Pinkpop 2025: een terugblik
4. Zondag: Pinkpop boekt wederom een van de beste liveacts
Niet uitgedroogd? Nog altijd op de benen? Of vandaag speciaal naar Landgraaf gekomen voor die ene band waar zovelen tien jaar op hebben gewacht? Deze zondag is er niet zomaar een en we kunnen beginnen. Wel eerst even goed insmeren.
We beginnen met Neerlands trots in de Tent Stage, want de jonge Hannah Mae timmert al geruime tijd aan de weg. Ze werd bekend met het nummer 'Back To You' dat werd gebruikt in een supermarktreclame en vanuit daar groeide ze door tot een gevestigde naam in het singer-songwriterscircuit. Na een begin in het Engels schrijft ze tegenwoordig voornamelijk Nederlandstalige muziek en dat is dan ook de taal die door een volle Tent goed wordt meegezongen. Ook al doet ze maar een set van drie kwartier waar de meeste acts een uur vullen, is het al snel gelukt om flink wat publiek de schaduw op te laten zoeken bij deze ster in wording. Afsluiter 'Wat Wil Je Van Mij', die ze normaliter met de Belgische Metejoor zingt, is een hele slimme popsong en oorwurm die, nadat je hem voor het eerst hebt gehoord, nog lang blijft hangen in het geheugen. Het zou helemaal niet vreemd zijn als Mae tijdens een volgende editie niet in de Tent staat, maar daarbuiten als dagopener op een van de twee grootste podia.
Op het hoofdpodium wordt geopend door het Duitse Querbeat, die feestmuziek maken met een dosis zelfspot en heerlijke humor tussen de nummers door. Het is vergelijkbaar met MEUTE, tevens een Duitse formatie, die vorig jaar op dezelfde spot en dezelfde tijd de opening mochten verzorgen. Het is dus afwachten welke feestformatie er volgend jaar hier geprogrammeerd staat, maar één ding is zeker: dit is een hele slimme boeking om het binnendruppelende publiek eens goed opgewarmd te krijgen.
Er kan vervolgens gerelaxed en uitgepuft worden bij The Boxer Rebellion. De claim van de podiumpresentator dat dit "misschien wel de allerbeste festivalshow allertijden wordt" maken ze niet helemaal waar, want ondanks dat het muzikaal gezien van een erg hoog niveau is, hebben we hier wel te maken met een kabbelende festivalshow die nooit écht lekker van de grond komt.
Een vertrouwd gezicht op Pinkpop is die van Krezip en ze mogen dan ook het publiek aan te zwengelen op het moment dat er voorzichtige regendruppeltjes zich verspreiden over het Megaland-terrein. Na de terugkeer in 2019 is de band naast nieuwe muziek nooit gestopt met het vieren van het oude repertoire en vandaag bestaat de set dan ook uit een mooie mix tussen oud en nieuw. De terugkeer van drummer Bram van den Berg, die een muzikaal uitstapje maakte als invaldrummer van U2, wordt uiteraard ook nog even aangestipt. Een van de mooiste momenten uit de show is er als Danny Vera plotseling het podium op komt lopen om het prachtige 'Make it a Memory' mee te spelen, een van de best gelukte singles van de laatste plaat uit 2023. Wanneer Govaert het publiek in loopt en op sommige plekken springend 'Plug It In & Turn Me On' ten gehore brengt, wordt ook maar weer eens duidelijk hoe groot deze band was toen ze uit elkaar gingen in 2009. Mooi om te zien hoe deze nummers nog steeds in het collectieve geheugen zitten.
Aan de overkant worden de laatste soundchecks uitgevoerd voor een band die ook alweer uit een ver verleden lijkt te komen, maar de afgelopen jaren zeker niet heeft stilgezeten. Er is uiteraard één nummer waar je direct aan denkt als je de naam Kaiser Chiefs hoort, en het aanstekelijke 'Ruby' komt ook al redelijk vroeg in de set voorbij. Het lukt ze om daarmee het hele veld mee te krijgen, en die laten zich graag meeslepen door de energie van frontman Ricky Wilson. Maar nee, het is niet dat nummer dat blijft hangen aan het eind van de set, die overigens wel tien minuten te vroeg eindigt. Het zijn juist nummers als 'I Predict A Riot', en andere hoogtepunten van Employment, het album dat hen twintig jaar geleden op zo'n beetje elk groot festival ter wereld bracht. Kaiser Chiefs zet dus de nostalgiemeter op roodgloeiend, maar daar is het publiek het vandaag volmondig mee eens.
Dan wederom een artiest die gestaag is geklommen in het popcircuit en na aanbevelingen van onder andere Taylor Swift én headliner van gisteren Olivia Rodrigo kwam de carrière heel erg snel in een stroomversnelling. girl in red, officieel Marie Ulven Ringheim, staat vandaag klaar om als queericoon eens even flink af te rekenen met alle stereotypering waar vrouwen mee te maken hebben in het leven. Wel doet ze dat op een enigszins brave manier aan het begin van haar show en komt de set uiteindelijk pas op gang na een minuutje of twintig. Het is meer dan genoeg om uiteindelijk te concluderen dat we hier te maken hebben met een waardige sub-headliner, want de uiterst slim geproduceerde nummers als 'girls', 'we fell in love in october' en 'i wanna be your girlfriend' gaan er hier heel erg goed in. Heerlijke muziek, op een eerlijke en goede manier gebracht.
