Kunitsu-Gami: Path of the Goddess

Tower defense is een subgenre dat niet vaak in de schijnwerpers staat. Het hoogtepunt was waarschijnlijk vele jaren geleden toen Plants vs. Zombies en PixelJunk Monsters populair waren. Capcom trekt zich daar niets van aan en komt met een originele tower defense-game die bovendien behoorlijk goed is.

Capcom is tegenwoordig wereldwijd een van de meest succesvolle ontwikkelaars. Hun grote games scoren steevast hoog en de verkoopcijfers lopen ook lekker. Het is voor managers vast verleidelijk, zeker tijdens deze onzekere tijden, om het bedrijf volledig te focussen op de grote geldverdieners. Dat zijn in het geval van Capcom series zoals Resident Evil en Monster Hunter.

Als gamer ben ik daarom erg blij dat Capcom alsnog risico’s durft te nemen en nog altijd met wat meer experimentele nieuwe games komt. Exoprimal was geen topper, maar het is nog steeds een origineel idee voor een live-service game. Nu komen ze met de eveneens bizarre Kunitsu-Gami. Deze game speelt zich of op de fictieve Kafuku-berg in feodaal Japan. Deze berg wordt aangevallen door Yokai, monsterachtige monsters uit Japanse mythologie. Het is aan Yoshiro, een ‘shrine maiden’, om het pad te bewandelen en de berg te zuiveren.

Yoshiro kan tijdens haar dansritueel niet vechten, dus ze roept Soh op, de geest van een krijger die als haar persoonlijke lijfwacht dient. De game is opgesplitst in verschillende levels en in de meeste daarvan moet Yoshiro door een dorp heen dansen richting het monsterportaal om het te zuiveren. Als Soh moet je ook aan de bak, want het is aan jou om het dorp te verkennen om dorpelingen te bevrijden en om speciale kristallen te vinden. Dit alles doe je overdag, want zodra het donker wordt komen de monsters buiten spelen.

De monsters, of ‘Seethe’ zoals ze in dit spel worden genoemd, willen het liefst rechtstreeks naar Yoshiro lopen. Dus het is aan Soh en de dorpelingen om haar te beschermen. Dit is een van die tower defense-games waar je dus niet enkel poppetjes op de juiste plaatsen zet, maar dus zelf mee moet vechten. Soh is zelfs behoorlijk sterk en je kunt met een paar simpele combo’s korte metten maken met de Seethe. In de eerste levels vroeg me daarom af of je überhaupt de dorpelingen nodig had.

Gelukkig wordt de game snel een stuk pittiger en wordt enige vorm van strategie toch wel een vereiste. Je krijgt bijvoorbeeld steevast te maken met meerdere monsterportalen en als Soh kun je niet op twee plekken tegelijk zijn. Verder worden er steeds nieuwe Seethe geïntroduceerd die een andere aanpak vereisen. Zo zijn er Seethe die ontploffen en er is ook een hele gemene die zich aan dorpelingen kan vastzuigen om ze giftig voor iedereen te maken.

De dorpelingen kunnen alleen meevechten als je kristallen spendeert om ze te specialiseren. Het begint simpel met enkel houthakkers en boogschutters, maar al snel ontgrendel je meer niche klassen die heel sterk kunnen zijn in specifieke situaties. Een daarvan is de Ascetic bijvoorbeeld, die in zijn eentje een hele groep vijanden kan vertragen om andere dorpelingen meer tijd te geven om ze af te maken. Er zijn ook klassen die overduidelijk sterker zijn maar meer kristallen vereisen, dus je moet beslissen of het op dat moment de moeite waard is.

Kunitsu-Gami ontwikkelt dus langzaam aan allerlei strategische laagjes. Helaas bereikt het nooit helemaal de diepgang waar ik zelf op had gehoopt. Twee factoren spelen daar een hoofdrol in. De eerste is het feit dat het spel een upgrade-systeem heeft. Je kunt zowel Soh als de klassen van je dorpelingen permanent sterker maken. Dat klinkt op papier prima, maar het zorgt er bijvoorbeeld voor dat oudere levels doodsimpel worden omdat je team veel te sterk wordt. Dat is een minpunt, want oude levels bevatten optionele uitdagingen die je pas ziet als je ze al eens hebt doorlopen. Capcom wil dus dat je ze later opnieuw speelt, maar als je dat vervolgens doet is het niets aan omdat je het spel op de automatische piloot kunt zetten.

Het tweede probleem is dat Soh echt veel te sterk is en blijft. Ik vind het niet erg dat je zelf meevecht, maar je ontgrendelt zelfs superaanvallen voor Soh waarmee je ook de gevaarlijkste tegenstanders onmiddellijk mee kunt verpulveren. Elk strategiespel heeft ingebouwde beperkingen om de spelsystemen mogelijk te maken. Kunitsu-Gami doet dat ook met het feit dat je Yoshiro moet beschermen en dat je een beperkte hoeveelheid kristallen tot je beschikking hebt. Echter, Soh geeft je dermate veel flexibiliteit dat je in veel gevallen niet al te diep hoeft na te denken.

Het spel bevat verder ook andere oppervlakkige elementen waar ik niet kapot van ben. Als je bijvoorbeeld een dorp hebt bevrijdt kun je terugkeren om te helpen met het herstel. Je geeft dorpeling doodsimpele opdrachten om verwoeste gebouwen en monumenten te herbouwen en in ruil daarvoor krijg je items en upgrades. Dit was geinig om misschien één keer te doen, maar je hebt meer dan tien van dit soort dorpen in de game en dan voelt het meer als huiswerk aan.

Ondanks de voorgenoemde grote minpunten bleef ik toch van begin tot eind geboeid door Kunitsu-Gami. Dat heeft dan weer vooral te maken met het feit dat dit spel verrassend veel variatie kent. Bijna elk level introduceert een nieuwe gimmick of een nieuw omgevingselement waar je rekening mee moet houden. Er is bijvoorbeeld een level waar je lampen aan moet zetten omdat je anders in het pikkedonker moet vechten en ik genoot ook van een level dat zich afspeelt in een giftig moeras. Capcom durft het ook aan om af en toe met de formule te spelen, want er zijn ook levels waar je Soh helemaal niet mag gebruiken en levels waar je op een boot zit en dus een hele andere aanpak vereisen.

Het spel heeft zowaar ook levels die enkel een baasgevecht bevatten en die zijn ook vrij bijzonder. In eerste instantie lijken ze chaotisch omdat bazen vaak grote aanvallen hebben die je mini-leger razendsnel vernietigen, maar als je de patronen leert kun je toch wel leuke strategieën ontwikkelen. Door al deze variatie wordt het concept van Kunitsu-Gami op interessante wijze gerekt en daardoor blijft het ondanks wat gebrek aan diepgang heel interessant. Het helpt ook dat Kunitsu-Gami een lust voor het oog is. De game heeft zijn eigen stijltje waarbij vooral de Seethe designs gruwelijk mooi zijn.

Conclusie:
Kunitsu-Gami: Path of the Goddess is een prima strategiespel met een vleugje actie. Het gebrek aan diepgang wordt grotendeels goedgemaakt door een overvloed aan variatie en gameplayideeën. Het is een beetje jammer dat Capcom niet de volledige potentie van dit concept heeft waargemaakt, maar ik blijf applaudisseren voor dit soort experimentele kleinere games van grote ontwikkelaars. Zeker als ze zo leuk zijn als Kunitsu-Gami.

Gespeeld op PS5. Ook beschikbaar voor PS4, Xbox One, Xbox Series X|S en pc.