quote:Op vrijdag 23 november 2007 @ 08:04 schreef dutch-mamma het volgende:[..]
Heel mooi gezegd! Ben zelf SP-fan, en Jan heeft veel goeie dingen gedaan, maar ik ben niet blind voor zijn mindere kanten. En... héél eerlijk gezegd: ik denk ook dat het tijd gaat worden om te zien hoe sterk de SP is zónder Jan...!
Ik zie de komende tijd als een "erop of eronder" voor de SP en hoop dat ze niet dezelfde kant opgaan als de LPF... Maar als ze hier uitkomen, zullen ze sterker zijn dan ooit, en daar vertrouw ik voorlopig op.
Wat betreft je laatste opmerking: het zal voor veel mensen hier te moeilijk zijn de door henzelf heilig verklaarde Geert kritisch te bekijken...

Precies, Geert en Rita hebben niet eens een partij of partijstructuur, die hebben en houden alle touwtjes in eigen handen. Denk maar niet dat iemand binnen de PVV het moet wagen buitenskamers kritiek te uiten op Wilders.
Het is ook typerend voor het puberale rechtse Fok! dat in dit overgetikte berichtje alleen de negatieve geluiden naar voren worden gebracht. Als je het onderzoek (of een kwalitatief betere nieuwssite) leest zijn er ook positievere, genuanceerdere cijfers te melden:
- Zes van de tien SP'ers maakt zich niet druk over de macht van Marijnissen.
- Volgens vier op de tien zouden de functies van fractie- en partijvoorzitter niet door een en dezelfde persoon uitgeoefend moeten worden. Maar twee derde gunt desondanks wel Marijnissen die dubbelfunctie.
- Oudere leden (meer dan tien jaar) menen dat kritiek leveren op de partijtop zonder problemen blijft. Onder de jongere leden ligt dat anders. Onder SP'ers die maximaal twee jaar lid zijn, is de helft (52 procent) daar beducht voor.
Ik geloof best dat Jan, net als veel oprichters van een eigen bedrijf, een (te) stevige greep op zijn kindje - de SP - wil houden, bang is dat anderen het verkwanslen en dat hij het moeilijk vindt te delegeren. Bevlogen, fanatieke types als Jan zijn vaak zo zeer vergroeid en begaan met hun 'bedrijf' dat ze ook moeilijk een geschikte opvolger vinden. In zijn ogen zal niemand de partij zo goed kunnen leiden als hijzelf. En ik denk dat hij, zolang hij fit en gezond is, daarin ook gelijk heeft. Maar in het belang van zijn partij, en omdat hij ook weg kan vallen (hij heeft al eens iets aan zijn hart gehad), _moet_ hij wel een of meerdere opvolgers klaarstomen en voorbereiden op het voortzetten van de SP zonder hem, wil de SP zonder hem niet uiteenvallen door een interne machtstrijd. Eind 2005 zei hij in een interview daar zelf het volgende over:
quote:Ruim veertigduizend leden en nog steeds groeiende. Onbetwiste leider: Marijnissen. Het afgelopen jaar herhaaldelijk aangevallen in meer en minder serieuze publicaties, omdat hij intern een dictator en manipulator zou zijn. 'Zonder bewijzen,' beweert Marijnissen met een zucht van ergernis.
Als hij bijna routineus ingaat op een aantal aantijgingen, blijkt in elk geval dat hij de touwtjes nog steeds strak in handen heeft. Is het niet raar dat hij zowel fractievoorzitter als partijvoorzitter is, waardoor interne kritiek nooit tot wasdom kan komen? Nee, meent Marijnissen: 'Waarom zou je energie steken in het organiseren van oppositie in je eigen organisatie?' Waarom kent de kamerfractie van de SP niet, zoals alle andere partijen, een vice-fractievoorzitter? 'Kijk, als ik onder de tram kom, moet de partij onbelast kunnen afwegen wie mijn opvolger wordt. Als je een vice-fractievoorzitter aanwijst, zit je daar al snel een paar jaar aan vast.'
En dat zijn strakke bewind geen enkele ruimte biedt voor de ontplooiing van mogelijke opvolgers, is ook onzin. 'Ik heb vanaf het begin tegen mezelf gezegd: de partij kan niet ergens in de spelonken van de samenleving naar een opvolger van mij moeten zoeken. Er zijn kandidaten. Er is een aantal mensen dat het morgen zou kunnen overnemen.'