ANP: Een man en een vrouw in het West-Duitse Düsseldorf hebben hun kind en daarna zichzelf om het leven gebracht, omdat de 4-jarige zoon ernstig gehandicapt was. De 44-jarige ingenieur en zijn 27-jarige vrouw konden niet goed omgaan met de zware ziekte.
Dat maakte de politie vandaag bekend. In de woning werd een afscheidsbrief aangetroffen waarin de ouders hun daad uitleggen. Omwonenden hadden de politie gewaarschuwd omdat zij de familie al enkele dagen niet hadden gezien, meldden Duitse media. 
Misdaad bestaat in vele vormen. Sommige mensen overvallen een bank. Anderen jagen een oud omaatje de stuipen op het lijf en gaan ervandoor met haar tas. Weer een ander vermoordt een corrupte maffiabaas. Voor elk geval valt wat te zeggen. Motieven, achtergrondverhaal, bij laatstgenoemde is zelfs de vraag of zo iemand een spuitje of een lintje moet krijgen; soms zal een straf zwaar uitvallen, soms wordt-ie zelfs kwijtgescholden. Elke misdaad is er één die je van verschillende kanten kan en moet bekijken. Behalve bij kinderen.
Ja, iedereen schermt altijd met 'de kinderen'. Soms word ik er moe van. Dankzij de kinderen komen goeie films pas 's avonds laat op tv en willen een paar partijen een filter op het internet. Ze janken de hele dag en zijn druk en stoten van alles om, nee, kinderen, ik heb er vaak weinig mee. Maar je blijft er wél vanaf. Als ik hoor van een Dutroux of een Fritzl begint mijn bloed te koken. De eikels die meisjes in de bossen ontvoeren, misbruiken en vermoorden. Klootzakken die in het zwembad niet van anderen kunnen afblijven. En natuurlijk – één van de oudste misdaden – ouders die hun kinderen vermoorden.
Een situatieschets. De schaarse feiten in het ANP-bericht zeggen dat twee ouders, een ingenieur en zijn zeventien jaar jongere vrouw, een ernstig gehandicapt zoontje van vier hadden. En dat ze die, omdat ze “niet goed konden omgaan” met de aandoening van zoontjelief, koelbloedig hebben vermoord. Vervolgens schreven ze op – wellicht deden ze dat er al voor, dat zegt het bericht niet – waarom ze dat hadden gedaan, en sloegen ze tenslotte de hand aan zichzelf.
In een cultuur van water bij de wijn doen staat mijn mening op één issue onwankelbaar vast: van kinderen blijf je af. Van kinderen onder de twaalf, die nog geen keuzes voor zichzelf kunnen maken, blijf je al helemaal af. En als je vierjarige zoon ook nog eens zwaar gehandicapt is, dan zorg je ervoor dat je indien nodig alles wat je hebt en liefst nóg een beetje meer overhebt voor dat zoontje. Dan kan het je nog zo tot wanhoop drijven, dan mag het nog zo uitzichtloos zijn, in een situatie als die ga je in het godverdomde Juliana-kinderziekenhuis zijn handje vasthouden, zo lang als dat nodig is. Je doet álles – verkoopt je huis en haard als het moet. Je kind is heilig.
Wellicht is het mijn christelijke opvoeding, maar ik betwijfel het. Mijn moeder heeft een ernstig gehandicapte zus van inmiddels 57 jaar oud. Geboren en opgegroeid in de jaren vijftig, hebben haar ouders haar altijd voor de buitenwereld moeten verbergen. Ze heeft zich nooit cognitief kunnen ontwikkelen, en werd in die tijd gewoon als “debiel” of “mongool” bestempeld. Men zag het als besmettelijk, en keek mijn oma en haar gezin met een lange neus na vanwege het feit dat ze een niet perfect kind hadden. Mijn moeder werd op school geregeld slachtoffer van pesterijen. “Je zusje is een mongool, dan ben jij er ook één”, was het credo.
Mijn tante is in haar tienertijd naar een tehuis gegaan, waar ze nog steeds zit. Haar ouders, die inmiddels al twee decennia niet meer leven, gingen er intensief langs. Nu nog steeds zit mijn moeder er elke zondag, haar andere zussen en broers komen ook zeer geregeld. Zo hoort het, en niet anders. De ouders moesten het kind in de donkerte van de fifties op weg naar het bos in een bolderwagen ónder een deken leggen, omdat ze anders uitgejoeld, afgesnauwd of weggejaagd werden. Een schande was het. Het werd niet openlijk gezegd, maar je kon er bijna in horen: was die hele debiel er maar niet. Hadden ze het moeilijk? Ja. Arbeiders die van tachtig gulden in de week moesten leven met een gezin van zes. Was er psychische druk? Ja. De hele samenleving verachtte ze om het kind. Werden ze tot wanhoop gedreven? Ik kan het me indenken. Maar hebben mijn grootouders het kind vermoord en daarna de hand aan zichzelf geslagen? Nee. Omdat je dat nu eenmaal niet doet.
