MOUSE: P.I. For Hire
MOUSE: P.I. For Hire is zo’n game die je in eerste instantie totaal niet serieus neemt. Zwart-wit visuals, rubberhose animaties en pratende dieren die rechtstreeks uit een vergeten cartoonrol lijken te zijn gekropen. Het voelt alsof Mickey Mouse een existentiële crisis heeft gehad en besloot dat geweld misschien toch de oplossing is. Maar onder die absurde eerste indruk schuilt iets dat verrassend goed werkt.
In MOUSE: P.I. For Hire speel je Jack Pepper, een cynische privédetective in Mouseburg, een stad die zo door en door corrupt is dat zelfs de straatstenen waarschijnlijk steekpenningen aannemen. Wat begint als een simpele vermissingszaak ontspoort al snel richting een klassiek noir-verhaal vol verraad, politieke rotzooi en schimmige experimenten. Verwacht geen revolutionair script; dit is noir volgens het boekje, inclusief alle clichés. Maar eerlijk is eerlijk: het past perfect bij de stijl.
Waar de game echt zijn eigen identiteit pakt, is de combinatie van presentatie en gameplay. Dit had makkelijk een gimmick kunnen zijn. “Kijk ons eens grappig doen met een oude tekenfilmstijl.” Maar dat stadium is MOUSE allang voorbij. Dit is een keiharde boomer shooter, vermomd als een vrolijke cartoon.
De gameplay is snel, agressief en soms ronduit chaotisch. Je rent, schiet en ontwijkt alsof je leven ervan afhangt, wat vaak ook zo is. Vijanden komen in golven, vallen je van alle kanten aan en geven je weinig ruimte om even rustig adem te halen. Het tempo ligt hoog en de game verwacht dat je meebeweegt.
Wapens voelen krachtig en hebben impact. Van klassieke firearms tot meer absurde tools: alles draagt bij aan het gevoel dat je constant op het randje van controle balanceert. Het is niet klinisch of superstrak zoals sommige moderne shooters. Het voelt rauwer, losser, en soms zelfs een beetje rommelig. Maar juist dat geeft het karakter.
De zwart-wit cartoonstijl is meer dan alleen een visueel trucje. Alles beweegt met die typische rubberhose animatie: overdreven, vloeiend en soms compleet absurd. Vijanden vervormen, exploderen of verdwijnen op manieren die nergens realistisch zijn, maar wel perfect passen binnen de wereld.
Wat vooral knap is, is dat deze stijl niet vermoeit. Waar veel games na een uur door hun gimmick heen zakken, blijft MOUSE visueel interessant. Er gebeurt constant iets op het scherm. Kleine details, bizarre animaties en subtiele knipogen zorgen ervoor dat je blijft kijken, zelfs als je al tien keer bent doodgegaan op hetzelfde stuk.
Onder de cartooneske buitenkant zit een verhaal dat duidelijk probeert meer te zijn dan alleen een kapstok voor actie. Jack Pepper raakt verwikkeld in meerdere zaken die uiteindelijk samenkomen in een groter complot. Corruptie binnen de politie, politieke machinaties en experimenten die beter in een afgesloten kelder hadden kunnen blijven.
Er zijn momenten waarop de game probeert emotionele impact te maken. Personages verdwijnen, worden verraden of eindigen simpelweg verkeerd. Het probleem is alleen dat het verhaal zelden echt diep gaat. Het tikt de juiste noir-boxjes aan, maar verrast zelden. Dat betekent niet dat het slecht is. Het is gewoon… voorspelbaar. Je weet vaak al waar het naartoe gaat voordat de game het zelf doorheeft. Maar omdat alles zo stijlvol wordt gepresenteerd, kom je er makkelijk mee weg.
MOUSE probeert meer te zijn dan een lineaire shooter. Er zit een lichte metroidvania-structuur in waarbij je nieuwe abilities vrijspeelt en terugkeert naar eerdere gebieden. Op papier klinkt dat als een slimme manier om variatie toe te voegen.
In de praktijk werkt het wisselend. Soms voelt het als een leuke reden om de wereld beter te leren kennen. Andere keren voelt het als onnodig heen en weer lopen om de speeltijd op te rekken. De game is duidelijk op zijn best wanneer hij je gewoon loslaat in een gebied en zegt: “succes ermee”.
De moeilijkheidsgraad is niet altijd even consistent. Sommige stukken zijn goed te doen, terwijl andere ineens een flinke piek hebben. Vijanden kunnen je verrassen op momenten waarop je het niet verwacht, en checkpoints staan soms net iets te ver uit elkaar.
De besturing draagt daar deels aan bij. Meestal voelt die prima, maar af en toe lijkt het alsof je net niet volledige controle hebt. Bewegingen zijn iets losser dan je gewend bent, wat in hectische situaties voor frustratie kan zorgen. Toch is dit ook een deel van de charme. De game voelt nooit volledig “veilig”. Er is altijd een zekere chaos die je dwingt scherp te blijven.
Wat MOUSE echt onderscheidt van andere shooters, is de persoonlijkheid. De game neemt zichzelf niet te serieus en dat merk je aan alles. Van visuele grappen tot compleet absurde situaties: het zit er allemaal in. Niet elke grap landt, maar dat hoeft ook niet. Het gaat om de constante stroom aan kleine momenten die de game levendig houden. Je merkt dat de ontwikkelaars plezier hebben gehad in het maken van deze wereld, en dat werkt aanstekelijk.
MOUSE: P.I. For Hire is geen game die probeert iedereen tevreden te stellen. Het is luid, chaotisch en soms ronduit irritant. Maar het is ook origineel, stijlvol en verrassend verslavend. Het verhaal is niet bijzonder diep en de gameplay kan af en toe frustreren, maar de combinatie van alles zorgt voor iets dat je niet vaak ziet. Dit is geen dertien-in-een-dozijn shooter. Dit is een game met een duidelijke visie, en die visie wordt met volle overtuiging uitgevoerd.
Als je op zoek bent naar een strakke, gepolijste ervaring, kun je beter verder kijken. Maar als je zin hebt in een shooter die durft af te wijken, die zijn eigen stijl omarmt en je af en toe compleet laat vloeken om vervolgens weer te laten lachen, dan zit je hier goed.