Pragmata
Het FOK!games-hoofdkwartier wordt opgeschrikt door een loeiende sirene. De redacteurs kruipen snel uit hun mancaves om de bron van het geluid te achterhalen. Ze vinden die achter het levensgrote Homefront-beeld — ooit van THQ gekregen in ruil voor een goed cijfer. De redactie leest het label boven het roodgloeiende alarm: “FUCKING GOEDE GAME ALERT!” De oorzaak is ook duidelijk.
Ik ben nu al boos dat Pragmata straks naar alle waarschijnlijkheid te weinig aandacht gaat krijgen. Is het te vroeg om het alvast tot een culthit te bestempelen? Capcom lijkt moeite te hebben om deze game te promoten. Wat is het nou eigenlijk? Een game met een ietwat onduidelijk concept? Een centrale gameplaymechaniek die bestaat uit een hacking-minigame? Je mag in deze tijden bovendien niet te enthousiast roepen dat je graag een game wilt spelen met een klein meisje in de hoofdrol. De game werd de afgelopen maanden ook nog eens een beetje ondergesneeuwd door Resident Evil Requiem, Capcoms echte grote klapper.
Kortom, er zijn allerlei factoren die er vermoedelijk voor gaan zorgen dat deze game relatief onopgemerkt voorbij zal gaan. Met deze recensie ga ik in ieder geval mijn steentje bijdragen om dat zo veel mogelijk tegen te werken. Pragmata is namelijk een fantastische game en persoonlijk acht ik het zelfs een Game of the Year-kandidaat. Daarmee wil ik niet stellen dat dit voor iedereen die hem speelt zal gelden, maar als je net als ik van ijzersterke third-person shooters houdt met vloeiende gameplay, veel variatie en originele ideeën, is dit echt een voltreffer.
Pragmata speelt zich af in een futuristisch ruimtestation. Je kruipt in de schoenen van Hugh, een man van middelbare leeftijd die met zijn onderzoeksteam net op het station is geland. Er wordt namelijk al een tijdje niets meer gecommuniceerd vanuit het station en dat moet gecheckt worden. Al snel blijkt dat de AI van het station losgeslagen is en dat de aanwezige robots iedereen hebben vermoord. Hugh raakt zijn team kwijt, maar vindt in plaats daarvan een klein android meisje genaamd D-I03367. De twee besluiten om samen te werken en het meisje wordt snel omgedoopt tot Diana.
Hugh kan allerlei wapens gebruiken, maar de vijandige robots zijn daartegen bestand, waardoor hij zelf weinig schade kan aanrichten. Diana brengt daar verandering in, want zij kan al die robots stuk voor stuk hacken om hun energiekernen bloot te stellen. Pas dan kan Hugh ze echt slopen. Zoals je zou verwachten, moeten de twee in eerste instantie aan elkaar wennen, maar in korte tijd ontwikkelt zich een soort vader-dochterdynamiek. Hun doel wordt om simpelweg uit het ruimtestation te ontsnappen en samen te reizen naar de Aarde.
Ik ga niet heel uitgebreid over het verhaal van Pragmata schrijven. Overigens niet omdat het slecht is of iets dergelijks. Hugh en Diana zijn prima personages en hun dialogen zijn op de juiste manier vaak schattig. Het is ook erg belangrijk om te benoemen dat Diana nooit echt irritant wordt, ondanks het feit dat het hier in principe om een enthousiast kind gaat. Het probleem is dat het ook allemaal een beetje voorspelbaar is en dat de rest van de personages minder goed uit de verf komen. Onder de streep is het verhaal vooral niet erg memorabel, iets dat ik van tevoren ook een beetje van de rest van de game had verwacht.
Pragmata is qua gameplay een stuk ambitieuzer en het overtrof wat dat betreft al mijn verwachtingen. Dit spel is het best vergelijkbaar met een andere Capcom-klassieker: Vanquish (een van de beste games aller tijden). Pragmata is een soepele third-person shooter waarin je constant tussen verschillende wapens schakelt en het is tevens een game waarin mobiliteit en tempo een belangrijke rol spelen.
Diana’s hacking staat, zoals eerder gezegd, centraal in dit alles. Je moet alle robots die je tegenkomt eerst hacken aan de hand van een relatief simpele minigame en vervolgens mag je tekeergaan met je geweren. Dat hacken vereist meestal slechts een paar inputs, maar bij sterke vijanden en bazen zijn er veel meer inputs nodig en moet je geconcentreerd blijven omdat er ook valluiken in de minigame zitten die de boel resetten. Meestal word je door meerdere robots tegelijk belaagd en dan kan het lastig zijn om die minigame uit te voeren. Het hacken is bijna altijd een spannend moment waarin je wordt gedwongen om even stil te staan midden in een hectische situatie. Je moet daarbij slim je doelwitten prioriteren, anders is de kans op onderbrekingen groot.
