The Blood of the Dawnwalker

Je kunt mij altijd wel verblijden met een dark fantasy actie-RPG, vooral als er DNA aanwezig is van The Witcher 3 en laat dat nou net het geval zijn in Blood of the Dawnwalker. In de schoenen van 'daglichtwandelaar' Coen of Laslea trekken we erop uit in de fictieve Karpatische vallei Vale Sangora, ergens in de veertiende eeuw in de hoogtijdagen van de pest, om binnen beperkte tijd onze familie te redden uit de klauwen van een luguber gezelschap vampier-overlords.

De Dawnwalker is in wezen Blood of the Dawnwalker's interpretatie van een bekend bovennatuurlijk archetype: net als Blade en Dracula maar bijvoorbeeld ook de Nephalem uit Diablo 3/DmC bevindt de protagonist zich in de ruimte tussen twee naturen, waarbij hij buitengewone vaardigheden verkrijgt van de ene kant en tegelijkertijd ontsnapt aan de beperkingen die deze normaal gesproken definiëren, met als bekendste voorbeeld natuurlijk het kunnen verdragen van zonlicht. Hierin ligt ook meteen een belangrijk kenmerk qua gameplay, die tijdens de nacht wezenlijk verschilt van de gameplay overdag, maar daarover later meer.

Konrad Tomaszkiewicz, game director voor The Witcher 3, verliet CD Projekt RED in 2021 en richtte kort daarna de nieuwe studio Rebel Wolves op samen met enkele andere veteranen uit het vak. Tomaszkiewicz wilde graag aan kleinschaligere projecten werken zonder de uitdagingen die reusachtige studios als CDPR met zich mee brengen. Niet veel later werd Blood of the Dawnwalker geboren. Een kleine voorgeschiedenis die menigeen waarschijnlijk een worst zal wezen maar het is wel handig om in het achterhoofd te houden dat de schaal en de productiewaarden niet in dezelfde categorie als The Witcher 3 vallen. Wel krijgt de stemacteur voor hoofdprsoon Coen of Laslea van mij een ruime voldoende, hoewel hij wel erg lijkt te hebben afgekeken bij Geralt of Rivia. "This body was crushed by something big. Fresh blood.... The footsteps lead further into the woods", de typische kalme monologen doen het bij vlagen lijken alsof je naar Geralt zelf zit te luisteren. 

De game speelt zich af in Vale Sangora, een regio waarvan de naam ongetwijfeld opzettelijk doet denken aan bloed – het Latijnse woord sanguis en de daarvan afgeleide taal – ook al is "Sangora" geen directe vertaling van het woord. Gezien de centrale rol die bloed speelt is het onwaarschijnlijk dat deze associatie toevallig aanvoelt. Vale Sangora herbergt een populatie die dankzij een coup d'etat door een groep machtige vampiers verlost is van de pest en andere ellende die de regio jarenlang teisterde. Die verlossing kwam echter niet zonder prijs, een prijs die langzaam maar zeker tot groeiende onrust onder de bevolking leidt. Hoofdpersoon Coen is gezegend of vervloekt, net hoe je het wil zien, met de bovennatuurlijke krachten die horen bij het zijn van een Dawnwalker, een speciaal soort vampier die overdag kan leven. En dat is maar goed ook want hij heeft de tijd hard nodig voor het vinden van zijn familie, wat gedurende de hele game de overkoepelende "main quest" vormt.

Veel gamers zullen ongetwijfeld afgeschrikt worden door het aspect van de beperkte tijd. Laat ik alvast verklappen dat je écht tijd zat hebt om de complete kaart uit te pluizen, heerlijk te freeroamen en alsnog bijna alle hoofdquests, sidequests en activiteiten te voltooien. Wanneer je gewoon op je gemakje door de glooiende graslanden, dichtbegroeide bossen en het heuvelachtige terrein navigeert, staat de tijd – en daarmee ook het dagdeel waarin je je bevindt – gewoon stil. Er is dus geen letterlijke teller die continu afloopt. Pas bij het uitvoeren en voltooien van expliciete taken gaat de klok één of enkele 'tikjes' vooruit.