Er zijn áltijd andere opties. Altijd. Er zijn verzekeringen, regeringsvangnetten, vangnetten voor mensen die buiten alle vangnetten vallen, NGO's, de media, kerken, moskeeën, kloosters. Je hebt twee handjes van de lieve Heer gekregen om je kind bij te staan. Maar op deze manier de zaak afwikkelen? Ik dacht het niet. Da's moord pur sang. Daarnaast nog zelfmoord plegen is uiterst lafhartig te noemen. Als je zoiets doet, en je meldt je vervolgens op het politiebureau, dan word je opgepakt als verdachte van moord. Het feit dat je na zo'n daad niet met jezelf kunt leven en dan ook maar de stekker eruit trekt, is slechts bevestiging vanuit de dader voor de gruwel van z'n daad. De ouders waren zich bewust van wat ze deden. Dat is moord met voorbedachten rade. Of je na zo'n moord vervolgens de hond van kant maakt, of jezelf, of de buurman, of een koe in een weiland, maakt niet uit – wat je gedaan hebt staat vast, en hetgeen je erna doet of laat kan het oordeel hooguit verergeren, nooit goedpraten. Onschuldig ben je niet. Het oordeel over zelfmoord lijkt me daarom 'lafhartigheid'.
Daarom is de daad niet goed te praten, en is er sprake van ofwel drievoudige moord, of zo je wil moord met dubbele zelfmoord. Dan kan het nog zó uit onmacht, wanhoop, onbegrip, misplaatste 'liefde' of onvermogen worden verricht: moord blijft moord. En van kinderen blijf je af. Wie er tóch met z'n tengels aan zit, is een eikel. Een mispunt. Een idioot. Pur sang. En ben ik blij als je de aardkloot van je bestaan verlost – dat scheelt drie decennia een cel à tig euro per dag, doe je de samenleving toch nog een plezier. Onder het nieuwsbericht reageerde ik met de – inmiddels door een moderator verwijderde – opmerking:
“Goed zo, weer twee idioten minder. Jammer dat ze hun zoontje in hun eigen achterlijkheid moesten betrekken.”Ik blijf bij dat standpunt. Idioten. Bitterlijk jammer voor het zoontje om zulke mensen als ouders gehad te hebben, zulk een lot ten deel te hebben moeten vallen. En al die mensen die mij in de eveneens verwijderde reacties eronder verbaal afmaakten, me de dood toe wensten, mijn tagje wilden zien verdwijnen, mijn woonplaats postten en anderzijds weinig constructief wisten te reageren, wil ik hierbij uitnodigen voor een gezonde discussie. Liefst zonder doodsverwensingen nu.
Lees ook:
»
18:00 Vrijwilligerswerk voor PostNL0
»
13:00 Muziek als laatste redmiddel2
»
06:00 Eindelijk openheid bij politici0
»
22/05 Moord en doodslag0
|
Ik ben het grotendeels met je eens... maar een ding zie je verkeerd, zo leert de forensische wetenschap; de stap tot zelfmoord is meestal al genomen, voordat men besluit het kind ook te doden.
Het is meestal dat die ouders (misschien ten onrechte) denken dat hun kind niet over het verlies van de ouders heen zou komen. Dus ja, moord uit liefde. Een soort van geprojecteerde zelfversie van verdriet en liefde op het kind.
Dat hun eigen idee van gelijk niet altijd strookt met de waarheid komt niet bij ze op. En hoe kunnen ze ook? Dit is ze nooit geleerd. Op school leren ze vooral hoe je succesvol kunt zijn in de maatschappij en thuis leren ze dat je de kinderen niet alleen mag achterlaten.
Nergens leren ze over dit soort problemen... en niemand gaat er nog steeds van uit dat ouders hun kinderen kunnen doden. Niemand durft dit zelfs te opperen omdat het nog steeds taboe is, en moeilijk is hier over te beginnen.
Bij mijn weten zijn er zelfs geen literaire standaardwerken die er op gericht zijn emotioneel uitgeputte ouders te weerhouden van zo'n daad. Er bestaan alleen columns en meningen als deze die de daad afkeuren, maar geen bruikbare alternatieven bieden.
Zo zijn er opvanghuizen voor zwaar gehandicapte kinderen, waar ze in een soort van familie verband worden opgevangen (de naam van die opvanghuizen ben ik even kwijt, maar de zus van mijn schoonzus heeft zo'n opvanghuis opgezet).
