niet. Niet dat die kassameisjes niet leuk zijn, hoor. Maar ik ken ze te goed. Of nee, ik ken de meisjes zelf niet zo goed, wél hun ouders. Zij (de meisjes, niet de ouders) zaten ooit op dezelfde basisschool als mijn zoon. Zo maakten we kennis met ze (de ouders, niet de meisjes). En verlekkerd kijken naar de kinderen van je kennissen vind ik niet kies. Maar waar had ik het over?

Amanda is een olijk meisje. Ze heeft een rond gezichtje en halflang steil haar dat kaarsrecht is afgeknipt ter hoogte van haar schouders. Altijd is ze vriendelijk en ze kijkt iedereen aan met haar pretoogjes. Doordat ze een ruime turquoise uniformblouse aan heeft, kan ik alleen maar gissen naar hoe de rest van haar lichaam is. Ze is denk ik niet al te groot, en te oordelen naar haar ietwat mollige armen heeft ze wat vollere rondingen dan de gratenbalen die je tegenwoordig in de modebladen ziet. Haar lachje is er een om in te lijsten. Zó'n meisje is het. Ik sta graag bij haar in de rij. Hoe langer, hoe fijner.

Normaal gesproken besteed ik veel aandacht aan hoe ik mijn spulletjes op de band neerzet. Het moet wel een beetje met beleid. Eerst de zware boodschappen, zodat die ook als eerste in het karretje teruggaan. Dat je niet een tweelitercan melk bovenop je ribbelchips gooit. Of dat je zachte tarwebroodjes geplet worden door die plofkip van anderhalve kilo. Maar als er een heerlijk kassameisje aan het werk is, kan het me helemaal geen berenbal schelen. Dan maar chipskruimels en tarwekoeken.
Vandaag heb ik geen tweelitercan melk, ribbelchips, tarwebroodjes of plofkip op de band liggen. Wél twee schaaltjes met haaskarbonades. Eentje met twee karbo's erin en eentje met maar eentje erin. Wat is dat toch dat de middenstand niet rekent op gezinnen van drie personen?

"Hoi," zeg ik.
"Hallo," lacht ze.
"Ik heb weer eens een kratje Dommelsch achterop staan."
Ze begint te zoeken op een kaart naar de juiste code. Vervolgens drukt ze wat toetsen in. Op het display van de kassa verschijnt: "Dommelsch, ¤10,49, emballage, ¤3,90."
Dan haalt ze het schaaltje met het ene stuk vlees over de scanner. Een piepje. Nu volgt het schaaltje met de twee karbonades. Er klinkt geen piepje.
"Heb ik weer eens een goeie? Doet-ie het niet?" grap ik.
Het meidje haalt haar schouders op en trekt het schaaltje met één haaskarbonade nogmaals over de scanner. Zou ze denken dat ze hetzelfde geprijsd zijn?

Vervolgens zijn mijn drie halve gesneden Casino bruin aan de beurt. De derde doet het niet. In plaats van dat ze me vraagt of ze er eentje van de eerste twee nog even mag hebben (ik had ze al in mijn karretje teruggelegd) om die te scannen, blijft ze het proberen. Als het niet lukt, schuift ze het halve brood gewoon mijn kant op, zonder hem te hebben gescand.
Een beetje dom. Dat is ze wel. Maar daarom zou je met haar toch wel fijn geile seks kunnen hebben?

"Maar bazbo," hoor ik jullie Lezers vragen, "wat sta je daar nou te zuchten naar dat meisje? Jij bent toch veel te oud?"
"Als ik haar niet neuk, doet een ander het," zou mijn antwoord kunnen zijn. Maar ik wil haar helemaal niet neuken. Dat zou zonde zijn. Dit meisje is zo rein, zo puur. Dat moet zo blijven. Dat moet ik koesteren. Ik wil haar in mijn armen nemen, ik wil haar tranen opvangen en ik wil haar in haar oor fluisteren dat ze bij mij veilig is voor de Grote Boze Wereld. Niet dat het zo is. Ik bedoel, het is wel waar dat ik haar in mijn armen wil nemen en dat ik haar tranen wil opvangen. En ik wil haar van alles in haar oor fluisteren, maar dat ze bij mij veilig is voor de Grote Boze Wereld, dat zou een grove leugen zijn. Bij mij is niemand veilig, want ik poep zelf ook zeven kleuren van angst voor de Grote Boze Wereld. Het liefst zou ik willen dat het omgekeerd is, dat zij mij in haar armen neemt, dat ze me tegen zich aan drukt en dat ik mijn hoofd op haar boezempje mag leggen.

Niets van dat al. "Dat is dan tweeëndertig euro tachtig."
Ik pin. "Hee, tot kijk," zeg ik zwoel.
"Fijne dag nog," is haar antwoord. Meer niet.
Droefgeestig duw ik mijn boodschappenkar naar de uitgang van de supermarkt.
"Meneer!" hoor ik haar vrolijke stem. Ze roept me na! "Meneer?"
Ik draai me verheugd om en kijk in haar lachende gezichtje.
"Wilt u uw bonnetje niet?" vraagt ze. Ze vraagt niet: "Zal ik mijn kleren voor u uittrekken?" De trut.


Apeldoorn, december 2009

Geile boodschappen (1): http://frontpage.fok.nl/column/5863/1
Geile boodschappen (2): http://frontpage.fok.nl/column/7974/1
Geile boodschappen (3): http://frontpage.fok.nl/column/9803/1
Geile boodschappen (4): http://frontpage.fok.nl/column/10270/1

Lees ook:

» 18:00 Vrijwilligerswerk voor PostNL2
» 13:00 Muziek als laatste redmiddel2
» 06:00 Eindelijk openheid bij politici0
» 22/05 Moord en doodslag0