Control Resonant

Remedy Entertainment is een van die zeldzame ontwikkelaars met een kenmerkende stijl en een sterke eigen visie. Control Resonant is met name interessant omdat ze die twee elementen voor het eerst toepassen op een behoorlijk royale game met open speelgebieden. Het resultaat is zonder meer een bijzondere game, maar wel eentje met een paar duidelijke minpunten.

Remedy verrast gamers al meer dan 25 jaar met eigenzinnige games zoals Max Payne en Alan Wake. In 2019 deden ze dat nogmaals met Control, waarin de Finse ontwikkelaar opnieuw een unieke setting vol sfeer en mysteries wist te creëren. Die game draait om de Federal Bureau of Control (FBC), een overheidsinstantie die zich bezighoudt met het onderzoeken van bovennatuurlijke gebeurtenissen en objecten.

Er gebeurt qua verhaal natuurlijk een hoop in Control. Veel van de personages die je daar ontmoet komen terug voor de sequel, maar voor nu is het alleen belangrijk om de opzet van de nieuwe game te beschrijven: De FBC, die al jaren vanwege een vreemde vijandelijke invasie in lockdown zit, wordt deels verwoest en alles wat daar werd schuilgehouden glipt naar de buitenwereld. Dat wil zeggen, naar de beroemdste stad van de wereld, New York!

De Big Apple is grotendeels geëvacueerd, maar ondertussen wordt de stad tegelijk gesloopt en getransformeerd door een chaotische mix van allerlei bovennatuurlijke krachten en monsters uit andere dimensies. Dit leidt onder andere tot surrealistische architectuur en andere spectaculaire omgevingen waarin Remedy echt creatieve spierballen toont.

New York is in deze game dus geen open wereld. Dit spel bestaat uit kleinere open zones die met elkaar verbonden zijn en allemaal een eigen vibe hebben. Het is niet zo spannend om de Hiss, de monsterachtige vijanden van deze serie, al op honderd meter afstand doelloos te zien rondslenteren. De beklemmende, claustrofobische sfeer van Control’s deprimerende kantoortuintjes gaat hiermee helaas verloren.

Remedy wint er natuurlijk wel iets anders mee terug. Het is gelukkig niet een game die helemaal niets met de grotere schaal doet. Voor ik daar dieper op in ga, moet ik eerst Dylan Faden introduceren. Hij is het broertje van Jesse, de protagonist van de eerste game. Door de gebeurtenissen in de eerste game is Dylan een nogal omstreden en soms gehate buitenbeentje. Toch kunnen ze niet om hem heen, want hij heeft allerlei nuttige paranormale krachten. Die had Jesse ook natuurlijk, maar die van Dylan werken net wat anders.

Veel van Dylans krachten maken het verkennen van de stad een bijzondere ervaring. Je begint nog met levitatie en een air dash, maar veel van dit soort games hebben vergelijkbare mechanieken. Wat Control Resonant speciaal maakt is dat het ook veel met zwaartekracht speelt. Ik heb dit eigenlijk alleen eerder in de Gravity Rush-games gezien. Dylan kan dus soms de oriëntatie van de zwaartekracht veranderen en zich bijvoorbeeld op een verticale muur verankeren. De camera en je perspectief kantelen mee. Remedy heeft vervolgens allerlei labyrinten gecreëerd die constant zulke wisselingen vereisen. De spelwereld wordt hiermee letterlijk multidimensionaal en dus erg tof om te verkennen.

Dylan gebruikt zijn krachten natuurlijk ook om te knokken. Ken je nog die superheld-games van twee consolegeneraties geleden? InFamous en Prototype? Dat is eigenlijk een beetje hoe Control Resonant speelt. Dylan heeft allerlei melee-aanvallen, maar hij kan tegelijk gebruikmaken van een paar speciale krachten zoals telekinese om allerlei objecten te lanceren. We zijn hiermee helaas wel op Control Resontant’s allergrootste minpunt gekomen: de combat is slappe hap en voelt net zo gewichtloos als de zwaartekracht waar Dylan mee speelt.

Vechten in Control Resonant komt neer op eindeloos dezelfde knoppen rammen voor voorspelbare combo’s en wachten op cooldowns van speciale vaardigheden. Het grootste probleem is de flauwe feedback. De sponsachtige vijanden reageren amper op klappen en Dylan zelf voelt qua besturing zweverig. Er is in deze game amper ruimte voor de speler om creativiteit te tonen en leuke aanvallen op te zetten. De kinetische chaos is soms alsnog wel vermakelijk, maar er is echt een gebrek aan diepgang hier. Daar worden Remedy-games vaker van beschuldigd, maar dit keer is dat daadwerkelijk het geval.

Dit is echt een grote domper, want zelfs je optionele gevechten ontwijkt, moet je alsnog een hoop stoeien. Je ontkomt er niet aan en tegen het einde van de game was ik er echt op uitgekeken. Is Control Resontant dan een flop? Nou nee, Remedy is daarvoor veel te sterk in andere aspecten. Wat wél de hele game overeind blijft is dat lekkere gevoel dat er een leuk mysterie of een grappig evenement om de hoek wacht. De ontwikkelaar heeft New York bezaaid met leuke activiteiten zoals op hol geslagen paranormale objecten en allerlei gekke personages die je hulp nodig hebben. 

Conclusie:
Control Resonant profiteert van de onmiskenbare Remedy-signatuur. Deze game verandert Manhattan in een intrigerend en duizelingwekkend Inception-achtig decor. Het maakt daarbij optimaal gebruik van die bijzondere setting door vaak de zwaartekracht te kantelen. Voor sfeer en spektakel ben je dus bij het juiste adres, maar de gewichtsloze en voorspelbare combat haalt de ervaring helaas deels onderuit. Dit avontuur zet je alsnog letterlijk en figuurlijk ondersteboven en Remedy kan trots zijn op het wederom afleveren van een vrij uniek spel.

Gespeeld op PS5. Ook beschikbaar voor Xbox Series X|S en pc.