De game is vrij donker. Zelfs overdag, bij druilerig weer (de game beschikt over een fraai afwisselend weersysteem) is het met de aanbevolen helderheidsinstellingen bij vlagen echt te donker om goed te kunnen zien. Dat een vampiergame, waarin de nacht een significante rol speelt, inherent donker is, valt natuurlijk te verwachten, maar uiteindelijk heb ik de helderheid toch maar een eindje opgeschroefd. Los daarvan kan gezegd worden dat Blood of the Dawnwalker er absoluut puik uitziet, waarbij de graphics wat mij betreft vooral in een zonnige, bosrijke omgeving uitstekend uit de verf komen. Daarbij draait de game na een recente patch voor de reviewbuild inmiddels als een zonnetje, iets wat zeker in het begin niet het geval was. Hevige framedrops en enorm gestotter in drukkere gebieden waren toen geen uitzondering, maar deze problemen verdwenen na de patch als sneeuw voor de zon.

Dan de gameplay. De stijlvolle combat in Dawnwalker scoort voor mij de meeste punten van alles. Net als in The Witcher 3 gaat er op den duur wat sleur zitten in het uitvoeren van side quests en kleinschalige activiteiten waarin je vaak hetzelfde doet. De map zit behoorlijk vol met welbekende icoontjes die ieder allemaal net wat anders vertegenwoordigen: het redden van een vreemdeling in nood, het vernietigen van bloedtransporten, het uit de weg ruimen van bloeddorstige wezens of het opsporen van begraven schatten; na een tijdje ken je de klappen van de zweep wel en het zijn op die momenten vooral de gevechten geweest die me geboeid hielden. Overigens zijn er naast dergelijke herhaaltaken wel degelijk grotere side quests die een noemenswaardige impact op het verloop kunnen hebben. 

Coen kan overdag zwaardvechten en heeft witchcraft abilities tot zijn beschikking, terwijl hij 's nachts eveneens kan zwaardvechten maar de witchcraft dan plaatsmaakt voor vampirism, allen met hun bijbehorende skilltrees. Gevechten bestaan voor een belangrijk deel uit dodgen, blocken en parryen, en daar blinkt de gameplay echt uit. Nu ben ik groot fan van (perfect) parry-mechanismen in mijn actiegames en het mooie is dat Blood of the Dawnwalker op zijn hoogste moeilijkheidsgraad, Duelist, een voortreffeijk uitdagend combatsysteem heeft neergezet. Op duelist verdwijnen de richtingsindicatoren die op andere niveaus de speler helpen te bepalen in welke richting ze moeten blocken. Op duelist dien je echt af te gaan op de animaties van je tegenstander, wat na enige oefening een geweldig schouwspel oplevert van majestueuze zwaardgevechten met bloederige finishers en heerlijke geluidseffecten. Dit gecombineerd met witchcraft-skills zoals "burning blood" of swordmaster-abilities zoals "artery strike" maakt de combat één van de interessantste aspecten van de game. Wel moet gezegd worden dat veel van de skills zelf niet al te veel indruk maken en ook vaak op elkaar lijken. De Swordmastery skilltree heeft bijvoorbeeld Broad Swing, Artery Strike en Charge, drie vaardigheden die nagenoeg hetzelfde doen met een iets andere animatie. Allemaal doen ze veel damage, geven hyper armor en 'bevriezen' de vijand tijdelijk. Daarbij is leeuwendeel van de skills puur gericht op passieve verbeteringen van je personage, bijvoorbeeld meer schade, meer health, meer criticals of meer stamina.   

De vampierleiders hebben bij het afzetten van de voormalige despoot ook diens legers geërfd. Je zult dus geregeld in gevecht raken met voetsoldaten, die in verschillende varianten voorkomen, maar buiten de bewoonde wereld zijn het vooral wolven, wilde zwijnen, beren en verschillend bovennatuurlijk gespuis waarmee je het aan de stok krijgt. Daarnaast zijn er minibosses, die vooral dienen als introductie van sterkere tegenstanders die later ook als reguliere vijanden aan bod komen. Coen heeft geen paard, maar beschikt dankzij zijn vampirische aard wel over vaardigheden waarmee hij de omgeving behoorlijk snel kan doorkruisen. Het parkouren is in Dawnwalker vrij conservatief, al is er sowieso niet bijzonder veel klim- en klauterwerk in de game te vinden. Tijdens de nachtelijke uurtjes kan Coen bovendien ‘planeshiften’, waardoor hij tegen steile muren en zelfs over plafonds kan wandelen. Qua steden en binnenlocaties is het allemaal niet om over naar huis te schrijven - er is één grote stad, Svartrau, die tamelijk dichtbevolkt is maar niet per se uitnodigt om langdurig rond te hangen. De welbekende taveernes lijken allemaal op elkaar, er is weinig motivatie om meerdere blacksmiths/merchants te bezoeken en verder zijn er geen ludieke activiteiten die het verblijf in Svartrau aangenamer maken. Plotgewijs wel logisch want je staat op tijd, dus uitgebreid een potje Gwent of equivalent spelen zou raar zijn. Wie in dit opzicht niveautje Novigrad verwacht komt hoe dan ook van een koude kermis thuis. 

