Avencast: Rise of the Mage
In deze RPG dus niet de keuze tussen warrior, rogue of mage. Die keuze hebben de makers immers al voor je gemaakt, want je bent, zoals hierboven al duidelijk werd, een mage oftewel een tovenaar. En niet zo\'n cliché tovenaar met een lange baard en een lang gewaad, maar een jonge knakker die over een uitzonderlijk talent voor magie blijkt te beschikken. En dat is je leraren ook opgevallen, dat talent, en je wordt dan ook meteen in het begin van het spel geconfronteerd met je gaven. Je wordt namelijk bij je mentor geroepen die vertelt dat je er klaar voor bent om de Academie van Avencast te verlaten en een volleerd tovenaar te worden. Dit gaat uiteraard niet zomaar en je zult dan ook eerst drie proeven moeten afleggen om jezelf te bewijzen.
Je trekt dan ook meteen op pad door het kasteel waarin de Academie van Avencast zich bevindt en zult op je weg medeleerlingen en leraren helpen en natuurlijk je drie proeven afleggen. Met deze quests en side-quests zul je experience, spullen en geld verdienen net zoals het een echte RPG betaamt. Deze quests worden helaas al vrij snel vervelend, want ze komen gewoon ontzettend vaak neer op vechten. Niet zo raar natuurlijk in een hack\'n slash RPG, maar toch knaagt het. Het is namelijk ontzettend onlogisch dat als je de geschiedenis van Avencast, voor één van je drie proeven, moet gaan bestuderen het er uiteindelijk op neer komt dat je naar een tombe moet om daar een oorlog tussen geesten en skeletten op te lossen.
Wanneer je de drie proeven hebt afgerond begint het spel eigenlijk pas echt. Pas dan begint je reis om een held te worden. Er heeft zich namelijk bij een experiment op Avencast een portaal geopend waaruit allemaal demonen zijn gekomen die de school helemaal kapot slaan en vele tovenaars doden. Jouw taak is uiteraard om de demonen te stoppen. Al snel blijkt er meer aan de hand te zijn en je belandt dan ook in een verhaal vol leugens en intriges. Het verhaal is eigenlijk heel erg cliché, maar toch heeft het verhaal door plotselinge wendingen me af en toe toch leuk weten te verrassen en is het zeker niet onvermakelijk. Het verhaal wordt overigens verteld in tussenfilmpjes die net lijken op tekeningen op oud perkament. Erg moeilijk uit te leggen hoe het eruit ziet, maar het ziet er zeer fraai uit en daarvoor verdienen de mannen en vrouwen bij Clockstone zeker een pluim.
Zoals ik eerder al meldde wordt er gigantisch veel gevochten in dit spel. En eerlijk gezegd is dat nog niet zo leuk, vooral in het begin is dit dodelijk saai. Je hebt namelijk in het begin nog maar de beschikking over één of twee spells. Deze spells zijn uiteraard nog niet erg sterk en je hebt dan ook een aantal schoten nodig (zeker op Hard) om een creature te doden. Dit wordt al snel erg vervelend en eentonig wanneer je bijvoorbeeld een tombe in moet om geesten en skeletten te doden. Die tombe is namelijk een volwaardige dungeon en er zit dan ook een overschot aan gespuis wat je een koppie kleiner moet maken. Dan kun je zelf wel invullen dat als je 100 creatures moet doden die je allemaal tussen de drie en acht keer moet raken je hier wel even mee bezig bent. Dit is natuurlijk leuk zolang de actie snel, vet en flitsend is, maar de gevechten zijn gewoon erg traag en onuitdagend. Meestal is het namelijk gewoon een kwestie van wegrennen, je omdraaien, een paar schoten afvuren, weer wegrennen etc. Zeker in het begin is dit zwaar frustrerend en moet je echt even door de zure appel heenbijten. Gelukkig worden de gevechten later in het spel, wanneer je over meer en krachtigere spreuken beschikt, wel weer wat gevarieerder en leuker.
