Silent Hill: Townfall
Een verlaten eiland, een dikke laag mist en genoeg ellende om een gemiddelde psycholoog met vervroegd pensioen te sturen. Welkom op St. Amelia, de Schotse uithoek waar Silent Hill: Townfall zich afspeelt. Zonde, want Amerika is op dit moment nog veel enger. Maar Schotland is een ideale bestemming voor wie eens lekker tot rust wil komen, mits je onder rust verstaat dat je voortdurend over je schouder kijkt en iedere donkere gang behandelt alsof er een ontsnapte weduwe achter de deur staat.

In Townfall speel je als Simon Ordell, die op het eiland verzeild raakt en daar een mysterie probeert te ontrafelen. Je wordt wakker met een armbandje met je bloedgroep, je naam en een dikke spuit in je pootje. Normaal noem ik dat een leuke dinsdagavond, maar Simon is er helaas niet zo blij mee. Zoals gebruikelijk in Silent Hill is vrijwel niets wat het lijkt en krijg je antwoorden niet bepaald cadeau. Dat zorgt voor een intrigerend verhaal, al vraag je je soms af of de makers zelf nog weten waar het allemaal naartoe gaat. Mysterie is mooi, maar je hoeft de speler niet meteen een cursus cryptische communicatie cadeau te doen.

St. Amelia is een bijzonder sfeervolle locatie, voor Silent Hill-standaarden. Verlaten gebouwen, troosteloze straten en mist waar je met gemak een complete olietanker in kwijtraakt, zorgen voor een constante dreiging. Je zou bijna vergeten dat er ook mensen bestaan die vrijwillig naar Schotland gaan.

De omgeving is het sterkste wapen van Townfall. Geluiden uit de verte, bewegingen in je ooghoek en donkere ruimtes waarin je liever niet kijkt, bouwen de spanning langzaam op. De game begrijpt dat een monster niet iedere vijf minuten in beeld hoeft te springen om je ongemakkelijk te maken. Soms is een deur die nét iets te lang openstaat al genoeg, of dat kraakje zonder dat je iets ziet bewegen.
Dat is maar goed ook, want jumpscares zijn in horrorgames ongeveer net zo subtiel als iemand die tijdens een begrafenis een confettikanon afschiet. Townfall vertrouwt regelmatig op sfeer en onzekerheid, waardoor je zelf het nodige werk doet om jezelf de stuipen op het lijf te jagen.

Het firstpersonperspectief helpt daarbij. Je beleeft de gebeurtenissen rechtstreeks vanuit de ogen van Simon en hebt weinig afstand tot de ellende om je heen. Een donkere gang verkennen voelt daardoor minder als een wandeling en meer als een beslissing waar je later mogelijk spijt van krijgt. De vraag is niet zozeer wat er achter de volgende hoek zit, maar waarom je in vredesnaam die kant op loopt. Gelukkig ben je niet alleen, ook dit keer zijn er genoeg NPC’s die je graag de (verkeerde) weg ophelpen. En voor het eerst speel je ook nog wat stukken met twee andere personages.
Een opvallend hulpmiddel is de CRTV, waarmee je informatie uit de omgeving kunt verzamelen en aanwijzingen of dreigingen kunt opsporen. Het apparaat past uitstekend bij de retro-uitstraling van de game en heeft ook daadwerkelijk een functie. Je moet opletten, informatie interpreteren en verbanden leggen. Kortom, je hersenen mogen ook een keer aan het werk. Maar onthoud, het magische getal is niet 42, maar 96.

Dat levert interessante momenten op, vooral wanneer je zelf ontdekt hoe aanwijzingen met elkaar samenhangen. Helaas slaat Townfall soms door in zijn enthousiasme om de speler niet bij de hand te nemen. Sommige puzzels zijn uitdagend en bevredigend, terwijl andere vooral de vraag oproepen of je een aanwijzing hebt gemist of dat de oplossing ergens achter een denkbeeldige struik ligt.
Er is een dunne lijn tussen een slimme puzzel en een opdracht die je uitsluitend oplost doordat je koppig genoeg bent om alles nog een keer te proberen. Townfall wandelt daar regelmatig overheen. Wanneer je na tien minuten nadenken alsnog de oplossing vindt, voelt dat soms minder als een overwinning en meer als het einde van een discussie met iemand die koste wat kost gelijk wil krijgen.

Natuurlijk is een horrorgame zonder vijanden ongeveer hetzelfde als een horrorfilm zonder horror. Op St. Amelia kom je dan ook genoeg tegen dat je liever niet op je pad vindt. Je moet voorzichtig bewegen, gevaarlijke situaties inschatten en regelmatig kiezen tussen doorzetten en een alternatieve route zoeken. Want ook dit keer heb je twee werelden, de ‘normale’ wereld en ‘different’ realiteit. De rode waas zal vast iets voorstellen, maar maakt de monsters ook sterker.
Dat werkt aanvankelijk goed. Je bent kwetsbaar en weet niet altijd wat een vijand gaat doen. De spanning ontstaat juist doordat je niet iedere situatie onder controle hebt. Helaas begint het sluipen na verloop van tijd wat repetitief aan te voelen. Sommige confrontaties lijken vooral aanwezig om je eraan te herinneren dat je nog steeds in een game zit.

Ook niet iedere vijand maakt evenveel indruk. De omgeving is vaak dreigender dan wat er daadwerkelijk achter je aan komt. Dat is een beetje alsof je een uur lang wordt gewaarschuwd voor een verschrikkelijk monster, waarna er uiteindelijk iets verschijnt waarvan je vooral denkt dat het dringend een betere lichtinval nodig heeft. Wat ook niet helpt is dat je vanaf nu een first person shooter kan spelen. Oké, munitie is nog steeds schaars, maar ik richt toch beter vanaf first person dan third person hengelen, wat er even klunzig uitziet als twee bezopen tieners die de daad met elkaar doen.

De gameplay blijft daardoor wisselvallig. Wanneer sfeer, geluid en dreiging samenkomen, werkt Townfall uitstekend. Zodra een confrontatie vooral bestaat uit voorzichtig wachten, ontwijken en verdergaan, zakt de spanning in.

Silent Hill: Townfall heeft gelukkig genoeg kwaliteiten om overeind te blijven. De Schotse setting is sterk, het firstpersonperspectief maakt de ervaring persoonlijker en de CRTV geeft het avontuur een eigen identiteit. Vooral de psychologische horror werkt goed. De game weet je nieuwsgierig te houden en creëert regelmatig een ongemakkelijk gevoel dat nog even blijft hangen nadat je de controller hebt neergelegd.
De minder sterke puzzels en repetitieve stealthmomenten doen daar wel iets aan af. Niet iedere confrontatie is spannend en niet iedere opdracht verdient het geduld dat je erin moet steken. Soms wil je de mysteries ontrafelen, soms wil je vooral dat het spel eindelijk ophoudt met geheimzinnig doen.
Toch is Townfall een interessante toevoeging aan de reeks. Het is geen perfecte nachtmerrie, verre van dat, maar het probeert wat nieuws in de serie. En dat bevalt mij wel in Townfall.
Om te kunnen reageren moet je zijn ingelogd op FOK.nl. Als je nog geen account hebt kun je gratis een FOK!account aanmaken