Meer aandacht voor dat soort initiatieven ontbreekt helaas in de media. Misschien zou dit drama voorkomen kunnen worden, wanneer dit soort alternatieven meer bekend waren bij het publiek.
Vaak kun je slechts raden naar de werkelijke motivaties. Het volgende is dan ook slechts één van mijn persoonlijke hypotheses.
Ik krijg bij dit soort berichten de indruk dat mensen afhaken als het leven niet meer het perfecte ideaal weerspiegelt. Dat ideaal is een gelukkig getrouwd stel met gezonde kinderen en voldoende geld om dit plaatje te bekostigen. Deze motivaties zie je namelijk steeds weer terug: een scheiding, financiële problemen en gehandicapte kinderen. Men lijkt niet meer gewend te zijn om te knokken als het leven niet meer mee zit.
De grootouders van de columnist waren gewend aan een hard leven. De hardheid van een samenleving die gehandicapten verstootte konden en wilden zij daar gewoon bij nemen. Toch waren zij ook maar gewone mensen van vlees en bloed. Het is dus een kwestie van mentaliteit.
De daders zouden zich postuum moeten schamen als je denkt aan de moeders met kinderen in Afrikaanse vluchtelingenkampen, die meest minimale kansen op leven voor hun kinderen nog aangrijpen om door te gaan.
Ik ben het met je eens dat er altijd een andere oplossing is, alhoewel ik zonder het goed te praten ook kan begrijpen dat mensen steeds verder in de put kunnen raken tot een punt waarop voor sommige deze optie als enige lijkt overgebleven.
Maar laten we de discussie dan ook gelijk maar even naar een punt van 4 jaar en zo'n 9 maanden daarvoor trekken. Wat vind je van ouders/moeders die een abortus laten uitvoeren? Is zo'n moord niet nog veel verwerpelijker?
quote:Op maandag 17 augustus 2009 @ 08:31 schreef Sunclair het volgende:
Ik ben het met je eens dat er altijd een andere oplossing is, alhoewel ik zonder het goed te praten ook kan begrijpen dat mensen steeds verder in de put kunnen raken tot een punt waarop voor sommige deze optie als enige lijkt overgebleven.
Maar laten we de discussie dan ook gelijk maar even naar een punt van 4 jaar en zo'n 9 maanden daarvoor trekken. Wat vind je van ouders/moeders die een abortus laten uitvoeren? Is zo'n moord niet nog veel verwerpelijker?
Om even terug te komen op het aanhalen van abortus. Ligt aan de situatie... Het is zeer wreed om willens en wetens een kind op de wereld te zetten die niet gewenst is en een zeer grote kans op zeer veel pijn heeft. In sommig gevallen ben voor abortus... zoals bij verkrachting... want om dan een kind op de wereld te zetten die nooit je liefde zal kennen... dat is pas onmenselijk.
Elk ander levend wezen op deze planeet had zijn of haar incomplete nageslacht voor dood achtergelaten of wellicht zelf opgegeten, omdat het instinctief wist dat de overlevingskansen nihil waren. Maar aangezien het nu om welopgevoede sociale mensen gaat die hoogstwaarschijnlijk met man en macht geprobeerd hebben er iets van te maken, is het een zeer serieus vergrijp.
quote:Op maandag 17 augustus 2009 @ 08:45 schreef Eldiablo het volgende:
[..]
Om even terug te komen op het aanhalen van abortus. Ligt aan de situatie... Het is zeer wreed om willens en wetens een kind op de wereld te zetten die niet gewenst is en een zeer grote kans op zeer veel pijn heeft. In sommig gevallen ben voor abortus... zoals bij verkrachting... want om dan een kind op de wereld te zetten die nooit je liefde zal kennen... dat is pas onmenselijk.
Wat betreft het niet gewenst zijn: Er zijn zat ouders die geen kinderen kunnen krijgen en maar wat graag een kind willen adopteren.
Wat betreft een kind met een afwijking, die mogelijk zal lijden: Wanneer is het dan moord? Na een leven van 4 jaar wel, maar niet als het nog niet geboren is?
Wat betreft verkrachting: Ook dan zijn er adoptieouders.
Zoals ik al eerder zei: Er zijn altijd alternatieven, alleen kun je als (aanstaande) ouders die alternatieven soms niet (meer) zien, of willen zien.
Goed gezegd Bert, helemaal eensch. Vanmiddag om 4 uur komt mijn column los, en die gaat deels over datzelfde vrouwtje van 57. Toeval, lezers, we hadden niks afgesproken. Mij valt altijd weer op hoe ontzettend liefdevol de verplegenden met die mensen omgaan. Het hele huis is totaal down als een van de bewoners dood gaat. De meeste van die meiden hebben een hart als een hooischuur. En dat is normaal voor ons, dat houden we aan als leidraad. Liefde hoef je nooit te delen, er is altijd genoeg, en anders komt er weer nieuwe bij.
quote:Op maandag 17 augustus 2009 @ 09:14 schreef Sunclair het volgende:
Wat betreft verkrachting: Ook dan zijn er adoptieouders.
