Nou moet ik toegeven dat de titel wel een groot "EO" gehalte heeft, maar ren niet weg! Het valt reuze mee .

Toen ik als 12 jarig meisje de middelbare school binnen kwam huppelen, keek ik met veel respect (waar het de brugklassers van
tegenwoordig aan ontbreekt!) op naar de 6e klassers. Wat waren ze groot, en wat zagen ze er volwassen uit.

De jaren verstreken en zonder dat ik het eigenlijk doorhad 'metamorfoosde' ik ook in zo een 6e klasser.
Maar als ik nu naar mijn mede klasgenoten kijk, dan zie ik niet wat ik toentertijd zag. Zo groot zijn ze nou ook weer niet... En volwassen?
Op sommige momenten ligt het niveau behoorlijk onder N.A.P.

Daarnaast had ik als jong meisje ook het idee, dat wanneer je dan eindelijk in die 6e klas zat, dat er dan een hele hechte klas was ontstaan.
Waar iedereen met iedereen omging. Iedereen elkaar lief vond.
Heel knus in mijn ogen (beetje het "Tros-gevoel" ).

Ook dat valt nu behoorlijk tegen. We zitten dan wel 6 jaar bij elkaar op school. Maar de klassen zijn 3x door elkaar gegooid. Er zijn mensen bijgekomen en ook een hoop weer gegaan.
En saamhorigheid is over het algemeen toch nog wel ver te zoeken. Groepjesvorming blijf je toch wel altijd houden...

Behalve op sommige momenten .
Zo'n moment was vandaag.
Deze hele week hebben de 6e klassers hun mondeling Nederlands. En ik was deze dag aan de beurt.
Toch wel een beetje zenuwachtig (aaaaargh, wat is ook al weer het thema van Beatrijs?) stond ik op de gang te wachten tot ik naar binnen moest.
Het viel me op dat IEDERE 6e klasser (we zijn een kleine school, zijn er een stuk of 40-50) die langskwam, me succes wenste en een hart onder de riem stak.
Noem me een sentimentele trut, maar ik vond dit al heel lief.

Toevallig kwam het zo uit dat terwijl ik met 3 andere 'slachtoffers' aan het wachten was op mijn (en hun) cijfer, de pauze was begonnen. Iedereen kwam bij ons staan om dingen te vragen als "hee hoe ging het?" "Goed?, wauw geweldig!". Binnen no-time stond bijna iedereen bij ons op de gang te wachten, en toen ging de deur open…
Ik haalde nog eens diep adem en ging met de drie anderen naar binnen.

Daar werd ons ons cijfer mede gedeeld.
Aangezien ik als eerste mijn cijfer te horen kreeg, had ik tijd om om mij heen te kijken. Door het raam zag ik echt iedereen enthousiast zwaaien, duimen omhoog steken en 'supporten'.
In gebarentaal probeerde ik onze cijfers door te geven, maar helaas is mijn gave daarin niet bijster geweldig

Op het moment dat we het lokaaltje uitstapte werden we bijna belaagd als een stel Maxima's door persfotografen.
"Wat heb je?" "En... en…?"
Felicitaties vlogen om de oren en een aantal sprongen me zelfs om de nek

Niet erg gewoonlijk op onze school hoor.

En op dat moment dacht ik terug aan de tijd dat ik een klein brugklassertje was en tegen die 'gedachten' over de 6e had.
En ik dacht bij mezelf: "Ja, soms heb je toch wel dat saamhorigheids gevoel!"

"[...]
Lay out heeft veel weg van watnou?, Hot 'n Wet is gejat van wijlen LekkerBelangrijk, en ik ben beniewd hoelang dit zal blijven.
[...]"

Layout van watnou heeft veel weg van de fok frontpage, een vergelijk tussen deze weblog en die van watnou kon ik eerlijk gezegd niet ontdekken. LekkerBelangrijk was vast niet de eerste die een hot n wet achtig iets had (gaan we de wijlen LB's nu ook plagiaat in de schoenen schuiven ?). We blijven waarschijnlijk langer dan je hoopt. FOK! leeft inmiddels al bijna 2 1/2 jaar en in tegenstelling tot vele andere sites breiden wij uit in plaats van dat we sluiten.

Quote:
Welkom op hetisuit, het liefdesverdriet prikbord.

We hebben het hier over liefdesverdriet, en wat je moet doen als het uit is of uit dreigt te gaan.

