Yoshi and the Mysterious Book
Nintendo maakt geen games voor alleen kinderen, maar voor alle leeftijden. Dat is iets dat ik en anderen al vele jaren roepen. Trailers van Yoshi and the Mysterious Book deden mij voor het eerst in jaren twijfelen aan die stelling. Dit spel oogde namelijk simpelweg kinderachtig. Nu dat ik de game heb uitgespeeld, weet ik wel beter: ik had nooit hoeven twijfelen.
Yoshi? Dat is toch die malle mascotte van Mario die we met zijn allen achteloos en constant de afgrond inwerpen zodat we hoger kunnen springen? Fans die langer het Mario-universum al langer volgen, weten dat dit dino-achtige wezen stiekem veel meer in zijn mars heeft dan enkel te dienen als taxi voor loodgieters met overgewicht. Nintendo gebruikt Yoshi al sinds 1995 voor allerlei experimentele platformers. Denk aan titels zoals Yoshi’s Island (SNES), Yoshi’s Story (N64), Yoshi’s Woolly World (Wii U).
We spelen dus al ruim dertig jaar Yoshi-games en persoonlijk denk ik dat deze spellen drie belangrijke elementen met elkaar delen: een grafische stijl die oogt alsof het handgemaakt is, het feit dat creativiteit hoog in het vaandel staat en unieke en speelse gamemechanieken. Hardcore platformen of complex leveldesign is nooit echt de kracht van deze games geweest. Het zijn in mijn ogen bijzondere ervaringen die uitermate geschikt zijn voor gamers die iets onconventioneels willen spelen.
Yoshi and the Mysterious Book is wat dat betreft sowieso bijzonder, want dit is bijvoorbeeld geen echte platformer. Je hebt geen traditionele levels die je moet uitspelen door obstakels te overwinnen. Er zijn geen afgronden waar je in kunt vallen en Yoshi heeft geen HP-meter. Sterker nog, je kunt helemaal niet doodgaan of een game over-scherm triggeren. Deze game is in plaats daarvan een soort ontdekkingsavontuur vol interessante interacties.
Het eerste wat opvalt is natuurlijk de sprookjesachtige ambachtelijke stijl. Yoshi and the Mysterious Book oogt als een prentenboek dat tot leven is gekomen. Dat is ook letterlijk de opzet van de game. Dit avontuur begint wanneer een vreemd boek uit de lucht komt vallen, midden in een groep spelende Yoshi’s. Het pratende boek nodigt de hongerige dino’s uit om zijn bladzijden te lezen. Die gaan over allerlei beestjes, maar het boek is alle feitjes vergeten. Het is dan aan Yoshi om letterlijk in de bladzijden te duiken om ze opnieuw te ontdekken. Wat volgt is een biologische speurtocht in verschillende leefomgevingen.
Geen verkeerde opzet, maar ik vroeg mij vooraf af hoe boeiend dit daadwerkelijk kon zijn. Nou, de vonk sloeg al bij de eerste bladzijde over. Dit spel is behoorlijk creatief en het verrast je telkens met de grote variatie aan beestjes en ook wat je allemaal met ze kunt doen. Neem bijvoorbeeld de Scatterpuff, een paardenbloem-achtig wezentje dat je vroeg in het spel tegenkomt. Je kunt hun pluis helpen spreiden, waarna het zich vastbijt in allerlei omgevingselementen. Zodra het rotsen infecteert, worden ze broos; landt het op het water, dan absorbeert het dat volledig. En wanneer het levende wezens raakt, zuigt het er zo het leven uit.
Dat is ook het grappige aan deze game: het is verpakt in een heel kindvriendelijk jasje, maar tegelijkertijd kun je best wel wrede dingen doen met de wezens die je tegenkomt. Yoshi kan de meeste dieren die hij tegenkomt ook meedogenloos opslokken en transformeren tot eieren die je als wapens kunt gebruiken. Dit alles is simpelweg de realiteit van de barbaarse natuur.
De Scatterpuff was slechts één voorbeeld. De game bevat tientallen levels met beestjes die je kunt onderzoeken en je moet telkens weer experimenteren om te zien wat er mogelijk is. Elke interactie die je ontdekt met zo’n beestje wordt beloond met een ster. Het is niet makkelijk om al die interacties te vinden en je wordt op deze manier dus echt uitgedaagd om van alles uit te proberen. Wat gebeurt er als je ze verschillende soorten fruit voert? Reageren ze op water, vuur of andere elementen? Beestjes kunnen meestal ook op Yoshi’s rug meeliften, dus je moet ook de omgevingen met ze verkennen om zo eventueel nieuwe interacties te vinden. Je hebt ook een aantal muzikale dieren die je moet helpen bij het componeren van een mooi muziekstuk.
Het is dus in zekere zin een soort puzzelgame. Af en toe moet je zeker wel platformen, maar je benadert deze game heel anders dan je normaal zou doen. Voor mij was het geen game die ik uren achter elkaar speelde, maar wel eentje waar ik elke keer vrolijk van werd. Dat gezegd hebbende, met zo’n creatieve opzet heb je natuurlijk ook altijd een aantal missers. Een handjevol dieren en levels heeft bijvoorbeeld irritante gimmicks die niet zo goed uit de verf komen. Neem de Thudd, een gigantisch wezen dat voor de verandering Yoshi opeet en uitspuugt als een raket. Leuk idee, maar je moet dit ding door het hele level leiden en het is ontzettend traag en houterig. Ik was ook niet zo blij met de Castaway, een beestje met een vishengel die je op je rug draagt. Het probleem is dat de vis-mechaniek in deze game simpelweg niet lekker werkt.
Niet elke bladzijde is dus even boeiend geschreven, maar een paar kreukels in zo’n experimentele game is logisch. Het spel is overigens opgedeeld in verschillende hoofdstukken met individuele levels die zich richten op één specifiek beestje. Echter, als je meerdere levels uitspeelt kunnen beestjes plotseling ook in elkaars levels verschijnen, iets dat weer nieuwe interacties mogelijk maakt. Dit boek en al zijn geheimen slokken je op deze manier op.
Ten slotte wil ik toch nog even terugkomen op het uiterlijk van dit spel. De game draait op een soepele 60fps, maar de animaties van Yoshi en andere interactieve wezens zijn bewust geanimeerd met een lagere framerate. Dat creëert een soort stop-motioneffect dat goed bij de esthetiek past. Verder kun je zien dat bijvoorbeeld objecten in de achtergrond bijna als een schets worden weergegeven, en zijn de potloodlijnen overal goed merkbaar. In eerdere games werden bijvoorbeeld wol en karton gebruikt om het spel een ambachtelijke stijl te geven. The Mysterious Book zit net zo goed vol textuur en de bladzijdes van het boek zijn haast tastbaar.
Conclusie:
Yoshi and the Mysterious Book is een heerlijk en onconventioneel avontuur en een ode aan pure creativiteit. De vele unieke interacties die mogelijk zijn gaan jong tot oud fascineren. Toch vertoont dit sprookjesboek hier en daar wel een ezelsoor. Niet alle levels zijn even leuk en een paar gimmicks zijn simpelweg irritant. Maar laat dat de pret niet drukken: dit is een prachtig interactief prentenboek dat je na de laatste bladzijde met een grote glimlach dichtslaat.
Exclusief voor Nintendo Switch 2.