Elden Ring: Tarnished Edition

Met meer dan 28 miljoen verkochte exemplaren wereldwijd is ELDEN RING een veel geprezen actie-RPG die nu eindelijk ook losgelaten wordt op het Nintendo platform. Maar het is een game die ik tot voor kort nooit eerder heb aangeraakt. Voor vele Nintendo-spelers zal dit ook de eerste kennismaking zijn met deze authentieke game uit het Dark Fantasy Souls-genre.

Vanaf de eerste stap die je zet in de donkere fantasie wereld van Elden Ring word je al snel geconfronteerd met een reuze arachnid The Grafted Scion. En als je denkt dat wordt een makkelijk spinnetje dat je even snel in de pan hakt, dan kom je al snel van een koude kermis thuis. Het blijkt een brute confrontatie te zijn, terwijl je nog net een beetje aan het uitvogelen bent wat het controleschema is en misschien net een ontwijkactie kan uitvoeren, ben je binnen twee messcherpe steken van de langpotige spin al naar de poorten van de hel gestuurd. De toon is al gezet nog voordat je de eerste tutorialmissie hebt doorgenomen.

Het is FromSoftware's manier om aan te geven; maak je borst maar nat, wees erop voorbereid dat je vaak zult sneuvelen in dit spel (dat is een gegeven). Het lijkt alsof de maker een bepaalde filosofie wil uitdragen, waarbij je het sneuvelen moet zien als een kans om te leren, je aan te passen en uitdagingen te overwinnen door doorzettingsvermogen, en je eigen weg te vinden in een uitgestrekte en meedogenloze wereld. In een tijd waar mensen steeds meer gewend zijn geraakt aan onmiddellijke voldoening, overspoeld worden met beloningen, totdat je brein een overstimulatie krijgt van dopamine. Elden Ring is een spel dat je met beide voeten weer op de grond zet en dat je je hersenen weer leert gebruiken. Het is een throwback naar een tijd waar games soms zo meedogenloos moeilijk waren, dat je al je kwartjes van je maandelijkse zakgeld al binnen een dag had verbrast in de arcadehallen.

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik de eerste 20 uur wel moeite had om een klik te vinden met de game. Deels dacht ik dat het lag aan het feit dat ik standaard niet veel games speelde die zich afspelen in de Dark Fantasy-wereld of dat het Dark Souls-genre niet echt in mijn straatje lag.

Beide factoren speelden wellicht hier een kleine rol hierin, ware het niet dat ik misschien ook niet voldoende tijd en geduld voor dit soort games kon opbrengen. Het is een donkere melancholische open wereld waarin je je als speler bevindt en daarnaast zit er gewoon een best moeilijke leercurve in het spel, als je dit soort type games niet gewend bent. Dit alles maakt het enigszins intimiderend als je voor het eerst voetstappen zet in de wereld van Elden Ring.

Misschien het meeste heb ik wel van dit spel opgestoken, doordat een vriend van mij me naast me op de bank deels dingen kon uitleggen, over situaties die ik tegenkwam die onbekend terrein voor me waren. Ik liep bijvoorbeeld met een handicap voor mijn levensmeter rond voor de eerste 20 uur, nadat bijvoorbeeld een npc genaamd Fia mij een knuffel had gegeven en ik daardoor als het ware een griepje had opgelopen, waardoor ik niet in optimale gezondheid was in het spel. Daarnaast was het misschien niet handig om meteen de eerste Tree Sentinel te proberen te tackelen van zijn paard, omdat deze eigenlijk nog veel te sterk is als je nog niet de nodige ervaring hebt opgedaan in de rest van het spel, waardoor je sterker wordt, met betere gear en veel beter de spelmechismen leert door te krijgen. Het nut van en het tactisch inzetten van "Ashes of War" bijvoorbeeld, zijn ook mechanismen die je eigenlijk maar proefondervindelijk moet ervaren terwijl je speelt.

