Tabula Rasa
Jij speelt een nieuwe recruut van de AFS en na een korte training die je bekend maakt met de controls van de game, mag je de loopgraven in voor je eerste confrontatie met de Bane. Geholpen door een stel AI-soldaten overleef je deze confrontatie eigenlijk vrij eenvoudig en kom je aan bij de eerste echte missie, de eerste van vele.
NCSoft wil met Tabula Rasa een MMO op de markt zetten die niet hetzelfde doet als alle andere MMO\'s die momenteel op de markt zijn, maar daadwerkelijk een verandering in het genre aanbrengen, of in ieder geval een nuance. En dat lijkt op het eerste oog ook best goed gelukt. De gameplay voelt meer als een shooter aan dan een RPG, en mede dankzij de diepte van het RPG-deel van de game, is het een shooter met veel perspectief geworden.
Tijdens je missies zul je andere buitenaardse rassen tegenkomen die ook niet zo blij zijn met de aanwezigheid van de Bane. Deze rassen bieden weer de mogelijkheid om andere side-quests te volgen, veelal voor extra geld of een betere uitrusting. Hoewel de quests die het hoofdverhaal volgen duidelijk op het actie-element van de game leunen, zijn de side-quests meer van het type \"ga daar heen, vermoord X aantal beesten, verzamel X items van ze en kom weer terug\". Meer het standaard MMORPG-gebeuren dus, en dat is eigenlijk best jammer. De main quests geven je een gevoel dat je echt met de oorlog bezig bent, alle opdrachten hebben immers direct met de oorlog te maken (schakel snipers uit, vernietig een fuel-cache). Dat gevoel wordt dan teniet gedaan door een quest als \"daar lopen beestjes, en ik wil hun slagtanden. Go fetch!\".
Het RPG-element dat wel goed in balans is met de actie-game elementen is het vergaren van experience points en het bijbehorende levelen. Zoals in vrijwel elk andere MMORPG vergaar je experience door slachtoffers te maken en missies te volbrengen. Je zult dan door punten toe te wijzen je karakter op bepaalde punten beter kunnen maken, vaardigheden verbeteren of bijleren en op bepaalde niveaus kun je je klasse bepalen. Tabula Rasa laat je immers als een normale recruut beginnen, op level 5 mag je kiezen of je Soldier of Specialist wilt worden. De keuze tussen deze twee bepaalt je verdere militaire carrière, die op hogere levels weer nieuwe keuzes oplevert. Afhankelijk van je keuze zul je bepaalde wapens wel of niet kunnen gebruiken, en stukken uitrusting al dan niet kunnen dragen.
Deze manier van klasses kiezen voelt niet alleen erg natuurlijk aan, het is bovendien ook een stuk leuker om eerst te zien welke speelstijl jou het beste schikt alvorens te kiezen hoe je het spel verder gaat spelen.
De game is overigens niet alleen maar schieten en granaten gooien richting enge aliens. In het achtergrondverhaal komen ook Logos voor, mystieke tekens die het meeste weghebben van runen. Ieder levend wezen dat gevoelig is voor deze Logos heeft de vaardigheid om de krachten die ze herbergen te absorberen en te gebruiken. Jij als speler bent één van de mensen die over deze vaardigheid beschikken.
De effecten zijn verschillend, er zijn Logos die je bliksem laten schieten, je sneller laten lopen, of andere Logos-krachten versterken. Tijdens je avonturen zul je Logos verzamelen, sommige als doel van een missie, anderen kom je toevallig tegen. Goed en slim gebruik van de Logos kan het verschil tussen een moeilijke en makkelijke missie betekenen.
De graphics zijn zeker voor een MMO zeer goed te noemen, en zetten direct de goede sfeer neer. Zonder te veel gebruik te maken van grijs- en bruintinten zie je direct dat je in een oorlogsgebied bent, en niet alleen dat, je ziet links en rechts ook dropships van zowel de vijand als de AFS landen en verse troepen aanleveren. Sleutelposities worden bewaakt door een overmacht aan ASF-bewakers zodat de Bane niet in het kamp kunnen komen waar jij de game-wereld binnentreedt, maar de aanblik van een dergelijk gevecht drukt je meteen met de neus op de feiten; je komt hier niet om een diplomatieke oplossing te zoeken.
De goede graphics maken de afwezigheid van een goede soundtrack alleen maar duidelijker. Games als World of Warcraft, The Darkness en Resident Evil 4 hebben aangetoond dat een goede soundtrack sfeerbepalend is. Het is jammer dat de soundtrack in zijn geheel ontbreekt in Tabula Rasa, want dit had net dat kleine beetje extra aan de game kunnen geven. Natuurlijk zijn er de geluidseffecten, en die zijn best aardig. Niet memorabel, maar zeker niet slecht. Maar geluidseffecten zijn verre van sfeerbepalend, en dat is toch wat een game als deze nodig heeft.