Mina the Hollower
Veel indieontwikkelaars maken hun eigen versies van de klassiekers waarmee ze zijn opgegroeid. Dat is de reden dat we de afgelopen twintig jaar eindeloos veel Metroidvania’s en Zelda-achtige games hebben gezien. Het wordt pas echt interessant als die indiegames hun inspiratiebron in kwaliteit evenaren of zelfs overstijgen. Hollow Knight: Silksong deed dat vorig jaar bijvoorbeeld door naar de top te klimmen. Nu graaft een nieuw ‘Hollow’ meesterwerk zich een weg naar ongekend succes.
Mina the Hollower is het volgende grote project van Yacht Club Games. Dit is de ontwikkelaar van Shovel Knight, een game die in 2014 uitkwam en waar Yacht Club vervolgens bijna een decennium aan bleef werken. Persoonlijk vond ik Shovel Knight en de talloze uitbreidingen alleraardigst, maar de absolute status van meesterwerk heb ik er nooit in gezien. Mina daarentegen trok me vanaf de eerste minuut mee de diepte in.
Ik heb dit jaar als reviewer al een stuk of 20 games gespeeld; over-de-top actiegames, online shooters, gigantische open wereld-RPG’s, creatieve Nintendo-parels en prachtige AAA-titels. Ik verwacht dat ik in de tweede helft van het jaar ook veel mooie games ga spelen. Toch ga ik nu al voorspellen dat Mina the Hollower aan het einde van de rit mijn favoriete game van het jaar is.
Deze game is namelijk veel meer dan een ode aan klassiekers zoals Link’s Awakening. Het leent natuurlijk het een en ander van games uit dat tijdperk. Bovendien combineert het die concepten - net als veel andere indies - met moderne mechanieken die we veelal in Souls-games zien. Het geheim achter dit meesterwerk is hoe Yacht Club al die losse elementen laat samensmelten tot één vloeiend geheel, aangedreven door verrassend veel diepgang, de unieke Burrow-mechaniek en ijzersterk leveldesign.
Voordat ik uitgebreider op dat alles in ga, moet ik eerst nog even mijn rol als gamer van middelbare leeftijd spelen. Hoe heerlijk is het als een game gewoon begint en je binnen minuten al vuistdiep in allerlei puzzels, gevechten en mechanieken zit? Tutorials? NPC’s die je ongevraagd begeleiden? Überhaupt waypoints? Fuck dat. Dit spel leert je op natuurlijke wijze hoe je de controls onder de knie krijgt, en vervolgens mag je de rest lekker zelf uitvogelen.
Mina is een non-lineaire game en je kunt bijna gelijk allerlei verschillende gebieden verkennen. Sommige regio's zijn een stuk pittiger dan andere. Het spel balanceert zichzelf op die manier organisch: in plaats van een kunstmatige barrière word je uitgedaagd om zelf te experimenteren waar je op dat moment sterk genoeg voor bent. Ongeacht welke doolhofachtige route je kiest, je wordt als speler beloond met uitdagende vijanden, vlijmscherp stunt- en vliegwerk en allerlei sneaky geheimen.
Die unieke Burrow-mechaniek is dan ook de spil waar de hele game om draait. Met één druk op de knop duikt Mina letterlijk onder de grond, waar ze zich tijdelijk vliegensvlug een weg door de aarde kan banen voordat ze weer omhoog schiet. In gevechten fungeert dit vooral als een handige ontwijkknop waarmee je onder aanvallen en projectielen door glipt. Tijdens het platformen draait het daarentegen puur om momentum: door op het juiste moment en met flinke vaart uit de grond te schieten, lanceer je Mina over gapende afgronden heen. Dit is gewoon vet en vereist dus wat meer van je dan een simpele sprong.
Het mooie is dat Yacht Club nog een stuk verder gaat met de mechaniek. Elk type terrein komt uiteraard met zijn eigen spelregels. Er gebeuren bijvoorbeeld onverwachte dingen als je in water of ijs gaat burrowen. Bovendien dwingt de game je constant om creatief na te denken over hoe je de omgeving kunt manipuleren. Je kunt bijvoorbeeld tijdelijke nieuwe paden voor lavameren graven waarmee je de boel in lichterlaaie zet of vijanden schade toebrengt. Bijna elk gebied introduceert wel elementen die nieuwe interacties mogelijk maken en dat houdt de game lekker fris.
Mina speelt dus zeker wel leentjebuur met andere games. Kopiëren is geen probleem, mits je er zelf een unieke draai aan geeft. Dit spel bevat bijvoorbeeld een Castlevania-achtig subwapen-systeem. Net als in Castlevania kun je bijvoorbeeld een willekeurig gevonden bijl in de lucht gooien. Echter, Yacht Club heeft maar liefst 15 van dit soort wapens in het spel gezet en je vindt ook gekke dingen zoals een vishengel of een boormachine waarmee je veel verder kunt springen.
Wat verder opvalt aan Mina is dat er niet echt ‘gratis’ segmenten zijn waar je heel makkelijk langs loopt. Er is geen filler. Elk scherm vereist wel wat van je. Mina bevat dungeons, maar je merkt de overgang soms amper, omdat de reguliere gebieden haast op dezelfde manier zijn ontworpen. Deze designfilosofie sluit goed aan op de Souls-mechanieken die ook in dit spel zitten. Je moet voor elke checkpoint strijden en als je gaat rusten om je healitems te herstellen komen alle vijanden terug tot leven. Niet iedereen zal hiervan houden, maar ik waardeer het feit dat de spelwereld je constant uitdaagt.
Mina is overigens geen klein avontuurtje. Mijn playthrough was uiteindelijk 23 uur en ik heb nog niet alle geheimen gevonden. Yacht Club heeft bovendien alvast 255 optionele modifers in het spel gezet waarmee je de speelervaring volledig kunt customizen en nieuwe playthroughs behoorlijk anders kunt maken (veel worden pas bij NG+ beschikbaar). Je kunt Mina gigantisch maken, 1 HP geven, de wereld spiegelen, de spelsnelheid aanpassen, noem maar op. De gekke modifiers gaan zijn niet alleen leuk om uit te proberen, er is genoeg potentie hier om echt leuke nieuwe runs op te zetten.
Conclusie:
Mina the Hollower verkoopt zichzelf misschien als een vergeten klassieker, maar vergis je niet. Dit is een vlijmscherpe game met originele ideeën die nostalgie en moderne mechanieken samenperst tot een geweldig avontuur. Mina duikt het liefst ondergronds, maar deze game verdient een gigantische spotlight.
Gespeeld op PS5. Ook beschikbaar voor Xbox Series X|S, Switch 1 & 2 en pc.