Veel liefdesverdriet dus kan je er maar beter niet aan beginnen...

"[...]
De jongen speelde zeven uur per dag racespellen op de Playstation met meetrillende pads. Deze force feedbackapparaten, zoals de dual shock voor de Playstation, worden gekocht om het realisme bij de spellen te verhogen.

Na twee jaar last te hebben gehad van zijn handen werd hij onderzocht in het kinderziekenhuis van Liverpool.

De handen van de jongen zwollen op als ze werden afgekoeld en deden pijn bij verwarming. Door deze reacties herkenden drie dokteren de symptomen als het 'hand-arm vibration syndrome'.
[...]"

"[...]
Van een overschot aan sex-miljoenen tot een tekort aan toiletpapier, in de Verenigde Staten is het mogelijk. Na een geruchtmakende rechtszaak rond het domein "sex.com" is de verliezende partij volgens eigen zeggen tot de bedelstaf veroordeeld.
[...]"

Na ja, zo zie je maar wat hen de dag doorhelpt...

Maar goed dit gaat over de donderdag. Ik heb niet veel gedaan. Ik was op mijn werk om 9.00(slechts 25 minuten later dan gepland) en ben om 17.00 gestopt. We hadden een bedrijfsuitje. We zijn met zijn allen naar Amstelveen gereden en hebben Cluedo voor volwassenen gespeeld. Je zou denken dat een groep van Software Ontwikkelaars een beetje logisch na zou kunnen denken. FOUT!!!! we waren het eerste bedrijf dat bij het eerste schot voor de boeg niet het juiste antwoord gegeven had.

Mocht je het spel ooit willen spelen moet je dit niet lezen...

Het was NIET de butler. Het was ook niet de jaloerse zus en de huidhoudster was het ook niet. De vriend van de graaf was verdacht maar was het niet. Het was een samenwerking tussen de stiefdochter en haar 4ejaars student architectvriendje in de slaapkamer. Met de schaar die naar buiten was gegooid. Ok dat was dus het goede antwoord. Het antwoord dat mijn team had ?

Mevrouw Plumo(huishoudster) met het rattengif in de slaapkamer.
Ook moest er nog een tijdslijn op worden gegeven. Wij hadden 21.50 omdat het gevonden horloge daar nou eenmaal op stil stond. FOUT de vermoorde had altijd zijn horloge 5 minuten voorstaan.

Was leuk en aardig maar om het nou nog een keertje te gaan doen is weer een klein beetje overdreven. Ik ga nog eens bedenken hoe ik in vredesnaam in dit drukke weekend het voor elkaar ga krijgen om mijn band te plakken. Dit kunnen jullie maandag weer lezen waarschijnlijk._{Ja ik ben slecht in cliffhangers}

Vriendelijke groet,
Karel

In alle drukte rondom het online komen van deze site besloot m'n familie ook nog even dat het tijd werd om te gaan verbouwen om plaats te maken voor de babykamer, die vandaag werd bezorgd, en uiteindelijk kon ik om 1 uur vannacht met Knorretje naar het ziekenhuis vanwege hevige steken in de onderbuik.
Nou blijkt alles met de baby (en moeder) gelukkig goed te zijn, maar toch moet ze voorlopig even blijven ter observatie. En nu zit ik hier om 6 uur 's morgens dit te tikken, in de wetenschap dat er no chance in hell is dat ik vannacht nog aan slapen toekom.
Ik mis m'n vrouwtje enorm, en zelfs de katten zijn nog nooit zo teneergeslagen geweest. Waar ze elkaar normaal gesproken achterna zitten - daarbij het halve huis slopend - lopen ze nu een beetje onwennig rond of liggen apathisch op de bank. Ze voelen dat het vrouwtje er niet is en ze missen haar waarschijnlijk net zoveel als ik. Betrapte kleintje (eigenlijk heet ze Rogue, maar we noemen haar kleintje, die kleine, wijffie of meissie) er net op dat ze naar het bed liep waar haar bazinnetje al een flink aantal weken ligt, en vervolgens met een vragende blik en een zielige 'miauw' aan me kwam vragen waarom het vrouwtje er niet was. En ook Dibbes (eigenlijke naam Mystique, maar ook bekend als die zwarte, dibbes of bink)is behoorlijk uit z'n doen.
En dan zijn er nog mensen die zeggen dat katten niet aan mensen hechten...

Laten wij haar danken...

SHEBYTE