Star Fox (2026)
Als ik één franchise mag noemen uit de Nintendo-catalogus die wel wat meer liefde mag gebruiken, dan is dat misschien wel de Star Fox franchise. Nu is er na eindelijk na tien jaar wachten een nieuw deel, alhoewel nieuw niet helemaal de correcte omschrijving is. Dit deel is wederom een remake van de geroemde Star Fox 64 uit 1997. De Star Fox-franchise heeft in het verleden nooit echt het commerciële succes behaald zoals bijvoorbeeld de Zelda- of Mario-franchise, maar Nintendo is de sluwe vos Fox Mccloud en zijn companen Peppy, Slippy en Falco niet vergeten. Dus nu doet Nintendo in dit decennium wederom een nieuwe poging om Star Fox bij een jonge nieuwe generatie te introduceren. Qua timing is de release in ieder geval perfect mede door het succes van de recente Super Mario Galaxy-film. En met de cameo van Fox McCloud erin heeft het wellicht nu wel de tractie om een groter publiek te bereiken.
Trip down memory lane
Voor mij gaat de kennismaking met Star Fox (in Europa destijds Star Wing genoemd) helemaal terug naar de allereerste verschijning in 1993, waar het spel als eerste op de Super Nintendo is uitgebracht. De game was destijds echt grensverleggend door op een 16-bits console als eerste 3D beelden te kunnen tonen middels de speciale Super FX chip. Ik stond daar als klein jochie in een gaming-winkel te staren naar een beeldscherm met een proefopstelling om het spel te kunnen spelen. Het was voor mij de allereerste kennismaking met 3D beelden in een computerspel. Ik wist niet wat ik zag, 3D geometrische polygonen in een dynamische wereld met diepte, het was zo fascinerend, waardoor ik echt helemaal in trance raakte van de beelden. Na een half uur spelen, tikte de medewerker me op de schouder om even te checken of ik nog contact maakte met de aarde. Hij vroeg: Alles goed? En ik niks anders kon antwoorden met een korte "uhuh" terwijl ik met open mond naar het scherm aan het turen was. Natuurlijk wilde ik het spel absoluut hebben, maar ik werd uiteindelijk teleurgesteld omdat het ik het spel niet direct kon kopen met mijn op dat moment te besteden zakgeld. Het was destijds één van de duurste titels voor de Super Nintendo vanwege die speciale Super FX chip die op de cartridge zat. Het heeft me uiteindelijk nog maanden gekost om het geld bij elkaar te werken/rapen/sparen en mijn spaarvarken te plunderen, voordat ik deze kon aanschaffen. Geen idee of kinderarbeid destijds gedoogd werd, maar goed ik deed er alles aan om dat spel maar te kunnen aanschaffen.
Niet veel later, lanceerde Nintendo de N64 console met daarbij Mario 64 en Star Fox 64. Star Fox 64 stond in Europa en Australië beter bekend onder de naam Lylat Wars. Helaas had ik al mijn geld al geïnvesteerd in de Super Nintendo een paar jaar eerder, waardoor ik deze nieuwe console en spellen niet kon aanschaffen, maar gelukkig had ik nog wat vriendjes in de klas zitten van de basisschool waarbij ik de spellen kon uitproberen. Het gebruik van 3D grafische beelden in spellen was in die tijd in opmars en Star Fox 64 gaf voor mij de eerste kennismaking met de Force-Feedback Rumble Pack, een accessoire wat je destijds in je controller moest pluggen om het te kunnen laten trillen bij interacties met het spel. Dit was wederom een nieuwe ervaring die ik niet eerder meegemaakt had en wederom iets wat technologisch het platform vooruitstrevend maakte. Met dank aan deze uitvinding hebben alle gamecontrollers tegenwoordig deze rumble-functie standaard erin zitten. Star Fox 64 bevatte ook ineens gesproken dialogen en nieuwe gameplay elementen waardoor de ervaring met de super Nintendo versie alweer een stuk anders was.
Je kan wel stellen dat Star Fox voor mij destijds wel een diepe indruk achter gelaten heeft. Helaas heb ik Star Fox 64 nooit lang genoeg gespeeld om de complete ervaring mee te krijgen, omdat we als kleine vriendengroep vaker bezig waren met Mariokart en Goldeneye 007 voor de multiplayer ervaring.
Inmiddels heb ik de Star Fox-franchise al een kleine twee decennia, denk ik, niet meer aangeraakt en hoewel ik de oude Star Fox 64 op een latere leeftijd nog wel heb kunnen spelen, merkte ik toch dat voor de mij de ervaring niet helemaal hetzelfde was zoals vroeger, wellicht dat het op grafisch gebied niet meer helemaal de tand des tijds heeft overleefd voor mij op modernere randapparatuur. Dus toen Nintendo me een paar maanden geleden verraste met een aankondiging van een remake was ik eigenlijk wel meteen geïntrigeerd, aangezien de Star Fox-franchise nog steeds wel een gevoel van nostalgie bij me oproept.
