James Bond: Quantum of Solace
Al bijna vijftig jaar kunnen we genieten van de actievolle avonturen van Engelands bekendste geheim agent Bond, James Bond. Nu is genieten natuurlijk een subjectieve term, niet iedereen houdt nu eenmaal van Bond, maar binnen Bond is dat ook niet helemaal altijd van toepassing. Zo zijn de films in mijn ogen sinds het aantreden van Pierce Brosnan flink achteruitgegaan. Goldeneye was nog een echte topper, maar daarna is de serie in een neerwaartse spiraal gekomen met Die Another Day als absoluut dieptepunt. In Casino Royale werd er teruggegaan naar de vroege jaren van Bond, maar nog steeds was ik niet heel erg onder de indruk. Ik ben dan ook erg huiverig voor Quantum Solace. Filmgames zijn zelden goed, maar een game gebaseerd op wat misschien niet eens een leuke film wordt, dat moet haast wel misgaan. In Leipzig was er gelukkig alvast de mogelijkheid om de game te spelen, een goed moment om te kijken of in ieder geval de game leuk wordt.Uiteraard kent de game een verhaal, maar aangezien ik daarvan tijdens het spelen eigenlijk niets meekreeg zal ik daar geen woorden aan besteden. Wil je het plot van de film weten, kijk dan even op IMDb. In het level dat ik speelde zat 007 een schurk op de hielen. Duidelijk was dat ik hem te pakken moest krijgen, maar uiteraard gaat dat niet zo makkelijk. Net als elke badguy heeft hij een legioen aan minions. Het level was dus opgedeeld in rennen door gangen, schieten in grote zalen en vervolgens weer rennen door gangen. Het eerste dat je merkt aan de game is dat het allemaal wat chaotisch is. Zodra je met een paar vijanden in gevecht raakt springen de betonplaten van de muren en sprinten deze vijanden door je beeldscherm.
Gelukkig kan James schuilen achter zuilen en muurtjes en het is ook heel verstandig om dit te doen. Elk vuurgevecht komt zo een beetje op hetzelfde neer. Zoek een goede plek om te schuilen, duik van tijd tot tijd om het hoekje om een vijand neer te schieten en probeer je niet te laten flanken. De tactiek van het spel is simpel, maar als je jezelf er niet aan houdt ben je snel dood. De AI van de vijanden is ook wel aardig, dus je zult zeker niet rustig op een vaste plek stil kunnen zitten en je magazijn legen. Ze springen van schuilplek naar schuilplek en als je ze niet snel genoeg neerschiet ben je omsingeld. Nu was het in dit level nog allemaal erg simpel, er was weinig ruimte om te manoeuvreren en dus konden ze het je ook niet heel moeilijk maken, maar als ze zo ook in open omgevingen zijn is opletten wellicht handig.
Buiten de schietgevechten is de game duidelijk erg lineair. Het volgt het standaardrecept dat we kennen van shooters als Call of Duty. Je rent door een level en triggert van tijd tot tijd een event waar je dan snel en slim mee om moet gaan. Dit haalde wel wat van de spanning weg, want een instortende tunnel is vervelend, maar als je er niet dood aan kan gaan is de spanning wel in een klap weg. Hopelijk kennen de andere levels wat meer spanning, zodat je in achtervolgingen ook daadwerkelijk dood kan gaan. Enige druk op de speler mag wel, want zonder spanning wordt de game er niet veel beter op. De combat was in dat opzicht hetzelfde, maar zoals ik al zei, als je ook in meer open omgevingen mag vechten zou dat nog best aardig kunnen worden.
Voorlopige conclusie
Quantum of Solace lijkt op dit moment niet op de shooter van het jaar, maar het zal ook echt geen slechte filmgame worden. Het wordt een typische shooter die draait om niks dan actie en zal daardoor een hoop mensen vermaak gaan bieden. Als alles zo explosief en actievol is als het level waar ik doorheen moest rennen, wordt de game in dat opzicht zeker goed. De scripted events worden hopelijk nog wat spannender, want die waren in het demolevel nog niet heel interessant. Al met al heeft de game het in zich om een aardige shooter te worden, geen topper, maar eentje waar je jezelf wel een weekend mee kan vermaken.