Mega Man Star Force Legacy Collection
Mega Man Battle Network is een van mijn favoriete game-series. Het ‘futuristische’ (voor 2001) concept, de intense gevechten en de verslavende RPG-mechanieken zorgden voor een geweldige en unieke mix. Toch heb ik zelf de Star Force-serie, de spirituele sequels, om de een of andere reden nooit gespeeld. Deze collectie komt dan ook als geroepen, al bleken de games niet zo vet als hun voorgangers.
Niemand maakt betere collecties van oudere games dan Capcom. De geliefde Japanse ontwikkelaar komt altijd met een compleet en verzorgd pakket, uitgebreide settings en allerlei leuke extra’s. De Battle Network-collectie uit 2023 dient wat dat betreft als blauwdruk voor deze Star Force-bundel. Bij het opstarten van de collectie word je in het hoofdmenu begroet door Mega Man, die af en toe geinig commentaar geeft. Vanuit hier kun je de drie verschillende Star Force-titels en al hun varianten selecteren.
De eerste Star Force-game kwam in 2006 uit voor de Nintendo DS. Capcom bracht in die tijd al meerdere versies uit van dezelfde game — destijds waren er allerlei franchises die het succes van Pokémon probeerden te emuleren. Van de eerste game heb je maar liefst drie versies: Dragon, Leo en Pegasus. De andere twee games hebben allebei twee versies, dus er zijn in totaal zeven speelbare varianten. Dat klinkt indrukwekkend en misschien ook een beetje intimiderend, maar gelukkig zijn de verschillen tussen de versies in dit geval echt super minimaal.
We hebben dus nog recent Battle Network opnieuw gespeeld en ik heb het zelf deels als een soort tijdcapsule ervaren. Capcom voorspelde dat allerlei alledaagse voorwerpen verbonden zouden zijn met het internet, iets waar ze zeker gelijk in kregen. Tegelijk zagen ze het internet ook als een compleet aparte wereld die losstaat van de echte wereld waarin wij leven. In die games duik je echt het net in en kom je in een soort alternatieve realiteit terecht. Capcom heeft zich vijf jaar later wat dat betreft bedacht. In Star Force is het internet juist volledig geïntegreerd in het dagelijks leven en wordt het (ook letterlijk) afgebeeld als een soort tweede laag over de echte wereld. Mensen om je heen zijn tevens constant bezig met sociale media. Het is fascinerend om dit allemaal te zien, want de realiteit die Star Force voorschotelt staat niet heel ver van wat we nu in 2026 gewend zijn.
Onze maatschappij ziet sociale media en zelfs het internet in zijn geheel tegenwoordig vaak in een negatieve context. De Star Force-games hebben wat dat betreft juist een optimistische visie. Volgens de games zijn het geweldige hulpmiddelen die je vooral kunnen helpen om banden op te bouwen en relaties te versterken. Dit is dan ook het centrale thema van de games en dat uit zich ook in de spelmechanieken. Door speciale vriendschappen via sociale media te sluiten wordt hoofdpersonage Geo Stelar niet alleen emotioneel stabieler, maar ook virtueel sterker. Hij ontgrendelt dan immers bepaalde speciale krachten en chips in zijn Mega Man-vorm.
Ik liep even op de zaken vooruit. Je speelt in deze drie games dus als Geo, een jonge jongen die zich na het verdwijnen van zijn vader heeft afgesloten van de buitenwereld. Hij gaat niet meer naar school en heeft zich sociaal volledig teruggetrokken. Het is interessant om hem in deze games langzaam uit zijn schulp te zien kruipen en vrienden te zien maken. In Battle Network zijn Lan en Mega Man twee verschillende personages, maar in Star Force transformeert Geo zelf in Mega Man als hij de digitale wereld betreedt. Hij is dus in essentie de held van de games en moet zeker in het begin in die rol groeien.
Niets mis met Geo dus, maar ik had moeite met de rest van de narratieve elementen. De verhalen in de Battle Network-serie hebben een zekere scherpte en absurditeit die ik zowel als kind als volwassene kon waarderen. De verhalen in Star Force daarentegen hebben doorgaans minder op het spel staan en doen meer denken aan ietwat kinderachtige tekenfilms. Ik voelde me eigenlijk te oud en het was moeilijk om niet de dialogen over te slaan uit verveling.
De meeste gamers kunnen een minder verhaal dulden als de gameplay dik in orde is, maar ook op dit vlak had ik moeite met de Star Force-games. In Battle Network vecht je op een grid en dien je zowel snelle reflexen als tactisch inzicht te hebben om de moeilijkere bazen te verslaan. In Star Force vecht je op een vergelijkbare grid, maar dit keer wordt de camera achter Mega Man geplaatst en heb je een stuk minder bewegingsvrijheid. Je komt eigenlijk in een soort Punch-Out-achtig gevechtssysteem terecht waarbij je dus vrij reactief speelt en een stuk minder strategisch bezig bent. Het is logisch dat Capcom na zes Battle Network-games iets nieuws wilde proberen en meestal juich ik dat zeker toe, maar het nieuwe systeem heeft mijns inziens te weinig intensiteit en diepgang.
De franchise draait verder ook om deckbuilding. Je verzamelt in zowel Battle Network als in Star Force allerlei ‘chips’ die je vervolgens als speciale aanvallen tijdens gevechten kunt inzetten. Het werkt alleen als een soort kaartsysteem, want er gelden allerlei regels en beperkingen op de chips en de volgorde waarin je ze tijdens het gevecht krijgt is willekeurig. In Battle Network kunnen spelers aan de hand van die chips allerlei verschillende builds maken en dus echt verschillende speelstijlen ontwikkelen. In Star Force is de boel gestroomlijnd en maakt het een stuk minder uit met wat voor chips je speelt. Wellicht maakt dat de games meer toegankelijk, maar ik hou juist van die complexe mechanieken.
Fans die Star Force kennen zullen misschien gelijk roepen dat deel 3 weer een deel van de diepgang terugbrengt aan de hand van nieuwe systemen. Eerlijk gezegd kan ik dat niet beoordelen, want na twee games en bijna 40 uur speeltijd had ik wel echt even genoeg van deze serie. Mogelijk geef ik Star Force 3 in de toekomst nog een kans, maar voor nu (her)speel ik liever de oudere Battle Network-games.
Conclusie:
Mega Man Star Force Legacy Collection is zoals we van Capcom gewend zijn een zorgvuldige en complete bundel die deze titels zeker eer aandoet. De games zelf weten alleen niet het niveau van de Battle Network-titels te evenaren en persoonlijk ben ik daarom een beetje teleurgesteld. Het zijn absoluut geen slechte games. De optimistische visie van het internet in deze verhalen is aandoenlijk en ik had ook interesse in de ontwikkeling van Geo als personage. Dat alles is alleen niet genoeg en uiteindelijk voelen de Star Force-games toch wel een beetje als een voetnoot in de rijke Mega Man-franchise.
Gespeeld op PS5. Ook beschikbaar voor alle andere consoles en pc.