Gameplay & nieuwe features
Nu zijn we inmiddels meer dan 30 jaar verder ten opzichte van het origineel en ik stond wel te popelen om deze nieuwe Star Fox remake een draai te geven op de Nintendo Switch 2.
Zoals eerder al gezegd is Star Fox een herinterpretatie van het spel uit 1997. Qua gameplay en leveldesign blijven ze in essentie trouw aan het origineel, alleen is de game technisch helemaal vanaf de grond opnieuw opgebouwd. Het is onder andere voorzien van een flinke grafische update met een wat realistischere artstyle ten opzichte van het origineel, een nieuw ingesproken voice-over voor de cast en het bevat nu orkestrale muziek op de achtergrond. Daarnaast biedt het spel nu uitgebreidere cutscenes die de missies en het verhaal van meer context voorzien. Voor de Nederlandse jonge kinderen is er ook goed nieuws, het spel bevat ditmaal ook een volledige Nederlandse voice-over en in-game teksten.
Bovendien bevat dit deel nu ook een nieuwe proloog waarbij er een cutscene wordt getoond met wat er gebeurd is met James McCloud, de vader van Fox McCloud, die in eerdere games alleen in tekst werd beschreven. Je merkt dat de ontwikkelaars wel fan waren van het origineel want er zitten easter eggs in zoals onder andere het Super FX technology logo op één van de zijvleugels van Peppy's Arwing.
De orkestrale openingsintro was voor mij meteen weer een feest van herkenning. De iconische trompetfanfare herken ik na meer dan 20 jaar afwezigheid nog steeds, dat is toch iets wat je niet snel vergeet. De werelden zien er (zoals je verwacht) een stuk gedetailleerder uit en je merkt dat er een beter gevoel voor schaal is van je voertuig ten opzichte van de wereld waarin je je manoeuvreert. De gameplay voelt hierin vertrouwd aan. Het is nog steeds dezelfde on-rails arcade ervaring maar qua besturing merk je dat alles net een stuk strakker gaat nu de performance van de weergave op een dusdanige soepele framerate draait zonder haperingen in je beeld. Dat alleen al is echt een hele verbetering ten opzichte van de originele game. Deze nieuwe remake heeft ook een speciale training-modus waarmee nieuwe spelers vertrouwd kunnen raken met de spelbesturing. Het is de moderne vervanging voor de handleiding die vroeger bij je spel cartridge zat.
Qua level design is alles ook nog steeds hetzelfde, je werkt nog steeds een route af door het Lylat-stelsel door planeet voor planeet te heroveren op Dr. Andross. De acrobatische Barrel-Rolls om lasers te ontwijken en om door bogen heen te vliegen zijn er nog steeds en de speciale geheime routes, zoals de bijvoorbeeld de waterval op planeet Corneria, zijn nog steeds op dezelfde manier te ontdekken en te benaderen. Zelfs voor de huidige tijd biedt de gameplay nog steeds een leuke uitdaging aan, zonder dat je je hierin hoeft te vervelen. Wat er wel anders is dat de alternatieve routes nu als hint worden aangegeven door één van je wingmen uit je team, waar je vroeger die instructies niet kreeg en de alternatieve paden zelf maar moest uitvogelen. De ontdekte alternatieve paden kunnen een makkelijkere of moeilijkere uitdaging geven los van de standaard moeilijkheidsgraad. Je hebt in het begin de beschikking over twee moeilijkheidsgraden, makkelijk en normaal. Maar voor Expert-mode moet je een aantal in-game uitdagingen voltooien om deze moeilijkheidsgraad vrij te spelen.
De normale campagne kun je in principe op de makkelijkste moeilijkheid en route binnen een uur uitspelen, maar dit soort arcade games zijn gemaakt voor hun herspeelbaarheid. Met een nieuwe challenge-modus en de alternatieve paden heb je al snel weer een paar uur extra aan gameplay te pakken. Elke keer als je iets nieuw ontdekt hebt, speel je ook weer extra dingen vrij voor bijvoorbeeld het aanpassen van je persoonlijk ingame-profiel of een AR-personage wat je kan gebruiken in combinatie met een USB-camera voor mocht je ooit aspiraties hebben als VTuber in de vorm van Slippy de kikker. Ik heb deze laatste functionaliteit trouwens overgeslagen, aangezien ik niet de beschikking heb over een losse USB webcam.
Over de remake en het design van de personages is er online redelijk wat controverse. Fans zijn hierin wat verdeeld. Het is inmiddels de 4e remake van de game en mensen die de andere delen als trouwe fans gekocht hebben, zullen teleurgesteld zijn dat ze na zoveel jaar wachten nog steeds hetzelfde verhaal van de Lylat Wars voorgeschoteld krijgen. Voor die groep mensen kan ik alleen maar hopen dat de huidige release wel een commercieel succes wordt voor Nintendo en er voor de fans een nieuw deel met een nieuw verhaal in het vooruitzicht ligt. Voor de andere mensen die dit na lange tijd uit nostalgie opnieuw willen spelen (zoals ik) of nieuwe spelers is het eigenlijk een goede balans tussen nostalgie en een technische showcase van de nieuwe features van de nieuwe console zoals het in het verleden altijd met Star Fox games het geval was.
