F.E.A.R. 2: Project Origin
Over het verhaal van F.E.A.R. 2 zal ik weinig vertellen. Ik verklap alleen dat Alma weer terug is en nog steeds hetzelfde soort smerige trucjes uithaalt als in het eerste deel. De game is qua formule dan ook weinig veranderd; het is nog steeds een shooter vol schrikmomenten, al is er wel meer nadruk op het verhaal dan in het eerste deel. Waar het verhaal daar meer werd verteld door de laptops die overal te vinden waren is het verhaal hier meer \"in your face\", je maakt belangrijke gebeurtenissen zelf mee, vaak onder invloed van de freaky hallucinaties van Alma.
Ook de plotselinge verschijningen van Alma en andere hallucinaties zijn weer terug, ditmaal beter dan eerst. Dit komt voornamelijk door de verbeterde graphics, de soort horror komt sterk overeen met het eerste deel, maar het ziet er allemaal gewoon stukken beter uit. Door verbeterde verlichting, depth-of-field effecten en beter gebruik van blurring zijn ook nieuwe dingen mogelijk, zoals bijvoorbeeld verschijningen van Alma waarbij ze niet echt fysiek aanwezig is maar je slechts wazige schaduwen ergens een gang door ziet lopen.
De combat valt ook te vergelijken met het vorige deel, de slow-motion is nog steeds aanwezig en de bloedeffecten zijn gepimped waardoor het nog leuker is om naar iemand toe te rennen en hem in zijn gezicht te schieten met een shotgun. De AI van de tegenstanders lijkt ook weer wat scherper te zijn. Waar je in F.E.A.R. al rekening moest houden met flank-bewegingen van het schietvolk komt dat nu nog vaker voor, al moet ik wel zeggen dat menig vijand vastliep tegen muren. Nu is dit niet erg, de versie van de game die gespeeld is stamt uit oktober en er is dus meer dan genoeg tijd om fouten als deze weg te poetsen.
Ook zijn er nu bij tijd en wijlen kleine mecha\'s aanwezig waar je in kunt klimmen en mee rond kan stampen. De mecha\'s zelf zijn zeer sterk, tegenstanders verdwijnen in een wolkje rondspetterend bloed door de vele kogels die de \"Powered Armor\" uitpoept, om nog maar niet te spreken over de miniraketten die het pak ook bij zich draagt. Niet alleen tegenstanders verdwijnen onder invloed van de draagbare vuurkracht, ook de omgevingen moeten eraan geloven, al is de schade wel redelijk beperkt. Echt hele gebouwen omverblazen zit er niet bij, maar veel rommel van een gebouw afschieten is zeker een optie.
De game is gespeeld op een Xbox 360, waar de originele F.E.A.R. en zijn uitbreidingen ook op zijn verschenen. In tegenstelling tot het origineel zal Project Origin een gelijktijdige release op de PC, PlayStation 3 en Xbox 360 krijgen en het lijkt erop dat dit allemaal goed zal gaan. Zoals eerder gezegd stamt de gespeelde code uit oktober en zelfs met nog maanden van development te gaan zijn er amper framerateproblemen te vinden. De besturing voelt ook goed en solide aan dus staat niets de game in de weg om ook op de consoles een succes te worden.
Daarnaast moet ik nog even het geluid aanstippen en dan specifiek de muziek. De timing van de enge deuntjes, maar ook de enge deuntjes zelf zijn briljant. Zonder geluid is de game slechts een schaduw van zijn enge zelf, meer dan de helft van de sfeer wordt neergezet door de fantastische soundtrack. En het zijn niet alleen de enge deuntjes die goed in het gehoor liggen, ook de bombastische klassieke stukken die voorkomen bij de stevigere actie klinken geweldig.
Conclusie
Het lijkt er dus op dat Monolith de succesformule van F.E.A.R. naar een hoger niveau weet te tillen: meer nadruk op verhaal, betere schrikmomenten door onder andere betere graphics en nog vettere gevechten. Tel daarbij op dat de game ook al in een vroeg stadium goed draait op de Xbox 360 en dat de systeemeisen voor de PC vrij laag zijn en het lijkt erop dat Monolith wederom goud in handen heeft.