Directive 8020
We spelen met z’n allen graag open wereld-games, platformers, RPG’s en andere spellen met relatief complexe mechanieken. Het is alleen soms ook lekker om een vrij simpele, narratieve game te spelen. Supermassive Games maakt veel van dat soort spellen. Directive 8020, hun nieuwste telg, wist bij mij alleen helaas de plank volledig mis te slaan.
Directive 8020 is een ‘interactief drama’ in het survival horror-genre. Het is officieus het vijfde deel in de Dark Pictures-serie: narratieve, op zichzelf staande avonturen die spannende verhalen vertellen. Deze game speelt zich af in een toekomst waarin de aarde binnenkort door vervuiling onbewoonbaar gaat worden. De mensheid is op zoek naar een nieuw thuis en die denken ze gevonden te hebben op Tau Ceti f. Deze planeet moet alleen nog uitvoeriger onderzocht worden; een missie die moet worden uitgevoerd door de Cassiopea, een hypermodern ruimteschip. Je speelt uiteraard vanuit het perspectief van meerdere leden van de bemanning.
Het spel begint als de crew al bijna op Tau Ceti f is aangekomen. Tot op dat moment is er geen vuiltje in de lucht, maar dan wordt de Cassiopea door een meteoriet geraakt. Het zorgt voor een groot gat in de romp en alle technische chaos die daarbij hoort. De meteoriet brengt alleen ook iets dodelijks mee: een buitenaardse levensvorm die het schip infiltreert. Dit organisme is slim, kan de bemanningsleden imiteren en lijkt vastberaden om de boel te saboteren. Wat volgt is een verhaal waarin de bemanning moet zien te overleven.
‘Space horror’ is een vrij bekend subgenre. Het is normaal om angst te voelen voor de intense isolatie van de ruimte en het feit dat personages zich bijna altijd in claustrofobische omgevingen moeten begeven. De personages van Directive 8020 zitten bijvoorbeeld vast op een ruimteschip en kunnen geen kant op. Deze kwetsbaarheid is een van de kernelementen van het genre.
Binnen dit subgenre vind je films, boeken en games die goed op die psychologische angsten inspelen, maar persoonlijk vind ik dat het talent van Supermassive Games daar niet ligt. Hun games komen beter uit de verf als ze zich presenteren als een typische B-film. Verstand op nul, popcorn op schoot en hoe dommer, hoe beter. Het probleem is dat Directive 8020 meestal wél serieus probeert te zijn. Dit werkt niet door de slechte dialogen, houterige animaties en een verhaal dat aan alle kanten rammelt.
De acties van zowel de personages als ‘het monster’ zijn ongeloofwaardig en inconsistent. De plotwendingen die hier en daar verschijnen zijn in eerste instantie interessant, maar worden vervolgens niet gerechtvaardigd. Bepaalde verhaalelementen vond ik zelfs niets minder dan belachelijk. Nogmaals, er is niets mis met een beetje absurditeit, maar dan moet het wel een beetje bewust zijn. Directive 8020 is qua humor kurkdroog en net zo leeg als het vacuüm waarin de logica van dit script is verdwenen.
Net als in andere games uit de serie dien je tijdens het verhaal af en toe keuzes te maken. Het uiteindelijke verhaal blijft grotendeels hetzelfde; je keuzes bepalen vooral welke personages overleven en hoe het einde er precies uitziet. De tekortkomingen die ik heb ondervonden zijn fundamenteel en worden dus niet opgelost door een iets andere route te ervaren. Ik heb dat overigens voor de zekerheid ook getest door een aantal segmenten opnieuw te spelen om alternatieve scènes te zien.
Ondanks alle bovengenoemde negatieve punten zou ik ook weer niet stellen dat Directive 8020 een straf was om doorheen te komen. Supermassive Games doet echt wel zijn best met een beperkt budget en de presentatie van de Cassiopea en Tau Ceti f verdienen een compliment. Verder bevat de game echt wel een handjevol spannende momenten. Het is alleen onder de streep allemaal niet genoeg.
Als het verhaal in dit type game niet deugt, blijft er helaas heel weinig over. De Dark Pictures-games zijn heel licht qua gameplay. Je bent vooral dialogen aan het lezen, simpele puzzels aan het oplossen en af en toe loop je een beetje rond om een aantal collectibles te verzamelen. Directive 8020 voegt daar nog een hoop stealth-segmenten aan toe waarin je de buitenaardse levensvorm moet ontwijken. Dat sluipen is in eerste instantie oké, maar uiteindelijk wordt ook dit aspect vervelend omdat je gedwongen wordt om het tig keer te herhalen.
Conclusie:
Directive 8020 probeert een serieuze sprong in het diepe van de space horror te wagen, maar zweeft uiteindelijk stuurloos rond. Ondanks een sfeervolle setting, zinkt de game als een baksteen door houterige animaties, slechte personages, rammelende logica en repetitieve stealth-segmenten. Het resultaat is een matig sciencefiction-avontuur dat ondanks een paar prima schrikmomenten jammerlijk strandt in de oneindige leegte.
Gespeeld op PS5. Ook beschikbaar voor Xbox Series X|S en pc.