Resonance: A Plague Tale Legacy

Er zijn weinig gamefranchises waarbij je het woord ‘ratten’ zo vaak kunt gebruiken zonder dat je meteen bij een ongediertebestrijder uitkomt. A Plague Tale maakte van gigantische zwermen hongerige knaagdieren zijn handelsmerk. Donkere middeleeuwse omgevingen, kinderen die eigenlijk veel te jong waren om de wereld aan te kunnen en vervolgens miljoenen ratten die je het liefst levend wilden opeten, en dat nog met liefde deden ook. Het werkte uitstekend, zelfs in het Frans als praattaal. Daarom is het nogal opvallend dat Resonance: A Plague Tale Legacy besluit om een groot deel van die formule overboord te gooien.

In plaats van Amicia en Hugo krijgen we Sophia. Fans van A Plague Tale: Requiem kennen haar al, maar hier staat ze voor het eerst volledig in de schijnwerpers. De game speelt zich af voordat de gebeurtenissen uit de eerdere games plaatsvinden en neemt ons mee naar een mysterieuze versie van Kreta. Daar komen oude beschavingen, Griekse mythologie, mysterieuze krachten en natuurlijk de nodige ellende samen. Want blijkbaar is een eiland met eeuwenoude ruïnes pas echt gezellig als er ook een bovennatuurlijke vloek rondwaart.

De grootste verandering zit echter niet in het verhaal, maar in de gameplay. De eerdere games draaiden grotendeels om kwetsbaarheid. Je was niet bepaald een middeleeuwse superheld die met een zwaard door een leger heen kon maaien. Je moest nadenken, sluipen, vuur gebruiken en vooral proberen niet opgegeten te worden.

Sophia heeft daar een stuk minder moeite mee. Ze is een ervaren avonturier, stoerder dan Lara Croft, een vechter en beschikt over een zwaard waarmee ze zich prima staande kan houden. Dat betekent dat Resonance veel meer richting een traditionele actie-avonturengame schuift. Denk aan Tomb Raider en Uncharted, maar dan met een flinke scheut duistere mythologie. Niet de diepgang van een FromSoftware-game, maar goed genoeg om een ridder te noemen.

Dat klinkt op papier als een recept voor identiteitsproblemen. En eerlijk is eerlijk: in het begin voelt het ook een beetje vreemd. Je verwacht bij A Plague Tale bijna automatisch dat je ergens een fakkel moet zoeken voordat een rattenzee je gezicht opvreet. In plaats daarvan staat Sophia regelmatig tegenover menselijke tegenstanders die ze gewoon een zwaard tussen de ribben kan parkeren. Het eerste uur kom je dan ook geen rat tegen.

Toch werkt het beter dan verwacht. Het vechten is geen bijzonder diepgaande actie-RPG geworden, maar het is soepel genoeg om niet in de weg te zitten. Sophia kan aanvallen ontwijken, pareren en tegenstanders op verschillende manieren uitschakelen. Naarmate je verder komt, krijg je bovendien nieuwe mogelijkheden om je vaardigheden uit te breiden.

Het probleem is vooral dat het systeem na verloop van tijd wat voorspelbaar wordt. De eerste confrontaties voelen lekker fris, maar uiteindelijk heb je de trucjes wel door. Daarmee mist het soms de spanning die de eerdere games juist zo sterk maakte. Waar Resonance echt indruk maakt, is de wereld waarin je rondloopt. Kreta is prachtig vormgegeven. Van zonnige kustgebieden tot eeuwenoude tempels en donkere gangen: Asobo Studio laat opnieuw zien dat het technisch en artistiek uitstekend weet wat het doet. Het contrast met de eerdere games is bovendien enorm. Waar Innocence en Requiem veelvuldig gebruikmaakten van grauwe Europese omgevingen, voelt Resonance bijna als een vakantie. Een vakantie waar je ieder moment door een bovennatuurlijke nachtmerrie opgegeten kunt worden, maar toch.

