Zow daar is die dan, het laatste stukje voor ik vertrek. Geschreven vanuit een nagenoeg lege kamer waarin alleen nog mijn computer en de radio zijn aangesloten. De meubels staan er nog, maar alle rest is opgeborgen in twee wandkasten, zit in de koffer of is weg gegooid. Ik heb er zin in denk ik nu, maar gisteren weer niet. Het afscheid nemen valt zwaar, niet ten opzichte van personen op zich, maar het massale eraan. Dat ik iedereen een jaar moet missen, dat ik nu weet dat ik sommige hele aardige en gezellige mensen ga missen. En het keer op keer 'tot volgend jaar'-zeggen. En nu ik het schrijf heb ik dus weer geen zin, ik wil niet alles missen, maar ik wil wel leuke dingen doen. Iets wat kennelijk niet samengaat in dit geval.
Ik ga het vast weer leuk vinden als ik eenmaal daar ben, als ik m'n draai gevonden heb en erachter kom dat het een heel cool gastgezin is. Hopelijk duurt dat niet te lang, want anders wordt het een rottijd.
Wat wordt zo'n verhaaltje toch altijd depri als ik te lang ga nadenken, eenzaamheid maalt door m'n hoofd en het vooruitzicht op een jetlag maakt het er niet vrolijker op.
Maar het wordt wel leuk, dat moet gewoon. Ik stop gewoon met denken, zeg jullie met een glimlach tot ziens, blijf nog lekker Fokken vandaag en trek vanvond de stekker eruit. Voor een jaar, maar I'll be back from Canada.