Adorable Adventures

Er zijn van die games waarbij je al bij de titel denkt: dit wordt óf een verborgen pareltje, óf een Steam-bak vol AI-plaatjes en emotionele dierenogen. Adorable Adventures zit verrassend genoeg stevig aan de goede kant van die lijn. Geen cynische “cozy cashgrab”, maar een oprechte, soms zelfs best charmante ontdekkingsreis met een babyzwijn in de hoofdrol. Ja echt. Een zwijn. En eerlijk? Boris is leuker dan de helft van de huidige Ubisoft-personages.

In Adorable Adventures speel je als Boris, een jonge everzwijn-pup die na een bosbrand zijn familie kwijtgeraakt is. Klinkt meteen een stuk minder schattig dan de cover art doet vermoeden, maar de game houdt het allemaal luchtig genoeg om niet direct in “traumatische Pixar-origin story”-territorium te belanden. Je trekt door een gigantisch natuurgebied, snuffelt geuren op, volgt sporen en probeert langzaam je familie weer bij elkaar te krijgen. Simpel concept, maar verrassend effectief.

De grootste gimmick van de game is het geurensysteem. Boris gebruikt zijn neus om routes, objecten en dieren op te sporen. Dat klinkt eerst als een soort goedkope minigame, maar het werkt eigenlijk best lekker. Er zit iets rustgevends in het volgen van geursporen door bossen, beekjes en heuvels terwijl je ondertussen een beetje rondrolt als een hyperactieve modderhamster. Vooral jongere spelers gaan hier compleet op aan. Oudere spelers waarschijnlijk ook, maar die zullen dat minder snel toegeven.

Visueel doet de game het opvallend goed. De natuurgebieden zien er prachtig uit, met veel detail in vegetatie, water en verlichting. De omgevingen zijn geïnspireerd op Franse natuurparken en dat merk je meteen. Geen generieke “open world grasvlakte #47”, maar echt gebieden waar je even stil blijft staan omdat het er gewoon gezellig uitziet. Boris zelf steelt ondertussen constant de show met animaties die bijna irritant schattig zijn. Rennen, struikelen, door modder glijden; het werkt allemaal.

Maar goed, perfect is het niet. Na een paar uur begin je de beperkingen van de gameplay wel te voelen. Het geurzoeken wordt repetitief, sommige routes zijn onduidelijk en de besturing voelt af en toe alsof Boris net drie Red Bulls achterover heeft gewerkt. Vooral camera en beweging op steile hellingen kunnen irritant zijn. Dat ontspannen “cozy” sfeertje verandert dan soms even in gecontroleerde frustratie. Verschillende reviews noemen precies dat probleem, en terecht.

Wat de game slim doet, is nergens proberen groter te zijn dan nodig. Geen skill trees van twintig pagina’s, geen crafting-systeem waarbij je acht soorten takjes nodig hebt om een muts te maken, geen eindeloze map vol icoontjes. Gewoon ontdekken, rondrennen en af en toe genieten van de rust. Dat klinkt misschien saai, maar tussen alle live service-onzin en battle passes voelt dat bijna rebels.

Het mooiste aan Adorable Adventures is misschien nog wel dat het volledig schaamteloos lief durft te zijn. Geen edgy twist, geen plot waarin Boris ineens oorlogsmisdaden onderzoekt, geen duister geheim laboratorium onder het bos. Gewoon een klein zwijntje dat zijn familie zoekt in een mooie wereld. Soms is dat genoeg.

Adorable Adventures gaat geen Game of the Year winnen en over twee jaar is waarschijnlijk iedereen alweer vergeten dat Boris ooit bestaan heeft. Maar voor een paar avonden ontspannen rondstruinen door virtuele natuurgebieden is dit precies het soort game waar je onverwacht blij van wordt.En eerlijk: als een game je enthousiast kan maken over het leven van een babyzwijn, dan heeft het toch iets goed gedaan.