Minecraft Dungeons II

Sommige games proberen het wiel opnieuw uit te vinden. Minecraft Dungeons II kijkt naar het wiel, zet er een Creeper naast en vraagt zich af of het ding misschien ook van blokken gemaakt kan worden. Het antwoord is ja. Het vervolg op Minecraft Dungeons doet vooral meer van hetzelfde, maar dan groter, uitgebreider en met een wereld waarin je niet iedere paar minuten het gevoel hebt dat je alweer in exact dezelfde dungeon rondloopt.

Het grootste verschil is de wereld zelf. Minecraft Dungeons II gooit de losse levels grotendeels overboord en geeft je een verbonden Overworld waarin je van gebied naar gebied trekt. Onderweg kom je dorpen, zijmissies, dungeons en genoeg gespuis tegen om je zwaard permanent rood te laten uitslaan. Het voelt daardoor meer als een echt avontuur dan als een serie willekeurige opdrachten die toevallig allemaal eindigen met het vermoorden van ongeveer 847 vijanden.

Daarbij is er de Sift, een nieuwe dimensie die voor wat meer variatie zorgt. De omgevingen zien er anders uit, er lopen andere vijanden rond en de game kan daar wat meer met verticaliteit en beweging doen. Vooral het springen klinkt als een klein detail, maar maakt verrassend veel verschil. Minecraft Dungeons voelde soms alsof je personage vergeten was dat knieën bestonden. Dat probleem is nu grotendeels opgelost.

De kern blijft echter hetzelfde: lopen, slaan, schieten, spullen vinden en vervolgens betere spullen vinden waarmee je nog harder kunt slaan en schieten. Het is de eeuwige cirkel van de lootgame en Minecraft Dungeons II begrijpt die cyclus maar al te goed. Nieuwe wapens en uitrusting hebben verschillende eigenschappen en via enchants kun je behoorlijk wat met je uitrusting experimenteren. Daardoor is het interessanter om een nieuw zwaard te vinden dan alleen maar te kijken naar welk getalletje het hoogste is.

Het mooie is dat Minecraft Dungeons II daarbij niet alleen op kinderen mikt. Een kind van een jaar of zeven kan zonder eerst een handleiding van 46 pagina’s te lezen begrijpen wat de bedoeling is, terwijl een volwassen speler nog steeds genoeg heeft om mee te experimenteren. De besturing is simpel, de kleurrijke Minecraft-vormgeving houdt het allemaal vriendelijk en herkenbaar en de game straft je niet direct af omdat je niet weet wat een damage multiplier is of dat je niet in een put moet springen. Tegelijkertijd zijn er genoeg wapens, enchants en combinaties om als volwassene lekker te blijven sleutelen aan je uitrusting.

Dat maakt het vooral een uitstekende game om samen te spelen. Ouders kunnen met hun kinderen aan de slag, maar ook een stel volwassen vrienden kan er prima een avond mee vullen. Je hoeft niet allemaal hetzelfde niveau te hebben en je hoeft elkaar niet eerst drie uur uit te leggen hoe je character build precies werkt. Je pakt een wapen, loopt naar de monsters en begint te meppen. Soms is meer uitleg ook gewoon niet nodig.

Het vechten zelf is gelukkig nog steeds lekker simpel. Je hebt melee-aanvallen, afstandswapens en allerlei magische hulpmiddelen en kunt redelijk vlot tussen die mogelijkheden wisselen. De gewone vijanden zijn vooral voer voor je zwaard, maar bij de grotere tegenstanders wordt het interessanter. Sommige bazen dwingen je daadwerkelijk om op te letten, aanvallen te ontwijken en niet gewoon als een Minecraft-versie van een dronken bulldozer rechtdoor te lopen.

Waar Minecraft Dungeons II echt tot leven komt, is met meerdere spelers. De game ondersteunt maximaal vier spelers en zowel lokale als online co-op. Met vrienden ontstaat vanzelf de gebruikelijke chaos waarbij iedereen een andere kant op loopt, iemand een kist vindt, iedereen vervolgens terugrent voor die kist en uiteindelijk niemand meer weet wat het oorspronkelijke doel van de missie was. Met kinderen werkt dat minstens zo goed, omdat ze meteen begrijpen wat er moet gebeuren zonder eerst een cursus ARPG’s te volgen.

Alleen wordt na verloop van tijd ook duidelijk dat Minecraft Dungeons II niet gemaakt is om je honderden uren bezig te houden. De campagne is in ongeveer tien tot twaalf uur te doen en daarna moet je het vooral hebben van zijmissies, opnieuw spelen en betere loot verzamelen. Dat is op zichzelf prima, maar de game mist uiteindelijk de enorme hoeveelheid diepgang waarmee de grote ARPG’s je maandenlang aan het spelen kunnen houden.

Dat maakt Minecraft Dungeons II een beetje een vreemde eend. Het is te uitgebreid om alleen maar een simpel tussendoortje te zijn, maar niet diep genoeg om een serieuze concurrent voor de grote lootgames te worden. Gelukkig lijkt dat ook helemaal niet de bedoeling. Mojang probeert hier geen hardcore ARPG-spelers weg te trekken bij Diablo. Het probeert vooral een toegankelijke dungeon crawler te maken waar een kind en zijn vader, moeder, broer of zus samen in kunnen stappen, zonder dat de volwassen speler na een half uur het gevoel krijgt dat hij een digitale oppasdienst aan het uitvoeren is.

En daarin slaagt het behoorlijk goed. De grotere wereld is een duidelijke verbetering, de Sift zorgt voor variatie, de loot is leuker om mee te spelen en de co-op blijft de grootste reden om terug te komen. Daar staat tegenover dat de campagne relatief kort is en de endgame nog niet genoeg diepgang heeft om de echte lootverslaafde langdurig tevreden te houden.

Minecraft Dungeons II is daarmee vooral Minecraft Dungeons, maar dan met een grotere broek aan. Het is geen revolutie en pretendeert dat ook niet te zijn. Het is een kleurrijke, toegankelijke en vooral gezellige ARPG die net zo makkelijk door een klein kind gespeeld kan worden als door een volwassene die na een lange werkdag gewoon even monsters wil slaan. Je verzamelt loot, bouwt je personage een beetje uit en maakt ondertussen met je vrienden of kinderen ruzie over wie dat ene veel te goede zwaard krijgt.