Het realistische (antropomorfische) uiterlijk van de personages heeft wat meer weg van de originele popachtige designs waren uit de jaren '90. En al heeft het design niet mijn persoonlijke voorkeur, het maakt voor de gameplay weinig uit, dus ik heb me er niet echt aan gestoord. De mate van realisme is alleen wat on-Nintendos om het met hun bekende personages in deze vorm te presenteren. De pek met veren van Falco en het hoofd van Fox Mccloud gecombineerd met de nieuwe lichaamsverhoudingen maken het enigzsins anders dan dat je wellicht gewend bent. De voice-over lijkt ditmaal ook een wat serieuzere toon aan te nemen. Het is even wennen voor de oudere fans van de franchise.
Het enige waar ik me een beetje aan stoorde in de personages is dat ze tijdens de animaties soms wat expressieloos overkomen in de cutscenes, bijvoorbeeld als er iemand een sarcastische opmerking maakt en dat de ogen en mond vrij stoïcijns zijn in de reactie. Ergens verwacht je een grijns of een beweging met de ogen, die er uiteindelijk niet komt. De voice-acting komt daardoor wellicht ook niet altijd helemaal goed tot hun recht in de animaties.
Multiplayer mode
Het spel bevat nu ook twee nieuwe multi-player modi. Een co-op mode voor de normale campagne, waarbij één speler verantwoordelijk is voor de besturing en de andere speler verantwoordelijk is voor het neerschieten van je tegenstanders middels de speciale muiscontrole in de joycons. Dit is geschikt voor zowel links- als rechtshandige spelers. En hoewel ik eerst nog mijn bedenkingen had bij deze co-op modus, moet ik toch bekennen dat het in de praktijk leuker is dan ik aanvankelijk had verwacht. De één kan zich puur focussen op de acrobatische manoeuvres en ontwijken van inkomende lasers, terwijl de andere alle vijanden uit de lucht haalt. In de praktijk zorgde dit ervoor dat ik ook gewoon een betere score als eindresultaat haalde. Dit is zeker handig als je de expert-moeilijkheidsgraad nog wil vrij spelen of bepaalde uitdagingen in missies wilt halen.
De tweede modus is de zogenaamde 4-vs-4-multiplayer battle mode, waarbij je als speler ingedeeld wordt in twee teams van 4, waarbij je het zowel tegen echte spelers als bots kan opnemen. Er zijn 3 werelden met ieder een aparte missie, waarbij je in de ene wereld gebieden moet veroveren om satelliet signalen te onderscheppen, de andere punten moet scoren door zoveel mogelijk meteorietfragmenten te verzamelen en de laatste wereld door het verzamelen van vrachtonderdelen. Tot zover heb ik enkel de bot-mode geprobeerd tijdens de reviewperiode, dat werkt goed maar mist wel wat dynamiek in de beleving ten opzichte van echte spelers. Ik had eigenlijk ook gehoopt op iets meer keuze in de werelden voor de variatie. In tegenstelling tot wat je misschien verwacht levert het neerschieten van je tegenstanders niet de meeste punten op, maar eerder het behalen van het missiedoel als team. Dat maakt het zorgen van een goede samenwerking alleen maar belangrijker.
De battle mode is online te spelen van 2 tot 8 menselijke spelers, wat later tijdens de officiële releasedatum waarschijnlijk wordt vrijgegeven. Daarbij is Gameshare support ook nog aanwezig, waardoor niet iedereen het spel hoeft aan te schaffen, maar wel het plezier van een groep kan hebben zelfs met oudere Switch consoles (zolang het hoofdapparaat maar een Switch 2 is).
Conclusie
Star Fox (2026) verdient misschien niet de originaliteitsprijs met deze remake. Maar in de kern zit het goed in elkaar en weet het de essentie van Star Fox goed te behouden. Aan de details en easter eggs is goed te merken dat de ontwikkelaars van deze game, Velan Studios, fan zijn van het origineel. Het heeft een goede balans tussen iets wat vertrouwd aanvoelt en vernieuwend genoeg is om een nieuw (en breed) publiek te trekken. Niet alleen dient de nieuwe grafische representatie als een technische showcase voor de Switch 2 console, de extra cutscenes zorgen voor verdieping en meer context van het verhaal met de daarbij behorende personages, daarnaast zorgen de extra in-game dialogen tussen je team voor een leuke additie in de gameplay. De orkestrale soundtrack is toch wel één van verrassende de hoogtepunten die het plaatje afmaken in het spel. Ik heb me er in ieder geval mee vermaakt en dit is echt een spel wat ik waarschijnlijk nog vaker zal oppakken in het bijzijn van vrienden en familieleden. Wellicht is dit de opmaat naar iets groters voor de Star Fox-franchise, want deze franchise verdient wel een nieuw vervolg van het verhaal na zoveel jaar.
Star Fox is vanaf 25 juni exclusief beschikbaar voor de Switch 2.