Tony Hawk's Pro Skater 3 + 4

Sommige games blijven je voor altijd bij. Niet omdat ze technisch perfect waren, maar omdat ze een gevoel wisten vast te leggen. De Tony Hawk’s Pro Skater-serie was zo’n gamereeks. Eind jaren ‘90 werden wij massaal skateboardpro’s vanaf de bank, zonder ooit een echte halfpipe van dichtbij te hebben gezien. Nu, jaren later, komt Activision met Tony Hawk’s Pro Skater 3+4. Het is een bundel van het beste uit deel 3 en 4, met vernieuwde graphics, verbeterde besturing en extra content. Geen compleet nieuw deel, maar een moderne versie van twee oude klassiekers. Tijd om ons digitale skateboard weer uit de kast te halen.

In de basis is THPS 3+4 een remake die de formule van 1+2 volgt: alle klassieke levels uit deel 3 én 4, een opgepoetste look, vlotte besturing en een soundtrack die deels nostalgisch, deels modern aanvoelt. Van het vliegveld tot Alcatraz, bijna alles wat je je herinnert zit erin. De besturing is net zo strak als in de remake van deel 1 en 2, manuals, reverts en combo’s gaan vloeiend in elkaar over, precies zoals je wilt. Nieuwe levels zoals Waterpark en Pinball voegen verrassend veel toe en voelen niet misplaatst.

Toch merkte ik al snel dat er iets wringt. Deel 3 voelt als thuiskomen, met de vertrouwde doelstellingen binnen twee minuten. Maar bij deel 4 — en dit verbaasde me echt — is de originele carrièrestructuur gewoon weggehaald. Wat voor mij altijd het unieke aan deel 4 was, die vrijheid om missies in je eigen tempo aan te pakken, is nu vervangen door dezelfde 2-minuten-run aanpak als in de andere delen.

Begrijp me niet verkeerd: dat klassieke format werkt nog steeds. Het is strak en verslavend. Maar bij een remake van Tony Hawk’s Pro Skater 4 had ik gehoopt dat ze de originele missie-aanpak ook zouden behouden. De levels van deel 3 passen prima in die klassieke 2-minute-run structuur, maar de levels van deel 4 zijn daar nooit voor ontworpen. Nu voelt het alsof een belangrijk stuk van die game verloren is gegaan, alsof je een vertrouwde jas aantrekt en ineens ontdekt dat er geen binnenvoering meer in zit. Functioneel, maar niet compleet.

Grafisch is het allemaal dik in orde. De belichting, de scherpte, het kleurgebruik — het voelt als een moderne game zonder dat het z’n roots verloochent. De levels zijn herkenbaar maar fris. En ook de soundtrack doet veel goed. Er zijn iconische nummers van toen, en een aantal nieuwe die verrassend goed passen bij het tempo en de sfeer. Wel viel het me op dat een flink aantal tracks uit het origineel ontbreken. Ik mis bijvoorbeeld “T.N.T.” van AC/DC of “Wish” van Nine Inch Nails, nummers die voor mij echt bij THPS horen. En ik weet dat dit waarschijnlijk door licenties komt, maar het haalt toch een beetje glans van de nostalgie.

De online functies werken prima. Je kunt potjes doen met vrienden of willekeurige spelers, en Create-a-Skater en Create-a-Park zijn weer van de partij. Dat voelt vertrouwd en compleet. Nieuw zijn ook een aantal challenges waarmee je kleding, decks en skills kunt vrijspelen, geheel in de stijl van Activision. Wat ik persoonlijk een gemiste kans vind, is dat de game weinig doet met progressie of variatie in je loopbaan als skater. Een modernere invulling van die carrière, misschien met verhalende elementen of echte rivaliteit, had het spel echt naar een hoger niveau kunnen tillen. Maar dat is misschien ook weer te modern.

Tony Hawk’s Pro Skater 3+4 is een uitstekende terugkeer naar de basis, met strakke gameplay en een sfeervolle presentatie. Maar voor wie op zoek is naar de volledige ervaring van toen, inclusief de open structuur van deel 4 en de volledige soundtrack, blijft het gevoel hangen dat er meer in had gezeten. Als ode aan het verleden slaagt de game met vlag en wimpel. Als moderne remake van twee klassiekers mist het nét de ziel van zijn bronmateriaal.