De leden van Bazart werden vanochtend hun bed uit gebeld of ze even Sigrid wilden vervangen op Pinkpop, aangezien die moest afzeggen vanwege een gecancelde vlucht, maar ze staan wel geprogrammeerd tegenover een band die nooit écht een wereldhit heeft gescoord, maar wel een trouwe schare fans heeft opgebouwd waar heel veel bands jaloers op zijn. Biffy Clyro opent met 'A Little Love', een single die net twee weken uit is, maar al vrolijk wordt meegebruld. Het zijn echter de nummers van Only Revolutions, dat alweer uit 2009 stamt, die het vandaag het beste doen. En wat wil je, met nummers als 'Mountains' en 'Many of Horror' in je schatkist als band? Uiteindelijk bestaat de set uit 'maar' 12 nummers, maar is het bij elk nummer raak.
Dan volgt er een lastige keuze die sowieso pijn doet; of in het voorvak alvast een goed plekje bemachtigen voor de show van de afsluiter en dus automatisch ook kiezen voor Dean Lewis, of naar Korn en dan een plekje accepteren buiten het voorvak. De keuze viel toch op dat eerste, want zo'n show wil je van dichtbij meemaken. Er valt op de show van Dean Lewis weinig aan te merken, want hij doet wat van hem wordt verwacht. Hij is alleen wel telkens erg bezig met het bedienen van de voorste regionen van het publiek, waarbij veel hartjes worden uitgewisseld en dan weinig wordt gezongen, maar vooral veel wordt gekletst en verhalen worden verteld. Knallers 'How Do I Say Goodbye', 'Half A Man' en 'Be Alright', samen goed voor meer dan 3 miljard streams op Spotify, worden uiteraard allemaal gespeeld. Een cover van 'Iris' van Goo Goo Dolls is ook een slimme zet, want die is toevallig te vinden op zijn nieuwe album dat over twee weken uitkomt. De twee nieuwe nummers die ervan worden gespeeld, 'Empire' en 'With You', zijn ook een mooie toevoeging aan zijn reeks gevoelige songs.
Het overgrote deel van het publiek staat hier echter om dé liveact mee te maken. Een band die live bijna nog beter is dan op plaat en al meer dan vijfentwintig jaar zichzelf telkens weer weet te overtreffen met indrukwekkende producties voor hun headlineshows en loepzuivere, knallende muziek neerzet tijdens festivalshows. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de aankleding van dit optreden wat 'klein' is in vergelijking met eerdere tours van Muse, maar als frontman Matthew Bellamy eenmaal begint te zingen, is dat het enige dat blijft hangen.
Deze setlist heeft werkelijk waar alles; van hun top 10 op Spotify van meest beluisterde songs tot een herrijzenis van het prachtige 'Unintended', dat voor het eerst sinds 2013 (!) weer live ten gehore wordt gebracht. Een knallende opening is er ook in de vorm van de nieuwe single 'Unravelling', die pas twee dagen eerder is uitgebracht maar nu al wordt meegezongen door een heel groot deel van de mensen. Maar ook 'Undisclosed Desires', dat voor het eerst tijdens deze tour wordt toegevoegd, wordt niet vergeten voor het Nederlandse publiek. Alles lukt vandaag en we zijn eigenlijk getuige van het perfecte festivaloptreden; Bellamy, drummer Dominic Howard en bassist Chris Wolstenholme laten elke keer weer zien dat ze perfect op elkaar zijn afgestemd. Dat doen ze niet alleen bij de grote hits, maar ook bij de minder bekende nummers zoals 'Thought Contagion' en 'Compliance'. Afsluiter 'Starlight' en wat mooi vuurwerk blijkt ook de perfecte combinatie, en Muse laat zien waarom ze nog altijd worden gezien als dé band om te boeken als festival. Het is fantastisch dat na tien jaar ze weer te zien zijn op deze Limburgse festivalweide en het is te hopen dat ze snel weer terugkeren.
Er kan terug worden gekeken op een mooie 54e editie van het langstlopende festival ter wereld. De vernieuwde indeling van het terrein, met de verbeterde doorloop en Stage 4 op een makkelijk bereikbare plek, was een slimme zet. Last-minute meer schaduwplekken creëren en meer waterpunten installeren waarbij rekening is gehouden met de hoge temperaturen verdient ook zeker een pluim. Tenslotte, qua programmering blijkt de nieuwe lijn die is ingezet met een breder programma met een focus op niet enkel rock, maar een geslaagde balans tussen rock en pop, een schot in de roos. Noteer 19, 20 en 21 juni 2026 maar vast in de agenda voor de 55e editie van Pinkpop!