Ik ben zelf ook iemand die niet graag ziet dat abortus als verkapt voorbehoedsmiddel wordt gebruikt. Een abortus kan zeer ingrijpend zijn!
Ik ben echter fel tegen een verbod, uiteidelijk is het de keuze van de vrouw. Zeker in het geval van verkrachting kan een abortus minder traumatisch zijn dan het voldragen van de ongewenste zwangerschap, en de wetenschap dat er ergens een ongewenst kind van je rondloopt. Een kind wat je levenslang onherroepelijk linkt aan je verkrachter...
quote:Op maandag 17 augustus 2009 @ 11:30 schreef 49R het volgende:
[..]
Ik ben zelf ook iemand die niet graag ziet dat abortus als verkapt voorbehoedsmiddel wordt gebruikt. Een abortus kan zeer ingrijpend zijn!
Ik ben echter fel tegen een verbod, uiteidelijk is het de keuze van de vrouw. Zeker in het geval van verkrachting kan een abortus minder traumatisch zijn dan het voldragen van de ongewenste zwangerschap, en de wetenschap dat er ergens een ongewenst kind van je rondloopt. Een kind wat je levenslang onherroepelijk linkt aan je verkrachter...
Hier ben ik het wel mee eens. Abortus is een penibele kwestie waarover al menig discussie gevoerd is. Het hangt eigenlijk af van de situatie, per geval. Wel vind ik de stelregel dat je het kunt doen tót, of liever tot een paar weken vóór de levensvatbare leeftijd. Er worden baby's geboren na 22 of 24 weken, dus dan zou ik zeggen: zet die grens op maximaal drie tot vier maanden. Lager dan de huidige grens dus, maar vóór de levensvatbaarheid vind ik het persoonlijk geen moord.
quote:Op maandag 17 augustus 2009 @ 09:14 schreef Sunclair het volgende:
[..]
Wat betreft het niet gewenst zijn: Er zijn zat ouders die geen kinderen kunnen krijgen en maar wat graag een kind willen adopteren.
Wat betreft een kind met een afwijking, die mogelijk zal lijden: Wanneer is het dan moord? Na een leven van 4 jaar wel, maar niet als het nog niet geboren is?
Wat betreft verkrachting: Ook dan zijn er adoptieouders.
Zoals ik al eerder zei: Er zijn altijd alternatieven, alleen kun je als (aanstaande) ouders die alternatieven soms niet (meer) zien, of willen zien.
Er zijn ook meer dan genoeg kinderen op de wereld, een (miljoen) euthanasie-tje meer kan echt geen kwaad.
Mensen die geen kinderen kunnen krijgen door het normaal te proberen (dus geen dokter er bij aan te pas), kunnen hun heil halen bij adoptie. Maar ook daar moet je mee oppassen zodat adoptiekindjes krijgen geen fabriekswerk wordt in 3e wereld landen. M.a.w. er mag nooit geld mee gemoeid zijn.
Wellicht dat door zulke maatregelen de bevolking weer wat normalere proporties aan kan gaan nemen. Mensen moeten m.i. niet altijd maar tegen de natuur in willen gaan.
quote:Op maandag 17 augustus 2009 @ 09:14 schreef Sunclair het volgende:
[..]
Wat betreft het niet gewenst zijn: Er zijn zat ouders die geen kinderen kunnen krijgen en maar wat graag een kind willen adopteren.
Wat betreft een kind met een afwijking, die mogelijk zal lijden: Wanneer is het dan moord? Na een leven van 4 jaar wel, maar niet als het nog niet geboren is?
Wat betreft verkrachting: Ook dan zijn er adoptieouders.
Zoals ik al eerder zei: Er zijn altijd alternatieven, alleen kun je als (aanstaande) ouders die alternatieven soms niet (meer) zien, of willen zien.
Laten we deze discussie nou niet hijacken door een in mijn ogen toch heel ander onderwerp. De een is er voor de ander tegen, klaar. Nu weer terug naar het onderwerp van de column.
Ik kan ook niet begrijpen dat ouders met zelfmoord wensen geloven dat hun kind beter af is dood. zeker een kind van 4 zal zich op latere leeftijd maar erg weinig herinneren van zijn vroege jaren.
quote:Op maandag 17 augustus 2009 @ 14:32 schreef Sisko het volgende:
[..]
Laten we deze discussie nou niet hijacken door een in mijn ogen toch heel ander onderwerp. De een is er voor de ander tegen, klaar. Nu weer terug naar het onderwerp van de column.
