Alone in the Dark
Mijn hart vulde zich dan ook met blijdschap en twijfel toen Atari aankondigde dat er een nieuwe Alone in the Dark aan zou komen; blijdschap omdat de games nog altijd een speciaal plekje in mijn hart innemen en twijfel omdat Alone in the Dark: The New Nightmare geen al te beste indruk wist te maken. Wij mochten van Atari alvast in ons eentje door het donker schuifelen, in deze preview kunnen jullie lezen of de twijfels weggenomen zijn.
Vanaf minuut één weet Alone in the Dark de goede sfeer neer te zetten; mysterieus, duister en het gevoel dat elk moment de spreekwoordelijke stront de spreekwoordelijke ventilator kan raken. Dankzij de zelf gemaakte engine wordt het geheel ook nog eens overtuigend op het scherm getoverd, wat er voor zorgt dat je in de game gezogen wordt.
Diezelfde engine weet ook een prachtig schouwspel van dynamische licht- en schaduweffecten te creëren. Deze feature zorgt niet alleen voor mooie plaatjes, maar is ook een onderdeel van de gameplay. Sommige handige items liggen namelijk in het donker verstopt. Door met een lichtbron door donkere delen te lopen worden deze items zichtbaar. Deze lichtbron kun je extreem ruim opvatten; alles waarvan je logischerwijs kan verwachten dat het licht geeft, geeft ook echt licht. Je kan bijvoorbeeld een zaklamp gebruiken, maar die kost batterijen. Je kan ook een houten stoel oppakken en deze in het vuur houden waardoor je een fakkel creëert. Nadeel hiervan is wel dat deze lichtbron na een aantal seconden opgebrand is en je dan spontaan in het pikkedonker om je heen staat te voelen.
Dit logisch nadenken zit door de gehele game verweven; een deur die op slot zit kun je openen door (vaak tevergeefs) op zoek te gaan naar de sleutel, maar je kunt ook een zwaar voorwerp gebruiken om de deur open te beuken of een pistool om het slot eraf te schieten. Hierdoor doorbreekt de game het lineaire karakter van de verhaallijn.
Schieten gebeurt in Alone in the Dark overigens via een First Person Camera, de rest van de game speelt zich af middels een Third Person Camera. Je kunt desgewenst zelf schakelen tussen deze twee camera\'s, maar over het algemeen is dat niet nodig. Het enige moment in de game dat de standaardcamera niet voldoet is tijdens het vechten. Dan blokkeert de hoofdpersoon het zicht op je tegenstander, waardoor het inschatten van de afstand een regelrechte mission impossible is.
Het vechten zelf is wel een aparte ervaring. Je kan niet met je blote vuisten vechten, dus moet je op zoek naar wapens. Vrijwel alles in de game is als wapen te gebruiken, hoewel het één effectiever is dan het ander. Zo is een samuraizwaard snel en lang, maar aangezien demonen alleen heel erg allergisch zijn voor vuur, alleen nuttig om bij je te hebben om wat tijd te winnen terwijl je op zoek gaat naar iets brandbaars en wat vuur.
Het vechten zelf doe je met je rechterpookje. Door de pook van links naar rechts te bewegen zwaai je het wapen horizontaal, duw je het pookje van beneden naar boven dan maak je een verticale slaande beweging. Dit lijkt op het eerste gezicht erg beperkt, maar het werkt intuïtief en het is afdoende. Bovendien speel je geen personage die uit \'Crouching Tiger, Hidden Dragon\' lijkt te komen, maar een simpele ziel die zich nog redelijk staande weet te houden in een kroeggevecht. Je verwacht dus ook niet dat je een drievoudige achterwaartse salto met Flying Turkey-kick kan doen. Sterker nog, het zou de sfeer en de overtuigingskracht van de game alleen maar schade toegebracht hebben.
De animaties in Alone in the Dark doen dat echter wel. Deze zijn soms redelijk vloeiend, maar over het algemeen nog erg houterig. Ook de schaduwen verdienen nog wat werk, aangezien sommige schaduwen nog erg veel last van aliasing hebben, terwijl andere schaduwen gewoon niet zichtbaar zijn, waardoor het lijkt dat de hoofdpersoon over de ondergrond zweeft in plaats van loopt.
Het geluid is gelukkig wel van uitstekende kwaliteit. De voice-actors hebben een puik stukje acteerwerk afgeleverd. Ook de muziek- en sound effects-afdeling mogen een flinke pluim ontvangen, zij hebben in vrijwel elk deel van de game de juiste sfeer weten neer te zetten. Af en toe klopt de lip-sync nog niet, maar daar valt mee te leven.