Pinkpop 2025: een terugblik
2. Vrijdag: vrolijkheid ten top
Het terrein was op de eerste dag al vroeg open voor een bijzondere recordpoging bij de South Stage, namelijk het Mentos Wereldrecord Twister. Dat werd uiteraard verbroken, en nadat er voor de eerste keer is geproost op het mooie weekend dat nog voor de deur staat, trapt Ronnie Flex & The Fam af op het hoofdpodium. De heupen kunnen dus al snel losgeschud worden, want waar Ronnie is, is er eigenlijk altijd wel een feestje te vinden.
Aan de overkant van het terrein mag de kroonprinses van de Belgische pop Pommelien Thijs de North Stage openen. Ze neemt het op dit moment met liefde op tegen haar collega's als Froukje en S10, maar vandaag gaat zij er met de prijs vandoor. Een groot gedeelte van haar debuutalbum Per Ongeluk komt voorbij, soms in een compleet andere uitvoering. Hier en daar werkt dat wat beter, maar soms zorgt het ook voor verwarring bij het publiek dat nog niet zo bekend is met de nummers. Daardoor slaagt de publieksparticipatie niet altijd. Het is daarnaast ook een aparte keuze om als een na laatste nummer tijdens een festivalshow te kiezen voor een compleet nieuw nummer dat niemand kan meezingen. Afsluiter 'Atlas' gaat er gelukkig wel in als zoete koek, dus eind goed, al goed voor het sprookje waarin deze sympathieke zangeres en parttime actrice leeft.
Na de uptempo rock van het Nederlandse Personal Trainer, die we eerder al op Paaspop het dak eraf zagen spelen, en op Stage 4 de officiële opening door het in populariteit snel groeiende Hiqpy, is het aan Mika om eens even flink huis te houden. Hij komt op in een, voor de huidige temperatuur van bijna 30 graden, veel te warm pak met vleugels waar Gerard Joling een moord voor zou doen. Het is al snel duidelijk wat Mika hier komt doen: alles op zijn kop zetten en de mensen heel hard laten dansen op de gouwe ouwes die zijn repertoire rijk is. "Pinkpop, dit voelt met deze temperaturen meer als Coachella, maar iedereen is veel aardiger." Nou, die kunnen we in onze zak steken. Tijdens het hele optreden komen er attributen voorbij die eigenlijk veel te fout zijn, maar voor deze show werkt dat juist heel goed. Zo wordt er een vleugel het podium opgereden waar geen noot meer op gespeeld kan worden omdat er een opblaasbare regenboog uit komt zetten, en terwijl het optreden zijn einde nadert, komt uit een kist een mega groot hart met daarop de letter M. Het past allemaal perfect bij de sfeer en uitgelatenheid die Mika vandaag wil overbrengen. Dat hij ook nog even een rondje terrein doet terwijl hij de hoge noten blijft halen is nog een extra chapeau voor hem. Hij zet hiermee direct een van de beste optredens van het hele weekend neer.
Door naar de Tent Stage, waar ook een act klaarstaat die zichzelf niet al te serieus neemt. Confidence Man, bestaande uit een man en een vrouw die op het podium luisteren naar de artiestennamen Janet Planet en Sugar Bones, en twee gemaskerde mannen op toetsen en drums, brengt altijd een mix van acrobatiek, showmanschap en een paar onwijs goede baslijnen die nog lang in je hoofd blijven hangen nadat het optreden voorbij is. Dit hele uur is een shot dopamine in de vorm van moderne dans en heerlijke nummers die dit duo met hun band brengt. Het is dan ook jammer dat er een einde moet komen aan dit indrukwekkende optreden, dat ervoor zorgt dat de Tent heel even aanvoelt als een ouderwets circus, maar dan op de best mogelijke manier.
Waar er dit soort hoogtepunten in het programma zitten, moeten er ook minder goede optredens voorbij komen. Dat is een gegeven. De eerste, en misschien wel enige, grote teleurstelling komt in de vorm van het optreden van Tate McRae. Ze is in korte tijd uitgegroeid tot een megaster en de North Stage is voor al het toegestroomde publiek om 21.15 eigenlijk al te klein voor een ster van deze grootte. Uiteindelijk kijken we tijdens dit uur eerder naar een veredelde modeshow die het erg goed had gedaan in het MTV-tijdperk, maar nu voelt het enigszins misplaatst. Komt daarbij dat het hier draait om de dans en niet zozeer om het live zingen, waardoor haar megahit 'Broke Me First' wordt meegezongen door de band en ook nog eens wordt ingekort. Jammer. Hopelijk weet McRae de volgende keer een wat bombastischere show neer te zetten waarin wél live wordt gezongen, want dat verdient dit publiek.
Het is alweer tijd voor de afsluiting van de eerste dag, en de man die dat mag doen maakt al jaren een belofte die hij eindelijk mag inlossen. Mister 'I'm Bringing Sexy Back' Justin Timberlake was een verrassende boeking als headliner, maar maakt die plek meer dan waar met een lekkere combinatie van liveband en achtergrondzangers en zangeressen, die hij volledig in hun kracht zet. Uitgedost in een outfit die zo uit zijn NSYNC-periode lijkt te komen, laat hij een staaltje vakmanschap zien dat hij meebrengt uit jarenlange ervaring met stadionconcerten en grootse tours. Wel is het soms wat opmerkelijk dat er zulke lange pauzes zitten tussen zijn knallers van hits, want hij trapt af met de Timbaland-producties 'Mirrors' en 'Cry Me A River'. Zijn hits zijn blijkbaar te groot om er zomaar even tussendoor te gooien, maar telkens als er een komt, barst het veld volledig los. Heerlijk om te zien dat mensen na al die jaren nog zo kunnen genieten van die puike popknallers die Timberlake over de jaren heen de ether in knalde. Hij eindigt het feestje met een mooie uitvoering van 'Until the End of Time', en er kan worden teruggekeken op een mooie eerste dag. Op naar de (nog hetere) zaterdag.
