Metal Gear Solid Delta: Snake Eater
Laten we eerlijk zijn: toen Konami aankondigde dat Metal Gear Solid 3: Snake Eater een remake zou krijgen, schoten de wenkbrauwen omhoog. Niet alleen omdat dit deel voor velen de heilige graal van de serie is, maar ook omdat Hideo Kojima er natuurlijk níet meer bij betrokken is. Toch besloot Konami door te pakken, en nu is daar Metal Gear Solid Delta: Snake Eater. Een game die zich presenteert als dé manier om Snake’s jungle-avontuur opnieuw te beleven, maar dan in een modern technisch jasje. De grote vraag is natuurlijk: levert dit een frisse ervaring op, of voelt het vooral als een herhalingsoefening?
Wat direct in het oog springt, is hoe absurd mooi de game eruitziet. De overstap naar Unreal Engine 5 zorgt voor een jungle die bijna van het scherm af spat. Bladeren bewegen mee met de wind, dieren kruipen tussen de struiken door en het water glinstert alsof je er zelf in zou kunnen duiken. Snake zelf is ook flink opgepoetst: zijn uitrusting slijt zichtbaar, wonden blijven niet alleen pijnlijk maar ook zichtbaar aanwezig, en zelfs modder of regen plakken overtuigend aan zijn uniform. Het is duidelijk dat Konami hier alles uit de kast heeft gehaald om de game anno 2025 een hyperrealistisch uiterlijk te geven.
Qua opbouw en gameplay is Delta bijna een spiegel van het origineel. De missies, cutscenes en iconische momenten zijn allemaal aanwezig. Voor fans voelt dit alsof je weer terug wordt geslingerd naar 2004, alleen dan zonder de korrelige textures en hoekige animaties. Maar dat betekent ook dat sommige oude gewoontes terugkomen: genezingssystemen die onnodig omslachtig aanvoelen, close combat die soms wat stroef reageert, en een leveldesign dat kleiner en beperkter oogt dan je tegenwoordig gewend bent. Wie in de afgelopen jaren veel moderne stealth-games heeft gespeeld, zal merken dat Delta niet altijd even soepel meekomt.
Qua opbouw en gameplay is Delta bijna een spiegel van het origineel. De missies, cutscenes en iconische momenten zijn allemaal aanwezig. Voor fans voelt dit alsof je weer terug wordt geslingerd naar 2004, alleen dan zonder de korrelige textures en hoekige animaties. Maar dat betekent ook dat sommige oude gewoontes terugkomen: genezingssystemen die onnodig omslachtig aanvoelen, close combat die soms wat stroef reageert, en een leveldesign dat kleiner en beperkter oogt dan je tegenwoordig gewend bent. Wie in de afgelopen jaren veel moderne stealth-games heeft gespeeld, zal merken dat Delta niet altijd even soepel meekomt.
Konami heeft slim nagedacht over de manier waarop spelers de game willen beleven. Je kunt kiezen uit twee modi: Legacy Style en New Style. In Legacy speel je met de klassieke camerahoeken en besturing, precies zoals het in 2004 voelde. Hardcore fans zullen dit waarderen, maar voor nieuwkomers voelt het behoorlijk ouderwets. De New Style daarentegen biedt een vrijere camera en controls die beter aansluiten bij de standaard van nu. Het interessante is dat de moeilijkheidsgraad hierdoor onbedoeld verschilt: Legacy voelt strenger en uitdagender, terwijl New Style toegankelijker en soepeler speelt. Dat maakt dat je eigenlijk twee verschillende ervaringen in één game krijgt.
Naast de bekende verhaallijn heeft Konami een aantal extra’s teruggebracht en licht aangepast. De luchtige minigames, zoals het legendarische Snake vs. Monkey, zijn opnieuw van de partij. Ook zijn er nieuwe modi toegevoegd die meer richting multiplayer of creatieve experimenten gaan. Denk aan speelse online varianten waarin stealth en verstoppertje elkaar ontmoeten. Het zijn geen gigantische toevoegingen, maar ze breken het serieuze verhaal af en geven de game een stukje extra charme.
Metal Gear Solid Delta: Snake Eater vertelt nog steeds het krankzinnig complexe verhaal van Naked Snake, dat tegelijkertijd dienstdoet als een spionage-thriller en een filosofische soap. Het politieke drama, de bizarre vijanden en de epische eindgevechten zitten allemaal nog precies zoals je ze herinnert. En ja, sommige scenes blijven ook twintig jaar later nog net zo overdreven melodramatisch. Voor nieuwkomers kan het allemaal wat vreemd of zelfs lachwekkend overkomen, maar voor veteranen is dit juist wat de serie zo uniek maakt. De balans tussen serieuze thema’s en over-the-top momenten is nog steeds een feest om te aanschouwen.
Helaas is niet alles perfect. Ondanks de prachtige graphics heeft de game last van technische issues. Op pc zijn framedrops en instabiele prestaties geen uitzondering, en zelfs op consoles duikt de framerate soms omlaag, afhankelijk van je instellingen. Het voelt een beetje pijnlijk dat een remake die zoveel nadruk legt op zijn grafische pracht niet altijd vlekkeloos draait. Daar komt bij dat sommige laadschermen langer duren dan je anno 2025 zou verwachten. Het is niet gamebrekend, maar wel frustrerend in een titel die verder zo strak gepresenteerd wordt.
Metal Gear Solid Delta: Snake Eater is de ultieme nostalgietrip: Snake kruipt opnieuw door de jungle, de sfeer is nog steeds ongeëvenaard en visueel is dit misschien wel de mooiste remake van dit moment. Je krijgt zelfs littekens, modder en apen terug, alsof Konami persoonlijk langs is geweest om je jeugdherinneringen op te poetsen. Maar onder die grafische pracht voel je de leeftijd knagen. Het genezingssysteem is nog steeds nodeloos omslachtig, close combat blijft een gevecht tegen je controller, en de technische haperingen doen af en toe afbreuk aan de ervaring. Ja, je kunt kiezen tussen Legacy en New Style, maar of je nu met stijve heupen of rollatorwielen speelt: het blijft dezelfde oude dans. De extra’s zijn leuk voor een uurtje, maar veranderen weinig. Wat blijft, is een game die vooral extreem trouw wil zijn aan het origineel. En dat is zowel de kracht als het probleem.