Ik kan ook niet begrijpen dat ouders met zelfmoord wensen geloven dat hun kind beter af is dood. zeker een kind van 4 zal zich op latere leeftijd maar erg weinig herinneren van zijn vroege jaren.
Wellicht dachten de ouders in hun verminderde staat dat het kind samen met hun naar een betere plek zou gaan? Zo moeilijk is dat niet te begrijpen toch? Ik bedoel als je al de stap zet om samen met je partner zelfmoord te plegen is de stap om het kind mee te nemen niet echt veel groter.
quote:Op maandag 17 augustus 2009 @ 11:30 schreef 49R het volgende:
[..]
Ik ben zelf ook iemand die niet graag ziet dat abortus als verkapt voorbehoedsmiddel wordt gebruikt. Een abortus kan zeer ingrijpend zijn!
Ik ben echter fel tegen een verbod, uiteidelijk is het de keuze van de vrouw. Zeker in het geval van verkrachting kan een abortus minder traumatisch zijn dan het voldragen van de ongewenste zwangerschap, en de wetenschap dat er ergens een ongewenst kind van je rondloopt. Een kind wat je levenslang onherroepelijk linkt aan je verkrachter...
Ik heb het ook niet over een verbod, maar over de ethiek van de moord op een 4-jarige of de moord op een ongeboren kind. Door de huidige norm is een abortus een geaccepteerde moord geworden, zodat dit een "makkelijke" uitweg is geworden.
Ik kan voor niemand bepalen hoe groot iemands trauma is of zou worden bij een zwangerschap en geboorte na een verkrachting, maar of dat een moord rechtvaardigt?
quote:Op maandag 17 augustus 2009 @ 14:35 schreef LetoII het volgende:
[..]
Wellicht dachten de ouders in hun verminderde staat dat het kind samen met hun naar een betere plek zou gaan? Zo moeilijk is dat niet te begrijpen toch? Ik bedoel als je al de stap zet om samen met je partner zelfmoord te plegen is de stap om het kind mee te nemen niet echt veel groter.
Ook in deze situatie, dus <insert 'valhalla'>, blijft het ridicuul tot en met. God zal zo iemand toch nooit belonen? Hij neemt mensen immers weg 'op Zijn tijd', en straft degenen die het zelf inplannen. Lijkt me. Als dat niet zo zou zijn, zouden we dag na dag gelovigen zien die het gruwelijke tijdelijke voor het hemelse eeuwige zouden verwisselen.
quote:Op maandag 17 augustus 2009 @ 14:47 schreef superworm het volgende:
[..]
Ook in deze situatie, dus <insert 'valhalla'>, blijft het ridicuul tot en met. God zal zo iemand toch nooit belonen? Hij neemt mensen immers weg 'op Zijn tijd', en straft degenen die het zelf inplannen. Lijkt me. Als dat niet zo zou zijn, zouden we dag na dag gelovigen zien die het gruwelijke tijdelijke voor het hemelse eeuwige zouden verwisselen.
Alsof ontoerekeningsvatbare mensen zich zo makkelijk laten overreden met logica.
quote:Op maandag 17 augustus 2009 @ 14:47 schreef superworm het volgende:
[..]
Ook in deze situatie, dus <insert 'valhalla'>, blijft het ridicuul tot en met. God zal zo iemand toch nooit belonen? Hij neemt mensen immers weg 'op Zijn tijd', en straft degenen die het zelf inplannen. Lijkt me. Als dat niet zo zou zijn, zouden we dag na dag gelovigen zien die het gruwelijke tijdelijke voor het hemelse eeuwige zouden verwisselen.
Jij kunt je het niet voorstellen dat iemand die gek/onstabiel genoeg is om zichzelf te vermoorden, niet gek/onstabiel genoeg
kan zijn om daarbij zijn/haar kind mee te nemen de dood in?
Daarbij niet iedereen geloofd in Hemel/Walhalla zoals dat is beschreven in de respectievelijke regeltjes. Lang niet iedereen geloofd ook in een 'hel', dus waarom dan niet je kind meenemen?
Sterker nog als iemand geloofd dat hij/zij
en hun kind vrolijk en blij in het leven na dit leven zullen zijn, kan ik mij niet voorstellen dat ze het
niet zouden doen.
