CD: Beastwars - Blood Becoming Fire

Nadat we in 2011 kennis mochten maken met het titelloze debuutalbum van Beastwars, keren de mannen uit Wellington in Nieuw-Zeeland na twee jaar terug met de indrukwekkende opvolger Blood Becomes Fire. Beastwars is een band bestaande uit Matt Hyde (zang), Clayton Anderson (gitaar), James Woods (basgitaar) en Nathan Hickey (drums), wiens muziek het beste te omschrijven valt als energieke sludgemetal, doorspekt met stonerrock en doommetal-invloeden. Waar veel bands moeite moeten doen om het succes van hun eerste plaat te evenaren, lijkt Beastwars daar totaal geen last van te hebben.

Op de eerste plaat van Beastwars was het overkoepelende thema het einde der tijden voor het menselijke ras, op de opvolger Blood Becomes Fire bezingt Matt Hyde de resultaten van de allesvernietigende verwoestingen, bekeken door de ogen van een intergalactische reiziger uit een ander tijdperk, iemand die nadenkt over zijn eigen komende ondergang. Als tekstschrijver liet Hyde zich inspireren door vervallen rijken van weleer, oude buitenaardse theorieën en de beproevingen van zijn eigen leven, wat resulteert in een conceptalbum, dat zowel een reflectie van het einde van onze wereld, als een onderzoek naar onze eigen sterfelijkheid is geworden. Blood Becomes Fire opent medogenloos met het beukende 'Dune', een moddervet stuk powermetal, waarbij zanger Matt Hyde wel wat doet denken aan Motörhead's Lemmy in vroegere tijden. 'Imperium' is een track die als een bulldozer uit je speakers lijkt te komen. Anderson en Woods zorgen voor een verpletterende geluidsmuur, die wel wat doet denken aan het oudere geluid van de band Neurosis, aangevuld met het harde drumwerk van Hickey en de schurende strot van Hyde. Datzelfde gevoel krijgen we ook bij het beluisteren van het daaropvolgende nummer 'Tower of Skulls', al bespeuren we in dit nummer zeker ook een flinke dosis psychedelica. Dat Matt Hyde ook prima in staat is om met een cleane stem te zingen horen we in het voortslepende 'Realms'. Met het mystieke 'Rivermen' komen we aan het einde van de eerste kant van een elpee, die zich laat beluisteren als een muzikale reis door een apocalyptisch landschap. Of zoals Hyde het brult: "This is a Temple!"

Kant twee van de rood met goudkleurige plak vinyl opent met 'Caul of Time'. Hyde is er niet de man naar om te zingen over de bloemetjes en de bijtjes. Sterfelijkheid, opoffering en ziektes, dat zijn de onderwerpen waar de gemiddelde mens ongevraagd mee te maken krijgt en het zijn thema's waar Hyde zijn inktzwarte teksten op baseert. 'Ruins' opent met een loodzware bassriff, om vervolgens over te gaan in een wat uptempo stonerrocknummer, dat wel wat doet denken aan de band Down ten tijde van hun album NOLA. Na 'Ruins' is het tijd voor het titelnummer van dit verpletterende album. 'Blood Becomes Fire' klinkt alsof het uit de pen van Michael Gira (Swans) is komen druipen. In een interview met het Sludgelord blog, gaf de bassist al aan dat hij zich beinvloedt voelt door bands zoals Swans, Mastodon, Melvins en Black Sabbath en dat is zeker terug te horen in hun eigen werk. 'Shadow King' is vervolgens weer een heerlijk langzaam voortslepend nummer, waarin we ook duidelijk industriële invloeden terughoren. Met 'The Sleeper' zijn we daarna alweer toe aan het laatste nummer van dit indrukwekkende album. Het nummer bouwt langzaam op naar een explosieve climax, waarbij we als luisteraar zo'n dikke vijf minuten later pas weer losgelaten worden uit de greep van het beest. Net als hun debuutalbum is ook Blood Becomes Fire geproduceerd door Dale Cotton en gemastered door John Golden, die we ook kennen van zijn geweldige werk voor Sonic Youth (Evol) en Spoon.

Met Blood Becoming Fire heeft Beastwars ongetwijfeld één van de zwaarste en hardste albums van 2013 in Nieuw-Zeeland uitgebracht. Een bruut stuk geweld dat bij liefhebbers van langzame loodzware metal zeker in de smaak zal vallen.