Haunting Ground

De gameplay
Haunting Ground is een game die op het eerste gezicht erg veel van Resident Evil weg heeft. Het speelt zich af in een kasteel waar de ene zieke gebeurtenis de andere opvolgt. De camera is weer enigszins gefixeerd zoals in de traditionele RE-games. Niet helemaal, want de camera verandert vaak vloeiend van positie terwijl je door de kamers loopt. De graphics lijken er erg op en ook de filmpjes lijken op dezelfde engine als de Cubegames gebouwd. De kwaliteit kan niet helemaal tippen aan de Cubegraphics, vooral als je textures van dichtbij bekijkt merk je toch dat de PS2 toch wat minder krachtig is. In het algemeen ziet het er echter prima uit en komt de omgeving angstaanjagend over. Een ander pluspunt van Haunting Ground is dat de vervelende laadtijden bij het openen van deuren weg zijn: het is een doorlopende spelwereld waarin je vrij tussen de kamers kunt bewegen. Een minpuntje voor de mensen die nooit hebben kunnen wennen aan de besturing van Resident Evil: deze keert weer terug in Haunting Ground.

Maar er zijn een hoop dingen die deze game onderscheiden van Resident Evil. Sterker nog, alleen het genre en de grafische stijl vertonen overeenkomsten. Zo speel je dit keer niet met een stoere man/vrouw met dikke guns (en weinig ammo) maar met een jong fragiel meisje dat erg bang en onzeker is. In deze game blast je dus geen zombies weg maar zul je slim van je omgeving gebruik moeten maken om aan je vijanden te ontkomen. Vaak zul je moeten wegrennen voor vijanden en je moeten verstoppen in of onder het meubilair of in donkere hoekjes. Gaat dit mis en grijpt je vijand zijn kans dan slaat de angst toe. En dit is echt een heel cool effect, de hele game verandert zodra Fiona bang wordt. Hoe banger ze wordt hoe grauwer en korreliger het beeld wordt en hoe harder je controller mee begint te bonken op het ritme van haar hartslag. Ook zul je steeds minder controle over Fiona hebben, ze zal vaker struikelen en ze loopt wel eens keihard tegen een deur op. In de game wordt geen healthbar gebruikt, je gezondheid valt af te lezen van het gehele scherm en de reacties van Fiona. Als het echt slecht gaat lopen de visuele effecten helemaal uit de hand en valt Fiona bijna niet meer te besturen (of beter gezegd: te controleren). Op dat moment weet je dat je toch wat beter moet gaan spelen omdat het anders snel met je gedaan is. Gelukkig verdwijnen de effecten vrij snel weer en kun je allerlei kruidenmiddeltjes gebruiken om de effecten tegen te gaan: het zou erg vervelend zijn als je steeds vijf minuten zou moeten wachten voordat Fiona weer bij zinnen was.

Waf!
Een ander nieuw gameplay-element is Hewie. Hewie is een hond die je al vroeg in de game tegenkomt, en zonder Hewie leg je al snel het loodje. Hewie kan ingezet worden als wapen tegen vijanden en bij het oplossen van allerlei puzzels. Hewie is echter net een echte hond en zal niet meteen goed naar je luisteren. Als hij niet gehoorzaam is kun je hem een standje geven, als hij braaf is geweest een aai over de bol en misschien zelfs wel een koekje. Zo wordt hij steeds trouwer en zal je bevelen steeds beter opvolgen. Dit zorgt voor een geheel nieuw gameplay-element: je hebt een partner die niet direct valt te besturen of te controleren, hij heeft een eigen willetje. Natuurlijk zorgt dit af en toe voor frustraties als hij weer eens besluit te gaan liggen in plaats van een hapje uit die grote dikke stinkerd te nemen. In het begin vond ik dit nog best vervelend: je krijgt namelijk net een hond en een hele beschrijving wat je ermee kunt doen, maar doordat hij niet meteen goed luistert weet je niet of je hem nu wel goed aanstuurt. Ik wilde hem laten aanvallen maar Hewie bleef rustig zitten, lag dat nu aan mijn besturingskunsten of zijn ongehoorzaamheid? Een tutorial zou erg van pas komen in de uiteindelijke versie van de game.

Huppelende kleuter
Haunting Ground heeft mij erg verrast, positief wel te verstaan. Natuurlijk zijn er al vele andere games in het survival horror genre uitgekomen, maar Haunting Ground lijkt echt iets toe te gaan voegen. Het is echter wel de vraag of deze game in de smaak gaat vallen bij het grote publiek. Door de zeer aparte gameplay kan deze game de gemiddelde gamer die liever honderden anonieme soldaten of zombie\'s afknalt afgeschrikt worden. Het lijkt erop dat er maar een paar personages zullen zijn die je het leven zuur maken. Dit brengt wel een positief punt met zich mee: je vijanden krijgen echt karakter. Zo zul je stiekem toch wel af en toe moeten lachen om de grote klusjesman Debilitas met het brein van een kleuter die al huppelend achter je aan rent om je te knuffelen. Het lachen vergaat je echter snel als hij je zo hard knuffelt dat je letterlijk de ruggengraat van Fiona hoort breken... ouch . Een ander minpuntje van de game vond ik dat het niet geheel duidelijk is wat de volgende stap is; vooral als ik weer eens achtervolgd werd had ik geen idee wat de bedoeling was. Moest ik nu vluchten, verstoppen of aanvallen? Dit hoeft niet aan de game te liggen: het kan ook veroorzaakt worden doordat de gameplay zo anders is. Normaal had ik een headshot geplaatst bij de uit de kluiten gewassen kleuter, nu verstopte ik me maar in de kast en werd weer ontdekt toen ik eruit kwam. Het is dus even wennen, maar als je verder komt in de game zul je je de nieuwe speelstijl waarschijnlijk wel eigen maken waardoor het allemaal wat vlotter verloopt.