MX vs. ATV: Untamed
De titel is enigzins misleidend, aangezien je niet alleen met motoren en quads tekeer mag gaan, maar ook met buggies. Hoewel dit de game misschien tekort doet, wordt dat gecompenseerd door het \"Untamed\" gedeelte van de titel, dat doet vermoeden dat er een wild spel in het hoesje schuil gaat.
MX vs. ATV: Untamed is namelijk alles behalve wild, en dat is te danken aan de manier waarop de game opgezet is. Het is namelijk nét geen simulatie, maar ook nét geen arcade-racer. De game blijft ergens besluiteloos in het midden hangen en dat is zonde, want tijdens het spelen krijg je het gevoel dat als de developers één van beide richtingen hadden gekozen, er een behoorlijk goede game in had gezeten.
De algemene besturing is vrij simpel gehouden; gas geven, remmen en sturen. Het echte probleem komt wanneer je daadwerkelijk gaat racen, want je rijdt negen van de tien keer in een kluitje waardoor je je eigen voertuig amper kunt zien en wat erger is; de baan wordt ook vrijwel onzichtbaar.
Hoewel dit natuurlijk extreem realitisch is, geeft het voor de algehele gameplay een probleem; het inschatten van bochten wordt meteen flink moeilijker, op de hogere moeilijkheidsgraden zelfs bijna onmogelijk. Inschatten wanneer en hoeveel je moet remmen wordt daarmee eerder een kwestie van blind geluk dan kunde.
Het succesvol landen van een sprong is nog erger. Hoewel je op de makkelijkste moeilijkheidsgraad bijna op je kop kan landen en door kunt rijden met slechts een klein beetje verlies in snelheid, crash je genadeloos wanneer je iets teveel afwijkt van de ideale hoek op de hogere moeilijkheidsgraden. Door de gebrekkige grafische kwaliteit van de game is het bijna onmogelijk om op het oog in te schatten in hoeverre je sprong goed zal aflopen, en een grafische ondersteuning zoals bijvoorbeeld Tony Hawk games die hebben bij het uitvoeren van een manual of lip-trick ontbreekt.
Wat de gameplay ook nog eens negatief beïnvloedt zijn de crashes van je tegenstanders. Hoewel het te verwachten is dat je niet door een verongelukte ATV heen kunt rijden, crash je ook wanneer je tegen een andere racer die op de grond ligt oprijdt. Je zou verwachten dat een quad die gemaakt is om op hoge snelheid over ruw terrein te scheuren geen moeite zou hebben met een kerel die op de grond een beetje zielig ligt te doen.
Grafisch is MX vs. ATV: Untamed ook niet bepaald een voorbeeld van de huidige generatie te noemen. Hoewel de modellen van de voertuigen en hun bestuurders prima in orde zijn, zijn het terrein en publiek eerder een ode aan de Xbox en PS2-periode dan een toonbeeld van next-gen-powerhouse-graphics. Maar ook aan de deelnemers zelf valt nog genoeg aan te merken. Het ontbreekt namelijk aan de kleine details die Colin McCrae DiRT en MotorStorm net even af maakten. ATV-rijders en motorcrossers blijven stoïcijns op hun voertuig zitten terwijl ze zeven meter hoog door de lucht zweven, maar ook tijdens het racen krijg je het gevoel dat je met een statisch model van een bike of quad aan het rijden bent. Hierdoor krijg je maar niet de emotionele band met je racer die er voor zorgt dat je de game beleeft in plaats van speelt.
Dirt-racers heten niet voor niet dirt-racers; je racet door zand, modder en wat moeder natuur ons nog meer te bieden heeft (en waar huisvrouwen dol op zijn om te vinden in de wasmand). Het resultaat hiervan is echter niet terug te zien in de game. De parcours, hoewel goed vormgegeven en van tijd tot tijd tegen het briljante aan wat betreft ontwerp, zijn eerder een statische ondergrond waar je toevallig op rijdt. Op geen enkel moment in de race wordt je vies, je eindigt de race in dezelfde blinkend schone witte overall als waar je in begon, zonder een vlek te bekennen. Moeders van Nederland zijn ongetwijfeld benieuwd naar het gebruikte wasmiddel.
Voor de audiofielen is er ook al weinig te beleven in MX vs.ATV: Untamed. De soundtrack is wat je mag verwachten; poppige (emo-)rock van redelijk onbekende bands. Het past op zich nog wel redelijk in de game, maar een echt hoogtepunt is het niet te noemen. De geluidseffecten zijn ook al niet om over naar huis te schrijven; de voertuigen klinken zoals je mag verwachten, maar het publiek is niet te horen. Als er iemand crasht na een sprong van een paar meter hoog had ik wel wat \"oe\" en \"aaaaaaa\" verwacht, maar in plaats daarvan lijkt het alsof het publiek teveel gewelddadige videogames heeft gespeeld en aan al dit leed inmiddels gewend is. Ook dit gebrek aan beleving van het publiek zorgt ervoor dat de betrokkenheid bij de game niet vergroot wordt, maar zelfs verminderd wordt.
Rainbow Studios heeft wel goed opgelet toen ze de career-mode in elkaar zetten. Je kunt kiezen of je met ATV, MX of buggy wilt racen om vervolgens via diverse paden je einddoel te bereiken; het wereldkampioenschap. Mocht je halverwege je carriëre besluiten om toch met een ander voertuig te willen crossen, dan kan dat. Door races te winnen verdien je geld, wat je weer uit kan geven aan betere voertuigen. Door de keuze van simpelweg betere voertuigen kopen in plaats van het tunen van je motor houdt de game nog een redelijk rap tempo.