Fire Emblem: Fortune's Weave

Fortune’s Weave is een bizar grote en belachelijk ambitieuze game die je opslokt in zijn gigantische uitgewerkte spelwereld. Het is vaak indrukwekkend en af en toe in zijn schaal een beetje intimiderend. In al zijn grootsheid vergeet de game echter soms cruciale details en af en toe zelfs speelplezier, maar het eindresultaat verdient applaus dat een volgepakt colosseum waardig is.

Fire Emblem was in het verleden al een franchise die relatief complexe en politieke verhalen vertelde (niet altijd met succes!). Tijdens het 3DS-tijdperk moest de serie deels uitwijken naar fanservice om te overleven en weer aan populariteit te winnen, maar het heeft zich sindsdien herpakt en ging grotendeels terug naar de oorspronkelijke formule. Toch kon evolutie niet uitblijven, want ontwikkelaar Intelligent Systems heeft op het gebied van gameplay met Engage in 2023 een nieuwe stap gezet. Fortune’s Weave is ondertussen van andere orde wat betreft worldbuilding.

Als je specifiek iets meer over de verhaalopzet van Fortune’s Weave wilt weten, kun je beter even mijn preview van een maand geleden lezen. Deze game bevat dus een groot verhaal die in eerste instantie om de Heroic Games draait. Dit is een groots toernooi waar de de vier hoofdpersonages aan meedoen, ieder met hun eigen agenda en bondgenoten. Je kiest aan het begin van de game welk perspectief je wilt ervaren. Tot dusver weinig bijzonders, maar als je vervolgens meerdere routes tegelijk gaat spelen merk je dat het hier echt om vier hele andere verhalen gaat met compleet unieke plotelementen en zelfs spelmechanieken.

In de eerste act dompelt de game je volledig onder in de wereld van Dagda. De vier hoofdpersonages en hun teams zijn slechts een klein deel van de cast. Er zijn echt tientallen personages die een rol spelen.Hoewel de vier routes zich tegelijk afspelen en elkaars pad af en toe kruisen, zijn het in essentie opzichzelfstaande verhalen. Elk hoofdpersonage ontmoet andere mensen, smeedt een eigen team, vecht tegen verschillende facties en ontdekt andere feiten over Dagda. Het is ook weer niet alsof je er echt niets van gaat snappen als je slechts één route speelt, maar om het complete plaatje wilt krijgen van dit complexe schaakbord is alle routes ervaren je enige keus. 

Zijn de vele tientallen uren die dat kost de moeite waard? Jazeker. Vooral als je geïnteresseerd bent in deze spelwereld en de volledige cast aan boeiende personages wilt leren kennen. En toch is het ook absoluut niet aan te raden, want je kunt heel makkelijk een kleine burnout krijgen van deze game. Dit spel zit namelijk ook stiekem vol repetitieve activiteiten en saaie klusjes die je motivatie wegzuigen. 

Fortune’s Weave geeft spelers ontzettend veel te doen. Het is niet enkel een kwestie van de hoofdstad verkennen en verhaalmissies afvinken. Er wordt veel meer van je verwacht: tig sidequests, allerlei minidungeons, sociale evenementen, trainingen met mentors, klusjes voor de goden en ook nog opdrachten die je moet volbrengen om bepaalde personages te rekruteren. Per hoofdpersonage zijn er dus ook een paar extra unieke spelmechanieken en activiteiten. Daarbij is de tijd tussen je missies beperkt (geen paniek: de tijdslimieten zijn royaal) en je moet die tijd investeren in het verkennen van Dagda. Je kunt namelijk de wereldkaart doorlopen, iets dat is nodig om een paar van de bovengenoemde activiteiten te volbrengen.

Al met al is je vork te allen tijde overladen met hooi en in eerste instantie is al die ballen in de lucht houden leuk om te doen. Maar al snel merk je dat bepaalde activiteiten zichzelf herhalen en als vervelend huiswerk gaan voelen. De sidequests bijvoorbeeld zijn stuk voor stuk waardeloos en de gevechten die je daar vaak voor moet doen spelen zich af in generieke maps met nul uitdaging of strategie. Ook de minidungeons zijn saaier dan verwacht en zelfs af en toe inspiratieloos.