Lekker makkelijk om een oordeel te hebben over mensen waar je niets vanaf weet behalve een oppervlakkig krantenberichtje, maar goed... zo lang jij je maar superieur kan voelen, he?
persoonlijk zou ik deze mensen niet zo hard veroordelen. tuurlijk, moord is verkeerd. moord op je eigen kind is natuurlijk net zo verkeerd, maar niet meer verkeerd, slechts meer taboe.
zelfmoord zou ik niet verkeerd willen noemen, maar wel lullig voor de mensen die van je hielden (en ja het klinkt afgezaagd, maar die zijn er altijd).
maar afgezien van het feit dat deze mensen een zeer ernstig misdrijf hebben begaan, moet ik zeggen dat ik niet weet hoe goed ik zelf om zou kunnen gaan met hun situatie. ja, ik weet dat er veel mensen zijn die heel gelukkig worden met hun gehandicapte kind, maar niet iedereen is zo sterk. tuurlijk, het kind vermoorden is dan niet de beste optie. breng het dan naar een tehuis of iets.
maar dat ze hun kind toch vermoord hebben is niet meer dan een vreselijk misdrijf, net als iedere andere moord, maar niet erger. of minder ethisch, of een teken dat het vreselijke mensen waren. niet erger dan elke andere moordenaar.
de zelfmoord heeft er dan helemaal niks mee te maken, ieder beschikt over zijn eigen leven.
quote:Op maandag 17 augustus 2009 @ 16:30 schreef jeminee het volgende:
[..]
Ja, zo lust ik er nog wel een. Dat is een beetje hetzelfde als ouders die tegen hun kinderen zeggen dat ze hun bord leeg moeten eten, omdat kinderen in Afrika helemaal niets te eten hebben.
ja, idd, anders kun je ook zeggen dat iedereen die geen nobelprijs heeft gewonnen zich moet schamen, omdat er mensen zijn die dat wel hebben gedaan.
iedereen is anders en leeft in andere omstandigheden.
gedraag je daarnaar.
quote:Op maandag 17 augustus 2009 @ 16:30 schreef jeminee het volgende:
[..]
Ja, zo lust ik er nog wel een. Dat is een beetje hetzelfde als ouders die tegen hun kinderen zeggen dat ze hun bord leeg moeten eten, omdat kinderen in Afrika helemaal niets te eten hebben.
Postuum schamen is ook niet echt een optie. Ik vond het eerder een goede zin om de laatste alinea te versterken.
Ga je nu ineens wél letterlijk lezen???
quote:Op maandag 17 augustus 2009 @ 15:06 schreef LetoII het volgende:
[..]
Jij kunt je het niet voorstellen dat iemand die gek/onstabiel genoeg is om zichzelf te vermoorden, niet gek/onstabiel genoeg kan zijn om daarbij zijn/haar kind mee te nemen de dood in?
Daarbij niet iedereen geloofd in Hemel/Walhalla zoals dat is beschreven in de respectievelijke regeltjes. Lang niet iedereen geloofd ook in een 'hel', dus waarom dan niet je kind meenemen?
Sterker nog als iemand geloofd dat hij/zij en hun kind vrolijk en blij in het leven na dit leven zullen zijn, kan ik mij niet voorstellen dat ze het niet zouden doen.
1e vraag: ik denk dat iemand wel zo instabiel kan zijn. Dat betekent niet dat ik het er dan mee eens zou moeten zijn of er begrip voor zou moeten tonen.
2e: waarom wel?
3e: dat is als je het 'werkelijk' gelooft. En hoeveel christenen weten nu 100 procent zeker dat ze eeuwig de hemel in zullen gaan als ze hun gezin van de aardbodem doen verdwijnen?
quote:Op maandag 17 augustus 2009 @ 15:34 schreef Flurry het volgende:Lekker makkelijk om een oordeel te hebben over mensen waar je niets vanaf weet behalve een oppervlakkig krantenberichtje, maar goed... zo lang jij je maar superieur kan voelen, he?
Superieur voelen? Nou, bedankt. In een ander krantenartikel wat ik erover kon vinden, werd gesteld dat de ouders vurig en lang op een kindje hadden gewacht, en er niet mee om konden gaan toen bleek dat het een ernstige handicap had. Ik vind het zeer, zeer kwalijk wat ze hebben gedaan. Wat Okaht zegt: ze moeten zich postuum schamen. Ik begrijp werkelijk niet waarom je zo lichtvoetig reageert, en dacht altijd - ook bij het plaatsen van de FOK!reactie - dat deze kijk op dingen algemeen aangenomen was. Heb ik me blijkbaar in vergist.
@ johnnymaandag: ik vind het wel degelijk een kwestie van ethiek om van kinderen af te blijven. Juist omdat het nog kinderen zijn, en je er een verantwoordelijkheid over hebt. Het feit dat het kind gehandicapt was, versterkt die verantwoordelijkheid alleen maar. Als je geen 'mislukt' baby'tje wil, had je daarover moeten nadenken vóór je eraan begon. De natuur is nu eenmaal niet perfect. Ben niet voor niets groot voorstander van iets als een oudertest. Overal gooi je duizenden euro's aan lessen, certificaten en vergunningen tegenaan, maar ouder word je in een vloek en een zucht. En als het dan ontzettend tegenvalt, dan is dit blijkbaar het uiterste.
