The Sinking City 2

Soms moet je als ontwikkelaar gewoon durven toegeven dat je eerste idee misschien niet helemaal lekker werkte. Frogwares heeft dat blijkbaar gedaan met The Sinking City 2. Het detectivewerk waar het eerste deel zo nadrukkelijk om draaide, heeft grotendeels plaatsgemaakt voor survivalhorror. Minder eindeloos speuren naar aanwijzingen en meer monsters die je kop eraf willen trekken. Een prima ruil, zo blijkt. Een gedurfde zet,  zeker als je ondertussen vanuit Oekraïne een game probeert te ontwikkelen terwijl de oorlog van Poetin letterlijk aan alle kanten om je heen woedt.

Waar je in het origineel eindeloos door Oakmont kon struinen, krijg je nu een veel strakker opgebouwde ervaring die verdacht veel wegheeft van Resident Evil. En dat is geen belediging. Je loopt door donkere gangen, verzamelt sleutels, schuift met spullen, komt deuren tegen waarvoor je uiteraard nét de juiste sleutel niet hebt en loopt vervolgens weer helemaal terug. Het verschil is dat hier een Lovecraftiaans gedrocht uit een kast kan springen. Of je schoonmoeder.

Je kruipt in de huid van Calvin, die samen met Faye onderzoek doet naar de bovennatuurlijke ellende in Arkham. Wanneer Faye in een mysterieuze coma belandt, gaat Calvin op zoek naar een manier om haar terug te krijgen. Een redelijk simpele motivatie, waarna het spel je vervolgens door een wereld stuurt waarin werkelijk niets de moeite waard lijkt om voor overeind te blijven.

Arkham is namelijk fantastisch smerig. Regen, verval, bloed, donkere kelders en wezens waarvan je na vijf minuten denkt dat de natuur toch echt een paar verkeerde afslagen heeft genomen. De sfeer is zonder twijfel een van de sterkste punten van de game. Frogwares begrijpt bovendien dat je niet iedere vijf minuten een monster in beeld hoeft te gooien. Een vreemd geluid achter een deur werkt soms beter.

En daar begint het knokken. De wapens zijn prima en schieten voelt behoorlijk bevredigend, maar de combat is niet het beste onderdeel van de game. Sommige vijanden zijn irritant taai en als er meerdere tegelijk op je afkomen, verandert een zorgvuldig geplande confrontatie al snel in een chaotische poging om niet tegen een muur aan te lopen. Vooral het melee-gedeelte voelt wat minder sterk. Het is allemaal functioneel, maar na een tijdje weet je het wel. Een paar flinke klappen, wat kogels en vooral de hoop dat het monster eerder doodgaat dan jij.

Gelukkig hoef je niet ieder probleem met geweld op te lossen. Munitie en andere hulpmiddelen zijn schaars genoeg om je regelmatig te laten nadenken. Schiet ik dit ding neer of ren ik gewoon weg? Een vraag die in andere games vooral laf klinkt, maar hier vaak de verstandigste optie is. De puzzels zijn een stuk interessanter. Frogwares heeft zijn detectiveverleden duidelijk niet helemaal bij het oud vuil gezet. Tijdens het verkennen kom je regelmatig optionele puzzels tegen die de moeite waard zijn om op te lossen. Je krijgt er bruikbare spullen voor, maar vooral het gevoel dat je iets hebt ontdekt in plaats van simpelweg een vinkje van een checklist te hebben weggewerkt.

Ook hier komt het Resident Evil-gevoel weer om de hoek kijken. Je ziet een ruimte waar je nog niet bij kunt, onthoudt dat je daar later terug moet komen en loopt er vervolgens twintig minuten later alsnog naartoe. Je kent het wel. Het soort gameplay waardoor je jezelf wijsmaakt dat rondjes lopen door een donkere kelder eigenlijk onderdeel is van strategisch denken.

De inventaris helpt daar niet bepaald bij. Die zit namelijk sneller vol dan je zou willen. Daardoor ben je regelmatig spullen aan het weggooien waarvan je eigenlijk al weet dat je ze over tien minuten weer nodig hebt. Survivalhorrortradities zijn blijkbaar heilig. Het verhaal is ondertussen wisselvalliger. De relatie tussen Calvin en Faye geeft de gebeurtenissen een persoonlijk randje, maar niet iedere dialoog weet dat gevoel vast te houden. Sommige gesprekken voelen wat houterig en ook het acteerwerk haalt niet altijd hetzelfde niveau als de visuele presentatie. Jammer, want de wereld verdient eigenlijk een verhaal dat net zo sterk is als de setting.

Dat neemt niet weg dat The Sinking City 2 behoorlijk overtuigt. De game doet iets wat veel sequels niet durven: hij laat een flink deel van de formule van het origineel achter zich. Het resultaat is geen tweede The Sinking City, maar een veel directere survivalhorrorgame met een eigen smoel. De game is niet perfect. De combat kan beter, het verhaal laat af en toe steken vallen en technisch is er nog wat werk aan de winkel. Maar zodra je door Arkham loopt en ergens in de verte iets hoort bewegen, ben je dat allemaal even vergeten. Totdat je inventaris vol zit. Dan begint de echte horror pas.

The Sinking City 2 is nu verkrijgbaar voor pc, PlayStation 5 en XBOX Series X|S.