Keroppi op kamerjacht
Als klein meisje met een grote mond zei ik altijd: zogauw ik ga studeren dan ga ik op kamers, dan ben ik hier weg. Niet dat ik het thuis slecht heb, in tegendeel, maar het leek me heerlijk. Lekker doen wat jezelf wilt, zoveel troep maken als jezelf wilt en koken wat jezelf wilt.
Toen ik zeker wist dat ik in Utrecht zou gaan studeren schreef ik me al ruim van te voren in bij de studentenhuisvestiging. Maar eigenlijk was dat alle actie die ik heb ondernomen. Voor en tijdens de zomervakantie had ik door mijn full-time baan als kassagirl weinig tijd om actief op huizenjacht te gaan. En eigenlijk had ik een 'hetkomt allemaal wel goed' houding over me.
Niet dat ik naief ben, ik wist dondersgoed dat de kamernood enorm is in Utrecht. Eigenlijk moet ik mijn vader dankbaar zijn dat hij me op een site had ingeschreven waar kamers worden aangeboden.
Voordat 't jaar begon reageerde ik (tegen betaling, voor niets gaat de zon op) wel een aantal keer op een kamer, maar dat liep op niets uit.
Nonchalant als ik was dacht ik, och als ik eenmaal in Utrecht studeerd, dan zit je dicht op het vuur en dan komt het allemaal wel goed. Nu is het wel zo dat de meesten via-via aan hun kamer zijn gekomen. Maar als 80% van je mede-studenten geen kamer heeft dan zijn ze eerder concurenten dan helpende handen. Het was zelfs zo dat het grootste gedeelte van de mensen die wel een kamer hebben ook nog op zoek zijn omdat hun huidige kamer niet echt aan hun eisen voldoet.
Zo hoorde ik de gruwelverhalen aan van een meisje die bij een hospita zat. De keren dat ze schuimbekkend op school kwam en vertelde over die hospita die gewoon haar kamer ging opruimen ("Hoe durft dat mens in mijn kamer te komen!") waren talrijk. Of het andere meisje wat tussen allemaal huisgenoten zat die veel ouder waren en haar compleet negeerden...
Toen ik dacht dat het reageren op advertenties bijzonder nutteloos was omdat het nog geen enkele keer resultaat had opgeleverd kreeg ik eindelijk eens een mailtje terug. Ik las dat ik maar eens op hun site moest kijken, en wanneer het me beviel ik maar een uitgebreid mailtje moest sturen.
Ik klikte de site aan en een vreemd gevoel overviel me bij het lezen van de tekst die daar stond. Woorden als 'zelfstudie' 'geloofsovertuiging' 'studiebegeleiding 'katholiek' 'stichting' klonken me wat eng in de oren. Het bleek hier niet om een gezellig studentenhuis te gaan waar men onderuit met chips en bier op de bank hangt, nee het was een huis van een of andere katholieke stichting. Onder aanmoediging van mijn ouders ("Reageer maar, kun je vanuit daar verder zoeken naar iets echts leuks") schreef ik een braaf mailtje en *hoezee!* ik mocht komen hospiteren.
Op de dag zelf klopte ik bij het huis aan en werd door een bijzonder klein meisje binnengelaten. Het huis zelf ademde meer de sfeer uit van een bejaardentehuis dan van een studententehuis. Ik spiedde om me heen maar kon op het eerste gezicht geen 'jezussen aan kruizen' ontdekken, maar het zou me niks verbazen als ze wel aanwezig waren. Na een klein gesprekje over studies begon het meisje met te vertellen over het huis. "Ha! Nou komen de regeltjes" dacht ik nog. En ja hoor, in korte tijd kreeg ik, zo leuk mogenlijk verpakt, alle regeltjes te horen.
Ik kan ze even opsommen, zover ik ze nog kan herinneren. Geen jongens (ook niet mannelijke studiegenootjes overdag), liever geen tv-kijken ("we vinden het gezelliger wat te kletsen onder het thee drinken"), 12 uur thuis zijn ("Oh maar op donderdag mag je wel tot 2 uur wegblijven!"), een gemeubileerde kamer (met een bijbels prentje aan de muur), iemand van buitenaf verzorgt het ontbijt/lunch/avond-eten ("Ontbijt is tot negen uur, daarna kun je eigenlijk niks meer krijgen") en geen huissleutel (dus 's avonds stiekem om 4 uur binnen komen waggelen is er niet bij).
Bovendien kreeg ik het idee dat ze grote voorstanders waren van het "Tros-grootste familie van Nederland" gevoel. Veel dingen samen doen, opzich geen probleem, zij het niet dat de andere bewoonsters die ik tegen was gekomen (allemaal meisjes, dat spreekt vanzelf) niet echt als 'mijn type meisjes' zou classifiseren.
Ik vertrok met een 'dit nooit' gevoel en belde later de dames op om te melden dat ik "qua zelfstandigheid er graag vooruit op zou willen gaan in plaats van achteruit".
Kortom ik was nog geen stap verder en ik had nog steeds geen kamer. Ik blijf reageren, en hopen dat ik eindelijk eens een kamer ga krijgen