@ Interloper: dat zeg ik niet. Ik bedoel alleen dat ik me inderdaad niet kan indenken dat ze met z'n tweeën dachten dat ze gedrieën de hemel in zouden gaan, of welk 'beter lot' dan ook. Afgaande op de twee berichten die ik erover heb gelezen lijkt het opzettelijk gebeurd te zijn, getuige de afscheidsbrief met uitleg (kan iemand die vinden, overigens? Zoek nog steeds...), de betuigde teleurstelling en de geuite schuld door middel van zelfmoord, lijkt het me erg onwerkelijk dat ze in de vooronderstelde depressie of anderszijds lage staat uit wanhoops(bij)geloof handelden.
Persoonlijk denk ik dat je niet zonder meer kunt oordelen over een situatie zonder dat je er nauw bij betrokken bent geweest, of dat je niet exact hetzelfde zou handelen als je zelf in die situatie beland (hoewel me dat hier zeer onwaarschijnlijk lijkt). We zien onszelf graag als stabiele factor, de held in een moeilijke situatie, rots in de branding, maar je weet pas hoe je echt bent als je ervoor staat.
Zwaar gehandicapt kan betekenen dat het kind zich nauwelijks bewust was van zijn leven. Ik probeer niets goed te praten, verre van, maar je moet toch wel flink wat voor je kiezen hebben gekregen wil je als ouders besluiten dat het zo'n uitzichtloze situatie is geworden, dat je er een eind aan maakt. Of misschien waren ze allebei al flink labiel, wat dan de vraag oproept waar die zogenaamde hulpverlening, waar ze ongetwijfeld al vier jaar de deur plat liepen met hun zoon, met de kop heeft gezeten.
Lastige shit.
Hier wil ik ook wel mee gaan met de stelling van Xessive. Je kunt en moet naar mijn mening de daad veroordelen. Het is alleen lastig om met logica een daad van waarschijnlijk zeer zwaar depressieve mensen te verklaren. Wellicht was de situatie in de ogen van velen niet eens zo ernstig, maar om tot zo'n daad te komen, moet je mentaal al flink in de knoop zitten. Als je het dan ook nog over een echtpaar hebt, dat elkaar in de depressie meesleept, moet het zelfs voor hulpverlening verdomde moeilijk zijn om die cirkel te doorbreken.
Toch blijf ik met een stuk boosheid zitten bij dergelijke berichten. Bij een gezond kind was er geen vuiltje aan de lucht geweest. Met een gehandicapt kind wordt het leven ineens ondraaglijk. Maar dat is inderdaad het risico dat je aangaat als je aan kinderen begint. Het leven is nu eenmaal niet altijd volmaakt.
Vóór een depressie heb je altijd nog een periode waarin je nog wél het gezonde verstand kunt gebruiken. Niemand is er mee geholpen, maar dat neemt niet weg dat je nog best boos kunt worden omdat deze mensen die periode niet hebben gebruikt om bij zinnen te komen.
Ging Wilders ook maar eens dood, dat is ook een idioot.
quote:Op maandag 17 augustus 2009 @ 16:39 schreef johnnymaandag het volgende:
persoonlijk zou ik deze mensen niet zo hard veroordelen. tuurlijk, moord is verkeerd. moord op je eigen kind is natuurlijk net zo verkeerd, maar niet meer verkeerd, slechts meer taboe.
zelfmoord zou ik niet verkeerd willen noemen, maar wel lullig voor de mensen die van je hielden (en ja het klinkt afgezaagd, maar die zijn er altijd).
maar afgezien van het feit dat deze mensen een zeer ernstig misdrijf hebben begaan, moet ik zeggen dat ik niet weet hoe goed ik zelf om zou kunnen gaan met hun situatie. ja, ik weet dat er veel mensen zijn die heel gelukkig worden met hun gehandicapte kind, maar niet iedereen is zo sterk. tuurlijk, het kind vermoorden is dan niet de beste optie. breng het dan naar een tehuis of iets.
maar dat ze hun kind toch vermoord hebben is niet meer dan een vreselijk misdrijf, net als iedere andere moord, maar niet erger. of minder ethisch, of een teken dat het vreselijke mensen waren. niet erger dan elke andere moordenaar.
de zelfmoord heeft er dan helemaal niks mee te maken, ieder beschikt over zijn eigen leven.
Wellicht dat ze daarom het kind maar meenamen?
quote:Op maandag 17 augustus 2009 @ 22:05 schreef superworm het volgende:
[..]
Vraag: Jij kunt je het niet voorstellen dat iemand die gek/onstabiel genoeg is om zichzelf te vermoorden, niet gek/onstabiel genoeg kan zijn om daarbij zijn/haar kind mee te nemen de dood in?