Als de robots dan eindelijk kwetsbaar zijn, kan Hugh vervolgens zijn uitgebreide wapenarsenaal gebruiken om ze uit te schakelen. Het spel kan wat dat betreft verrassend tactisch zijn. Naast vernietigende wapens zoals shotguns en lasers heb je ook de beschikking over wapens die helpen met crowd control, en ook meer defensieve opties die je bijvoorbeeld een schild of drones geven. Er zijn verder ook wapens die invloed hebben op de hacking-minigame en die deze bijvoorbeeld makkelijker maken. Hugh kan naast zijn standaardgeweer vijf speciale wapens bij zich dragen. Je ontgrendelt er alleen een stuk meer en moet dus constant loadoutkeuzes maken.
Het is cool dat je dus een hoop speelgoed krijgt, maar dat alles heeft weinig waarde als het spel niet genoeg tegenstand zou bieden. Daarom is het zo vet dat Pragmata behoorlijk veel typen vijanden heeft die voor een hoop variatie zorgen. Robots in deze game komen in allerlei varianten. Je hebt er bijvoorbeeld een paar die kunnen vliegen. Verder zie je snelle samoerai-achtige versies die je met gemak kunnen slopen. Er zijn grote varianten met moeilijk te bereiken zwakke plekken. Plotseling zijn er ook enge spinvormige robots die onzichtbaar kunnen worden. Tijdens het verhaal blijft de game steevast nieuwe vijanden introduceren die stuk voor stuk een eigen aanpak vereisen. Omdat je eveneens telkens nieuwe wapens en andere vaardigheden ontgrendelt, heb je als speler het gevoel dat de gameplay zich constant ontwikkelt, en dat is precies de reden dat dit spel tot het einde steengoed blijft.
Het mag ook niet onbenoemd blijven hoe lekker het voelt om deze game te spelen. De besturing is soepel, maar je geweren hebben tegelijk lekker veel impact. Bij het hacken sta je dus grotendeels stil, maar als je vervolgens echt gaat vechten, zit je pijlsnel te springen en te (air)dashen. Die wisselwerking van sloom naar snel en weer terug is een van de belangrijkste elementen die de gameplay zo heerlijk dynamisch maken.
Het leveldesign van Pragmata stelt ook allerminst teleur. De game is qua structuur opgedeeld in een handjevol sectoren die allemaal hun eigen identiteit en gimmicks hebben. Eén daarvan speelt zich af in een New York-achtige stad, waardoor het groter en meer verticaal is dan de rest. Later in het spel kom je in een mijn terecht en daar moet je telkens de gigantische LunaDigger ontwijken, een soort robotische graafworm die naast stenen ook wel mensen lust. De sectoren zijn relatief lineair, maar er zijn een hoop optionele kamers en kleine segmenten met allerlei upgrades. Het loont dus om te verkennen en het spel verwacht daarbij dat je een klein beetje gaat platformen.
Ten slotte ben ik ook onder de indruk van alle extra’s. Tijdens het verhaal ontgrendel je maar liefst dertig training room-challenges. Dan moet je in een VR-kamer allerlei specifieke uitdagingen doen om upgrades te verdienen. Games met uitstekende mechanieken hebben wel vaker dit soort modi. Als je de game hebt uitgespeeld, is er ook nog een post-game met een paar extra uitdagingen. De game voelt wat dat betreft erg compleet. Het is nergens aangedikt en ik was er toch vijftien uur mee bezig.
Als ik dan toch één minpuntje moet noemen, zou ik stellen dat Pragmata over het algemeen net iets te makkelijk is. De sectoren zitten vol savepunten waar je je health kunt herstellen en als je je wapens blijft upgraden, worden Hugh en Diana tegen het einde echt belachelijk sterk. Zelfs de extra uitdagingen die je aan het eind ontgrendelt zijn net niet pittig genoeg.
Conclusie:
Pragmata is een echte 'gamers game'. Het zou naadloos passen in het rijtje van de vroege PlatinumGames-titels van zo’n vijftien jaar geleden. Geen bullshit, geen onnodige extra modi, geen nutteloze content. Enkel vette spelmechanieken die zich van begin tot eind blijven ontwikkelen en uitbreiden. Het is een type game dat je tegenwoordig helaas relatief zelden ziet. Als je van games met vette spelmechanieken houdt, mag je deze niet laten liggen.
Gespeeld op PS5. Ook beschikbaar voor Xbox Series X|S, Switch 2 en pc.