Het lootsysteem is een ander onderdeel waar Blood of the Dawnwalker mij wat minder weet te overtuigen. De game maakt gebruik van het inmiddels welbekende systeem van kleurgecodeerde rarities: groen, blauw, paars en goud, waarbij betere uitrusting doorgaans simpelweg betere statistieken en modifiers biedt. Het werkt prima, maar zorgt er tegelijkertijd voor dat het vinden van nieuwe wapens en uitrusting zelden echt spannend wordt. Wat mij betreft ontbreekt het daardoor aan items met een eigen identiteit: een uniek wapen of harnasstuk met een bijzondere eigenschap die daadwerkelijk invloed heeft op de manier waarop je speelt. In plaats daarvan draait het vooral om de vraag welk zwaard of pantser de beste combinatie van modifiers biedt, zoals extra weapon damage, critical hit chance of een kortere cooldown voor witchcraft abilities. Je vindt dus vooral betere versies van wat je al had, in plaats van uitrusting die je daadwerkelijk uitnodigt om je speelstijl aan te passen. Wat wel weer tof is, is dat verschillende wapens enkele unieke special attacks hebben, wat je tijdens gevechten nog weer een extra edge kan geven.

Het verhaal heeft, hoewel het bij vlagen wel érg overdramatisch wordt, genoeg interessante aspecten om de speler geboeid te houden. Ook het feit dat het verhaal aanzienlijke vertakkingen kent, afhankelijk van de keuzes die je maakt en de bondgenoten die je besluit te vertrouwen, levert punten op. Omdat ik na mijn eerste playthrough op Challenging toch wel erg graag Duelist wilde uitproberen, ben ik bij enkele significante keuzemomenten een andere weg ingeslagen. Dat leverde compleet andere cutscenes, gevechten, quests en zelfs omgevingen op. Ook kwam ik toen items en NPC's tegen die ik tijdens mijn eerste playthrough helemaal niet had gezien, wat zeker voor de game spreekt. Verder is er een 'infamy'-systeem aanwezig dat bepaalt hoe je door de zittende macht wordt gezien. Hoewel dit niet echt een wereldschokkende invloed op de gameplay heeft, zorgt een hoge infamy er wel voor dat je sneller wordt aangevallen, later zelfs wordt opgejaagd en je op den duur de vrije toegang tot enkele locaties wordt ontzegd. Daarnaast heb je natuurlijk de honger naar bloed, iets wat ook op allerlei manieren naar voren komt in zowel gameplay als conversaties en zeer verrassende, soms zelfs 'game-changing' momenten kan opleveren. Voor de liefhebbers zijn er ook nog de nodige romance-mogelijkheden uit te pluizen.

Door Dawnwalker een Witcher 3 Light te noemen doen we de game tekort, hoewel er een kern van waarheid in zit: de setting, het questen, het vechten, het speuren en de navigatie zijn ontzettend vergelijkbaar met de legendarische titel van CDPR. Allemaal net even wat kleinschaliger, meestal kwalitatief iets minder, soms iets beter. Maar Dawnwalker heeft zonder twijfel een eigen identiteit, met vele unieke mechanics en systemen. De bevredigende combat heeft me tot het einde vermaakt, met een leuk achtergrondverhaal dat significant andere wendingen krijgt op basis van de keuzes die je besluit te maken. Als de gameplay je net als mij geïnteresseerd houden is er dus ook zeker ruimte voor herspaalbaarheid. Rebel Wolves is van plan om de franchise uit te bouwen met verschillende tijdlijnen, waar ook in de game nog op leuke wijze aan gerefereerd wordt, en ik verwelkom dat van harte. Op zijn minst een fraai tussendoortje tot The Witcher 4.