De omgevingen nodigen uit tot verkennen en dat moet je ook zeker doen. Je vindt verborgen voorwerpen, upgrades en stukjes achtergrondinformatie waarmee de wereld verder wordt ingevuld. Het zijn geen enorme open werelden waarin je drie kwartier bezig bent met het vinden van een NPC in een koffietentje of een powerupje, maar compacte gebieden waarin je daadwerkelijk iets te zoeken hebt. Dat past uitstekend bij de game. Resonance begrijpt dat een lineaire game helemaal niet saai hoeft te zijn zolang de speler maar het gevoel krijgt dat er iets te ontdekken valt.

Ook de puzzels spelen een belangrijke rol. Een van de opvallendste nieuwe mechanieken draait om licht en een bijzondere gouden bol waarmee je licht kunt manipuleren. Daarmee moet je bepaalde gebieden toegankelijk maken en vijanden op afstand houden. Het is een slimme toevoeging omdat het niet alleen een los puzzelsysteem is, maar ook onderdeel wordt van de wereld en het verhaal. Vooral later in de game worden deze mechanics interessanter en worden ze gecombineerd met gevaarlijkere situaties. Toch kent ook hier de game zijn zwakke momenten. Sommige puzzels voelen behoorlijk repetitief en geven je al snel het idee dat je hetzelfde trucje opnieuw uitvoert, maar dan drie meter verderop. Het is geen ramp, maar de game had hier best wat meer variatie mogen gebruiken.

Gelukkig wordt dat ruimschoots gecompenseerd door de sfeer. Wanneer Resonance besluit om eng te worden, lukt dat behoorlijk goed. De game heeft een aantal vijanden en situaties die een stuk ongemakkelijker zijn dan je op basis van het eerste gedeelte zou verwachten. Vooral wanneer de game weer wat meer richting stealth en horror schuift, komt de oude A Plague Tale-identiteit ineens sterk terug.

De grootste verrassing is misschien wel Sophia zelf. Wat op voorhand als een vreemde keuze voelde voor een hoofdpersonage, blijkt uiteindelijk een van de sterkste onderdelen van de game. Sophia is geen tweede Amicia en gelukkig maar. Ze heeft haar eigen persoonlijkheid, motivatie en bagage. Haar ontwikkeling vormt de kern van het verhaal en de gebeurtenissen op het eiland krijgen steeds meer betekenis naarmate je haar verleden beter leert begrijpen.

De game probeert daarbij niet alleen een avonturenverhaal te vertellen, maar ook de mythologie achter de wereld verder uit te bouwen. Oude legendes en de grotere mysteries uit de A Plague Tale-wereld komen samen, waardoor het verhaal uiteindelijk veel ambitieuzer wordt dan de eerste uren doen vermoeden. En ja, er zitten momenten in waarop de game behoorlijk hard op je emoties probeert te rammen. Asobo heeft inmiddels duidelijk ontdekt dat spelers prima bereid zijn om urenlang naar ellende te kijken zolang er vervolgens maar een mooi pianodeuntje onder wordt gezet.

Resonance: A Plague Tale Legacy is vooral interessant omdat het risico neemt. Asobo had makkelijk opnieuw een stealthgame kunnen maken waarin je vooral probeert niet opgegeten te worden door een miljoen ratten. In plaats daarvan wordt gekozen voor een avonturengame met meer actie, mythologie, puzzels en exploratie. Daardoor zal niet iedereen tevreden zijn. Wie vooral verliefd werd op A Plague Tale vanwege de beklemmende stealth en de rattenhorror, zal waarschijnlijk even moeten wennen. De combat is niet diep genoeg om de hele game te dragen en sommige puzzels en gevechten worden repetitief.

Maar als je bereid bent de verandering te accepteren, krijg je een verrassend sterke actie-avonturengame terug. De prachtige omgevingen, sterke hoofdrolspeelster, sfeervolle soundtrack en het steeds interessanter wordende verhaal tillen de game boven zijn minder sterke onderdelen uit.

Resonance: A Plague Tale Legacy is daarmee geen simpele herhaling van wat Asobo eerder deed. Het is eerder een studio die voorzichtig probeert te ontdekken hoe ver deze serie kan worden opgerekt zonder dat de identiteit verdwijnt. De game is nu verkrijgbaar voor pc, PlayStation 5 en XBOX Series X|S.