1e vraag: ik denk dat iemand wel zo instabiel kan zijn. Dat betekent niet dat ik het er dan mee eens zou moeten zijn of er begrip voor zou moeten tonen.
Je kunt het je wel voorstellen maar niet begrijpen? Ik vraag je niet om het er mee eens te zijn, of het zelf te gaan doen.
quote:Vraag: Daarbij niet iedereen geloofd in Hemel/Walhalla zoals dat is beschreven in de respectievelijke regeltjes. Lang niet iedereen geloofd ook in een 'hel', dus waarom dan niet je kind meenemen?
2e: waarom wel?
Om je kind de ellende van het hele mijn ouders hebben zelfmoord gepleegd te besparen bijvoorbeeld. Maar zulke mensen kunnen vast nog wel meer redenen bedenken. Dat jij het niet met hun eens bent maakt denk ik weinig voor ze uit.
quote:Vraag: Daarbij niet iedereen geloofd in Hemel/Walhalla zoals dat is beschreven in de respectievelijke regeltjes. Lang niet iedereen geloofd ook in een 'hel', dus waarom dan niet je kind meenemen?
3e: dat is als je het 'werkelijk' gelooft. En hoeveel christenen weten nu 100 procent zeker dat ze eeuwig de hemel in zullen gaan als ze hun gezin van de aardbodem doen verdwijnen?
Ik heb het niet alleen over Christenen, maar dan nog. Wat maakt het uit hoeveel het er zijn. Wellicht maar 2 en heb je die nou net te pakken in je verhaaltje. En als dat ook onvoorstelbaar voor je is, zul je het ook wel niet snappen dat er bijvoorbeeld zelfmoordterroristen zijn.
Moet je ook lekker allemaal zelf weten, ik vindt het echter vrij kleingeestig.
En gelukkig moet ik dat ook lekker zelf weten.
quote:Op maandag 17 augustus 2009 @ 22:05 schreef superworm het volgende:
Superieur voelen? Nou, bedankt. In een ander krantenartikel wat ik erover kon vinden, werd gesteld dat de ouders vurig en lang op een kindje hadden gewacht, en er niet mee om konden gaan toen bleek dat het een ernstige handicap had. Ik vind het zeer, zeer kwalijk wat ze hebben gedaan. Wat Okaht zegt: ze moeten zich postuum schamen. Ik begrijp werkelijk niet waarom je zo lichtvoetig reageert, en dacht altijd - ook bij het plaatsen van de FOK!reactie - dat deze kijk op dingen algemeen aangenomen was. Heb ik me blijkbaar in vergist.
Dat je meer krantenartikelen hebt gelezen maakt natuurlijk geen enkel verschil. Je kent de situatie niet en bent daarom niet gekwalificeerd om te oordelen. Dat jij vind dat dat wel zo is en dat je ook aanneemt dat de rest van de wereld het wel met je eens zal zijn verbaast me vervolgens niets.
Even afgezien van het feit dat er zeer waarschijnlijk meer factoren aan dit drama hebben bijgedragen:
Waarschijnlijk dachten die ouders dat dat kind geen toekomst had, dat hij bij leven toch geen geluk zou kunnen vinden en dat het daarom voor hem beter zou zijn om stadium aarde maar over te slaan.
dit zou even voor de duidelijk niet mijn keuze zijn, maar ik denk dat er genoeg van zulk volk op de aardkloot rondloopt. Je zou ze idioot kunnen noemen, ik zou zeggen dat ze gewoon geen ruggengraat en een slap karakter hadden, ook omdat ze zichzelf van kant hebben gemaakt vanwege de reacties van mensen zoals jij en ik.
quote:Op dinsdag 18 augustus 2009 @ 08:04 schreef LetoII het volgende:
[..]
Wellicht dat ze daarom het kind maar meenamen?
ja, dat zal idd de reden zijn geweest, gebeurt vaak genoeg.
lees je ook veel over in de oud Griekse literatuur.
@ Mankatans, ik noem ze idioot, jij zonder ruggengraat - ben het verder met je eens, het is denkbaar, maar het blijft van de zotten.
quote:Je kind is heilig.
Wellicht is het mijn christelijke opvoeding
Ik hoop maar dat dat ironisch bedoeld was...of misschien maar beter van niet. Hoe dan ook, je mag kiezen tussen jeugdig wereldvreemd egocentrisme, of 'subtiel' een hele bevolkingsgroep associeren met wat jij beschouwd als het 'gulden gebod'.
De kern is in mijn ogen het lijden van het kind.
Indien dat kind zwaar lijd onder de handicaps, dan snap ik die ouders beter.
Vreemd, dat niemand dat schijnt mee te wegen.
Reacties op dit bericht
Okaht (Redactie Frontpage) 17-08-2009 @ 07:34
