Nioh 3

Het is eigenlijk heel makkelijk om een beoordeling te schrijven van een nieuwe Nioh-game: vond je eerdere delen leuk? Kopen maar! Vond je eerdere delen niet leuk? Overslaan!

Beetje kort door de bocht, maar er zit wel een kern van waarheid in. Waar veel franchises in verschillende genres nog wel eens de neiging hebben om het roer compleet om te gooien bij een nieuw deel, kun je er bij Nioh tot nu toe op vertrouwen dat het een voortzetting is van de bestaande formule. Dat is met Nioh 3 niet anders. En waarom zouden ze ook, de huidige formule werkt, Nioh 3 speelt ontzettend soepel en lekker, de gameplay staat als een huis.

Nog voordat ik het recensie-exemplaar in handen kreeg had ik de demo al volledig doorgespeeld, die alleen al goed is voor pakweg 7 uur gameplay. De demo bevatte slechts één van vier 'acts' of periodes zo je wil, dus je kun je een voorstelling maken bij de gemiddelde speelduur van een volledige playthrough van Nioh 3. De game neemt je mee door verschillende tumultueuze periodes in de Japanse geschiedenis, van de Sengoku-periode tot de Bakumatsu-periode. Samen met je spirit guardian word je opgedragen het tij te keren voor een nieuw Shogun-tijdperk. Al vroeg in de game blijkt dat je jongere broer Kunimatsu samenzweert met de Yokai om te voorkomen dat jij Shogun wordt.

Natuurlijk worden er ook in Nioh 3 nieuwe elementen geïntroduceerd, waarvan de meest in het oog springende de twee verschillende speelstijlen zijn: samoerai en ninja. Tijdens het spelen kun je te allen tijde switchen tussen deze twee stijlen, waarbij samoerai de meer klassieke benadering is, met aandacht voor verschillende stances (high, mid, low) en verschillende parry/deflect mogelijkheden. Ninja daarentegen focust op 'Ninjutsu', snelheid, wendbaarheid, dodgen en typische ninja-wapens zoals shurikens en bommen. In verschillende communities online zal je lezen dat veel gamers de Ninja-stijl prefereren vanwege zijn snelheid en het gemak om aanvallen te ontwijken, soms zelfs gekscherend 'easy mode' genoemd.

Naast vaardigheden en je uiterlijk hebbben beide stijlen ook hun eigen unieke uitrusting en wapentuig. Zo heeft de samoerai bijvoorbeeld toegang tot odachi's, speren en bijlen, terwijl ninja klassiekers als kusarigama's, talons en tonfa's kan gebruiken. Team Ninja heeft bovendien gezorgd dat het loont om regelmatig te switchen, niet in de laatste plaats tijdens een zogenaamde vijandelijke 'burst attack' - een niet te blokkeren aanval die je kunt pareren door precies op tijd van stijl te switchen. Het loot-systeem is onveranderd en daar moet je echt van houden: om de haverklap zal na een korte schermutseling het slagveld bezaaid zijn met allerlei kleurrijke drops van verschillende rarity en ben je niet zelden minutenlang bezig om je beide builds (ninja en samoerai) te vervolmaken met de beste boots, helmets, wapens, magic items, enzovoort. Net als vorige delen is het looten vergelijkbaar met Borderlands of Diablo-games, vergelijkingen die misschien vergezocht zijn maar qua looten wel opgaan. Het zorgt ervoor dat je vaak maar kort aan een bepaald wapen kan wennen omdat je twee minuten later een beter exemplaar uit een andere categorie oppikt.

Een ander aspect van Nioh 3 is het open karakter van de levels, of 'acts' waar je je in bevindt. De open gebieden van Nioh 3 lijken enigszins inspiratie te hebben gehaald uit Elden Ring: Er is weliswaar één markering voor het voltooien van het verhaal, maar die wordt aangevuld en verfraaid met een flinke doch niet overweldigende selectie aan nevenactiviteiten. Ruim basissen op, jaag op extra sterke vijanden, jaag op katten, schiet wezels uit de lucht, neem deel aan geheime eindbaasgevechten, rust uit in de 'hot springs', handel met verschillende merchants... Team Ninja noemt Nioh 3 'open veld', niet 'open wereld' en dat is wel een treffende benaming - er is dus geen sprake van één grote open wereld, maar vier verschillende, behoorlijk uitgestrekte regio's.

De regio's op zichzelf hebben ook weer verschillende gebieden die op de world map een 'suggested level' aanduiding krijgen. Dit kan voor- en nadelig zijn want het kan voorkomen dat je een gebied betreedt van een aantal levels boven jouw eigen en vice versa. Wat ik vooral heb geleerd is dat het ontzettend loont om te proberen alvast wat Yokai-tuig op te ruimen in de high-level gebieden, zodat je ook high-level gear drops kunt vergaren om vervolgens de overige gebieden met groter gemak uit te kammen. Overigens geldt wel dat er wederom erg veel vijanden 'gerecycled' worden, niet alleen vijanden die je in Nioh 3 eerder hebt gezien maar ook vijanden en bosses uit eerdere Nioh-games. Voor mij niet per se een minpunt zolang er ook maar genoeg nieuwe vijanden, en vooral bosses, de revue passeren.

Het 'tijdreis-element' - de verschillende regio's zijn in feite ook verschillende periodes in de geschiedenis - komt Team Ninja goed van pas: na twee games die zich afspelen tijdens de grote conflicten van de Sengoku-periode, geeft deze gimmick de ontwikkelaar de vrije hand om buiten de vastgestelde tijdlijn te treden en ons andere aspecten van de Japanse cultuur te laten zien: geschiedenis wordt aangepast met mythes, en er wordt meer context gegeven aan de 'spirituele steen', de MacGuffin die centraal staat in Nioh's complexe lore. Wat ook helpt in het verhaalverloop is dat de beeldschone koningin Himiko je regelmatig op sleeptouw neemt.

Desondanks is het niet zo dat je hierdoor opeens ontzettend aangetrokken zal worden tot de storytelling. Het grootste deel van het verhaal wordt nog steeds verteld via verwarrende, paniekerige tussenfilmpjes die bij vlagen juist meer onduidelijkheid opleveren, met korte animaties die inzicht trachten te geven in de motivaties van sleutelpersonages en belangrijke conflicten. In dat opzicht vond ik de verhaallijn van Nioh 1 nog het interessantst, maar uiteindelijk is een meeslepend narratief niet de reden om een Nioh-game te spelen.

Het historische melodrama van het verhaal is redelijk, maar ook wel een beetje bijzaak, en het semi-open wereld leveldesign laat zien waarom terughoudendheid net zo belangrijk is als omvang als het om schaal gaat. Je zal in Nioh 3 in ieder geval geen situaties hebben waarin je minutenlang aan het reizen bent zonder iets noemenswaardigs of interessants tegen te komen. 

Nioh 3 voelt als een samensmelting van alle ervaring van Team Ninja met de Nioh-serie. De game heeft de fundamenten van elke discipline die Team Ninja beheerst, bestudeerd en samengebracht om een evolutie van hun product te maken, groter, efficiënter en gerichter dan zijn voorgangers. Je krijgt meer vrijheid in de gevechten, meer diepgang in je builds en meer expressie in hoe je de nuances van samurai/ninja-gevechten beheerst. Veel van de beste eindbazen uit de franchise keren terug en worden aangevuld met een aantal tijdloze klassiekers. Wat ons betreft dus een succesvolle voortzetting en de beste iteratie uit de serie tot nu toe.