Splatoon Raiders

Eerlijk is eerlijk: de Splatoon-franchise begon de laatste jaren behoorlijk op te drogen. Wat op de Wii U ooit begon als een verfrissende nieuwe IP, veranderde met vrij routineuze sequels in iets voorspelbaars. Met als gevolg dat de verf er langzaam af ging bladderen. Splatoon Raiders trekt er gelukkig een verse verflaag over en dat zorgt ervoor dat de franchise weer van het scherm spat.

In eerste instantie wekte Splatoon Raiders nou niet direct hoge verwachtingen. Het oogde als een relatief simpele singleplayer-variant op de bekende horde-achtige Salmon Run-modus van de vorige games. Een geinig idee voor een spin-off, maar verder niet bijzonder…  toch? Na zo’n veertig uur spelen moet ik echter kleur bekennen: ik zing ‘You’re a kid now. You’re a squid now’ weer uit volle borst mee.

In Splatoon Raiders kruip je in de huid van een naamloze techneut die meereist met de band Deep Cut (bekend van Splatoon 3). Deze muzikanten zijn op schattenjacht, maar hun zoektocht neemt al snel een dramatische wending door een crashlanding op de mysterieuze Spirhalite-eilanden. Tijdens het verkennen van deze eilanden stuit je alsnog op waardevolle relikwieën, al worden die uiteraard niet zonder slag of stoot afgestaan door de slijmerige Salmonids. 

Zoals je wellicht al merkt, tapt Splatoon Raiders uit een heel ander inktvat dan zijn voorgangers. Je volgt in deze game een uitgebreider verhaal en ontwikkelt een band met dé band. Deep Cut-leden Shiver, Frye en Big Man helpen mee en samen onderzoek je het langzaam ontvouwende Spirhalite-eilandenmysterie. In de praktijk betekent dit dat je tientallen afzonderlijke levels doorspeelt en zo gestaag een weg naar het einde ontgrendelt.

Een van de coole en licht verrassende elementen van Splatoon Raiders is de levelvariatie. Een typisch level is vrij lineair en schotelt tof platformwerk voor tussen de intense Salmonid-gevechten. Er zijn echter ook varianten met meer open verkenning, of levels die zich juist puur op grote gevechten richten. De echte uitschieters zijn de zogeheten 'dungeons': creatieve beproevingen waarin je de mogelijkheden van één specifieke gadget tot op de bodem moet uitzoeken via puzzels en/of gevechten. Deze levels doen vooral denken aan de betere creatieve content uit eerdere delen.

Wacht even, gadgets? Jazeker. Dit is een nieuwe categorie subwapens die door Splatoon Raiders wordt geïntroduceerd. In deze game ben je echt tot de tanden gewapend en neem je naast je standaard verfpistool ook geavanceerd tuig mee de strijd in. Dat varieert van ondersteunend geschut — zoals een automatische turret die je rugdekking geeft — tot keiharde aanvalsmiddelen, waaronder een vernietigende dash of een verpletterende stampaanval. 

Je kunt zowel je wapens als de gadgets flink upgraden en van mods voorzien die zowel hun functies als effectiviteit behoorlijk uitbreiden. Met elf wapentypes en vijftien verschillende gadgets heb je de beschikking over een groot arsenaal. Het sleutelen aan je eigen ideale build is dan ook een van de leukste elementen van de game: je begint met eenvoudige gereedschappen, maar eindigt in de endgame als een hypergespecialiseerde vechtmachine.

Vooral de diepgang in de customization is een aangename verrassing; ik heb daadwerkelijk urenlang gesleuteld aan de perfecte combinatie. Dat is overigens ook een vereiste als je deze game op de hoogste moeilijkheidsgraad speelt. Op dat niveau verandert Splatoon Raiders namelijk in een genadeloze hardcore shooter waarin je echt alles uit de kast moet halen om de Salmonid-hordes te overleven. De uitdaging in de endgame is bij vlagen ronduit absurd, maar precies dat maakt het zo verslavend om je uitrusting te blijven finetunen tot je de chaos weer overmeestert.

Splatoon Raiders profiteert daarbij natuurlijk optimaal van het sterke fundament van zijn voorgangers. Na drie games en heel wat Salmon Run-content beschikt de serie over een reusachtige verzameling wapens en vijandtypes. Omdat al die verschillende Salmonids een eigen aanpak vereisen, blijft de strijd niet alleen uitdagend, maar ook lekker dynamisch. En natuurlijk blijft het volkliederen van het slagveld met bakken verf in de basis gewoon een genot om te doen. 

Hoewel de nadruk op de singleplayer ligt, hoef je er in Splatoon Raiders niet alleen voor te staan. Het is gewoon mogelijk om een lobby op te zetten en samen met vrienden de campaign door te lopen, en je kunt online ook makkelijk hulp bieden of inroepen. De game past zich weliswaar aan het aantal spelers aan, maar persoonlijk vind ik dat het concept minder lekker uit de verf komt zodra je met meer man over het slagveld raast. De arena’s hier zijn over het algemeen kleiner dan de traditionele Salmon Run-maps, waardoor de actie in co-op al snel verandert in een onoverzichtelijke chaos.

Als we dan toch op de kritische toer zijn: de endgame is wel erg grindy. Ik begrijp dat de speelduur in deze fase een beetje opgerekt moet worden en dat spelers langetermijndoelen nodig hebben, maar hier slaat de game in door. Upgrades worden op een gegeven moment zo bizar duur dat je terughoudend wordt om te experimenteren. En dat haalt toch een beetje de pret weg uit het eerder geprezen build-systeem.

Conclusie:
Splatoon Raiders injecteert weer adrenaline, frisheid en kleur in de aderen van een franchise die wel een opkikker kon gebruiken. Deze spin-off breidt het concept van de franchise uit en maakt tegelijk gebruik van de solide fundering van zijn voorgangers. De diepgang van dit spel heeft me diep in de inkt gezogen. Het uitgebreide gadgetsysteem, zinderende Salmonid-gevechten en inventieve levels zorgen voor een verslavend avontuur. De endgame-grind is wat minder, maar dit blijft een absolute aanrader die bewijst dat de franchise nog lang niet is uitgesplat.

Exclusief voor Nintendo Switch 2.