Als je dan meerdere routes gaat spelen, verdrink je op een gegeven moment een beetje in de grind. Fortune’s Weave dreigde hiermee in mijn ogen een gefaald experiment te worden. Gelukkig heeft Intelligent Systems een paar ingrepen gedaan die de schade grotendeels te beperken, al communiceren ze daar in eerste instantie helemaal niet over. Deze complexe mengelmoes van routes en activiteiten geldt namelijk alleen voor de eerste act. De twee acts daarna zijn veel meer gefocust en lineair, ongeacht je gekozen personage.

Zodra je met één hoofdpersonage een act hebt uitgespeeld, ontgrendel je de mogelijkheid om een hoop randzaken te skippen in de overige routes. De saaiste elementen, zoals de sidequests en de wereldkaart verkennen, worden automatisch volbracht. Later kun je ook zelfs act twee in zijn geheel overslaan, waarschijnlijk omdat de verschillen tussen de routes daar verwaarloosbaar zijn/ Hiermee erkent Intelligent Systems in principe dat het te repetitief is om alles met iedereen te doen en ze geven spelers de optie om het proces soepel te maken. Maak dus niet dezelfde fout als ik: concentreer je eerst volledig op één van de routes. 

Normaal zou ik niet zo diep ingaan op de structuur van een game. De reden dat ik dat alles heb uitgelegd is dat het narratief daadwerkelijk al die moeite waard is. Het overkoepelende verhaal waarin de routes samenkomen is niet eens zo ingewikkeld, maar de individuele personages en hun drijfveren zijn dat wel. In dit spel tref je mensen met intrigerende zelfreflectie, personages die over hun geloof sparren, politieke steekspelletjes en een rijkgevulde spelwereld met een duistere historie en verschillende facties met botsende belangen die invloed willen uitoefenen.

De uitstekende productiewaardes — inclusief geweldige designs, goed ingesproken stemmen en flamboyante muziek — onderstrepen het feit dat Dagda uiteindelijk overkomt als een levendige locatie vol geschiedenis en cultuur. Dat is echt een knap staaltje werk van Intelligent Systems en in die opzichten voelt het als daadwerkelijk als de volgende evolutie van deze langlopende franchise.

Toch zou ik deze game uiteindelijk niet als een meesterwerk bestempelen. Laten we niet vergeten dat Fire Emblem ook gewoon een strategisch spel is en dat je dus ook vele uren spendeert in allerlei slagvelden. Op dit vlak is Fortune’s Weave (als je even de zij-activiteiten niet meetelt) vooral erg degelijk. Het verrast je alleen nagenoeg nooit met ingewikkelde maps, leuke gimmicks of nieuwe strategische elementen. Voor een titel die voor het overige juist zoveel ambitie uitstraalt, is dat toch wel een domper.

Is het toeval dat de twee slechtste Fire Emblem-games wat betreft verhaal en personages met afstand de allerbeste gameplay hebben (Conquest en Engage)? Het is in ieder geval Intelligent Systems nog niet gelukt om een Fire Emblem-game te maken die op alle fronten piekt. In Fortune’s Weave zijn er simpelweg net iets te veel momenten van lichte verveling.

Conclusie:
Fire Emblem: Fortune’s Weave is een meespelende game die veel van je als speler eist, maar als je genoeg tijd en moeite investeert word je daar ruimschoots voor beloond. Het is daarmee Fire Emblem in optima forma als het gaat om worldbuilding, verhaal en personages. Toch weet het niet het colosseum volledig op de banken te krijgen vanwege repetitief vulwerk en slagvelden die zelden echt verrassen. Geen keizerlijke triomftocht dus, maar wel een gedenkwaardige game die je leven wekenlang overneemt.

Exclusief voor Nintendo Switch 2.