Boek: Fairshopping
Op bijna elke pagina staat één winkel in een speciaal kader waarbij de auteurs een korte toelichting geven over de graad van 'idealisme' bij de betreffende winkel. Helaas is dit slechts het geval bij een paar winkels, want de meeste winkels worden niet besproken, enkel genoemd. Dat schept nogal wat vragen bij de lezer, want zo worden we bij de provincie Noord-Brabant verwezen naar 'Gossip' in Roosendaal. Waarom? De uitleg die er in het cursief achter staat laat deze vraag helaas onbeantwoord: "Kuyichi-verkooppunt" staat er, maar wat betekent dat eigenlijk ?
Er is nog een eigenaardigheid aan dit boekje. Zo claimen de auteurs dat de lijst een mooi overzicht biedt voor iemand die idealistisch wil winkelen (en dat "kan zo stijlvol, hip en duur zijn als je maar wilt"). Prima, ga je met me mee winkelen in Amsterdam? Lekker eerst langs 'ijzerhandel Pim van Dillen', want hij verkoopt FSC-hout! Daarna gezellig langs 'Babyrent', even een buggy huren voor een week en als we dan nog puf hebben gaan we naar 'Nieuws Innoventions' om een elektrische bakfiets te kopen. En op de weg naar huis nog even langs de IMO-Carwash, want die heeft een keurmerk. Niet echt winkels om een middagje 'gezellig' te gaan winkelen dus.
Toegegeven, er staan best veel adressen in waar je een leuke tweedehands poncho kunt kopen, waar je Max Havelaar koffie kunt drinken of een fleece-trui van gerecycled plastic kunt uitzoeken. Maar je komt toch al snel uit bij de winkels die een hoog geitenwollensokkengehalte hebben en niet bij de hippe trendy winkeltjes waar je met een gerust hart kunt kopen en tóch gezien kunt worden. Nee, wat mij betreft hoef je dit boekje niet mee te nemen als je idealistich wilt winkelen, want je komt waarschijnlijk met lege handen thuis.
