Film: The Life Aquatic with Steve Zissou
Zo, dat hebben we vast gehad, maar hoe is de film nu eigenlijk? Het is geen volledige comedy of parodie. De film levert geen aaneenschakeling van lachsalvos, maar een constante glimlach. Kleine maffe accenten en lachwekkende situaties maken deze film. Zo loopt het hele team op overstock van Adidas Zissou, wat nu gegarandeerd een hit gaat worden. Er is zelfs een petitie opgestart, al gaan er ook geluiden dat dit zelfs een knipoog is naar de rage rondom bijvoorbeeld de veterloze Run DMC schoenen of de Beasty Boys outfits. En er zit animatie in de film. Oei. Wees gerust, het is beperkt tot het tot leven toveren van het meest maffe zeeleven, waaronder de eerder genoemde "Jaguar"-haai. Dat het nep is, valt nog niet eens zo op, vooral omdat de film de sfeer van Cousteau uitstraalt. Er wordt wel degelijk bewust mee gespeeld, zoals ook de dwarsdoorsnede van het schip de Belafonte. Meteen weer een goed voorbeeld van de gekkigheid in de film. Dat schip is namelijk van alle noodzakelijke dingen voorzien, zoals een onderwaterobservatorium en een "high tech"-laboratorium, maar ook een sauna.
Dit samenraapsel van karakters neemt je mee op een avontuur en dat is maar goed ook. Helaas moet de film het namelijk niet hebben van diepgang tussen de karakters. Schrijnend voorbeeld is de relatie tussen papa Zissou en zijn mogelijke zoon. Emoties komen gewoon nergens in de film goed bovendrijven, of beter gezegd, worden nergens door regisseur Wes Anderson goed uitgebuit. Het lijkt er eerder op dat het wel leuk leek zo’n verstoorde vader-zoon relatie te gebruiken, zoals ook het zwanger zijn van de journaliste verder niets toevoegt. Gebruik het, of laat het weg. Nu is het alleen maar storend. Of zou ook dit weer een knipoog zijn? Op het moment van een serieus interview, verschijnt er immers achter Zissou een orca die volop zijn best doet om in beeld te komen. Het is dat Kopspijkers niet bekend is in het buitenland, anders had ie ook nog een bordje bij zich!
Uiterst vermakelijk zonder dat je kramp krijgt van het lachen. De één vindt het waarschijnlijk maar een magere film en kan beter naar Team America gaan (waarmee ik niet wil beweren dat die film slecht is, in tegendeel!), de ander zit van begin tot het eind met een glimlach van oor tot oor. Feelgood movie voor volwassenen. Over de vraag of het nu een parodie is of juist een eerbetoon, zullen de meningen verschillen, maar er valt volop te genieten. Het zegt genoeg dat zulke grote namen zich aan deze film hebben willen verbinden, zoals Willem Dafoe als emotioneel labiele Oostenrijker, Jeff Goldblum (The Fly) en uiteraard ook Bill Murray. Willem Dafoe is geweldig als labiele nichterige Duitser Claus, al is hij zelfs maar een sidekick. Zelfs de soundtrack is opmerkelijk, gevuld met vooral David Bowie klassiekers, maar dan acoustisch uitgevoerd in het Portugees. Niet op de soundtrack, wel in de film komt zelfs Space Oddity voorbij in een geweldige scène die mij weer een paar lachrimpels heeft bezorgd. Tijdens het aftellen, verschijnt er achter de matroos... Ach, ga zelf maar kijken!
|
Ook leuk om te zien hoe Bill Murray nu gewoon 'oud' is, zonder de grime die hem bv. in Lost in Translation nog het uiterlijk gaf zoals we hem al jaren kennen. Nu gaat-ie gewoon puur natuur, of hij wordt de andere kant op gegrimeerd, kan ook natuurlijk. foto
Volgende keer eens tellen hoeveel patronen hij in zijn magazijn heeft zitten! foto
Deze opmerking snap ik niet helemaal foto . Ned Plimpton had ook een alleenstaande moeder, dankzij Steve Zissou; deze analogie verbindt deze drie personages op een diepgaande manier en lijk mij een van de belangrijkere connecties in de film te zijn. foto
Hoe kun je trouwens fatsoenlijk quoten? Weet niet hoe het werkt :'(
Het is inderdaad een absurde film ... waarbij ik het vermoeden krijg dat elke recensie de ander heeft gekopieerd, want hij krijgt mijn insziens wel erg veel lof. Beetje overhyped ...
Dafoe speelt dus een Duitser. En als je deze film wil zien, is een bioscoop of in elk geval een groot scherm toch wel noodzakelijk. Bij het kijken op beeldbuis, vallen de details in het niet. Hehe! "I'm part gay." foto
Simpel weg een je begrijpt het/begrijpt het niet film.
Hij zit gewoon zo vol met geweldige elementen dat het bijna een unieke doorbraak is binnen de filmindustrie. Non-conventioneler (op een serieuse manier) kan je het bijna niet krijgen.
Dat die zoon/vader relatie niet goed is uitgewerkt door Wes vind ik overigens maar een onlogische opmerking. Ik denk eerder dat Wes die bewust heeft gedaan, over de hele film heen heeft hij namelijk constructief zijn acteurs geen emotie laten besteden aan issues die door ons als zware issues worden gezien.
De perfecte film dus ook voor cultuur relativisten foto
10/10 (een van de weinige)
Om te kunnen reageren moet je zijn ingelogd op FOK.nl. Als je nog geen account hebt kun je gratis een FOK!account aanmaken