Nadat ik hier en daar wat uitleg van die vriend van me had gekregen, begon ik ook wat meer handigheid in het spel te krijgen en er meer plezier uit te halen. De verschillende Boss-fights zijn bovendien allemaal zeer uniek en gevarieerd en ze lijken in het begin ook super moeilijk, ware het niet dat als je goed de gevechtspatronen bestudeert, je zwakke plekken kan vinden van je tegenstanders en die in je voordeel kan gebruiken.  Daarnaast staan er online inmiddels genoeg guides voor deze inmiddels 4 jaar oude game. Dus schroom niet om deze hulpmiddelen dan ook te gebruiken.

Deels zit de pracht in het spel dat het spel je eigenlijk volledig los laat in de open wereld zonder dat je handje vastgehouden wordt, maar soms is het ook best frustrerend om uren uit te zoeken waar je nou bijvoorbeeld een bepaalde personage kan vinden om een bepaalde sidequest te vervolgen. Voor hetzelfde geld mis je ook heel content van de game, omdat het eenmaal zo groots is opgezet. Daarnaast is vind ik de interface van je inventaris van je personage ook niet al te overzichtelijk om makkelijk uit te vogelen welke items je waar precies voor gebruikt of in welke specifieke situatie.

Het verhaal is ook niet altijd even makkelijk te begrijpen omdat het er niet een duidelijk opgezette structuur is, maar dat je hier en daar je informatie moet verzamelen van diverse npc's die je tegenkomt tijdens je avontuur. Maar ondanks de kleine frustraties over hoe de interface is opgezet en hoe sommige mechanieken niet duidelijk zijn, is het eigenlijk gewoon een prachtige ontdekkingsreis. 

De game is groots opgezet, er is veel te ontdekken en de eindbaas-gevechten zijn van epische proporties. Gepaard met een fantastische orchestrale soundtrack met veel bombarie geeft het een unieke ervaring vol spektakel die je in weinig andere games zult vinden en het intimiderende gevoel wat je in het begin misschien had, ebt langzaam weg naarmate je meer ondergedompeld bent in het spel. Je moet alleen echt wel veel tijd in dit spel steken om er echt van te kunnen genieten. Maar als je eenmaal door die magische grens heen bent dat het voor je klikt, dan kom je eigenlijk elke dag wel weer voor dit spel terug.

Deze bundel is misschien prijzig, maar met de Tarnished Editie krijgen spelers zowel de basis-game als de uitbreiding Shadow of The Erd Tree en twee nieuwe starter classes meegeleverd, wat samen voor meer dan 100 uur aan gameplay plezier kan bieden. Mijn advies is in deze neem je tijd en verken rustig alles van de wereld en laat je vooral niet wegslaan uit het veld, als je meerdere keren sneuvelt in dit avontuur. Met tijd en praktische oefening kun je een sterk personage creëeren en alle uitdagingen overkomen, mits je daarvoor het geduld en doorzettingsvermogen kan opbrengen.  Met de Nintendo Switch 2-editie heb je het voordeel dat je het spel onderweg kan spelen of op een andere locatie. Je moet er alleen even rekening mee houden dat je iets inlevert qua grafische prestaties met de andere platformen, maar het is al met al prima te spelen. Inmiddels heb ik er zelf meer dan 60 uur in zitten gecombineerd in docked mode of in handheld-mode, maar ik denk eerlijk gezegd dat ik nog veel meer te ontdekken heb, nog nadat deze review gepubliceerd is. 

 Voor Nintendo-fans die dit voor het eerst spelen kan ik deze game het beste omschrijven als Zelda's Breath of The Wild voor mensen met een bepaalde addictie voor masochisme, want je gaat vaak dood totdat je na de 50ste keer eindelijk een baas hebt verslagen. Maar een belangrijke factor is dat als je die volharding hebt dat je merkt dat je progressie boekt, ook als is het beetje bij beetje en dat de game je beloont voor al de moeite die je er uiteindelijk ingestoken hebt. Het is een uitstekende toevoeging in de catalogus voor mensen die Elden Ringnog niet eerder gespeeld hebben of nog niet in hun collectie hebben.

Gespeeld op Nintendo Switch 2 ook beschikbaar voor PlayStation 5, Xbox Series X|S en pc.