Star Trek: Voyager – Across the Unknown
Er zijn twee soorten Star Trek-games. De ene probeert een epische ruimte-operette te zijn en struikelt over zijn eigen ambitie. De andere gooit je gewoon een schip, een bemanning en een hoop ellende in de schoot en zegt: succes ermee. Star Trek: Voyager – Across the Unknown hoort duidelijk bij die tweede categorie. En dat werkt verrassend goed.
De game neemt het bekende uitgangspunt van de serie Star Trek: Voyager en maakt er een strategische survivaltocht van. De USS Voyager zit nog steeds hopeloos vast in het Delta Quadrant, 70.000 lichtjaar van huis. Alleen nu ben jij degene die moet zorgen dat de bemanning het overleeft zonder onderweg compleet uit elkaar te vallen. Dat klinkt als een droom voor fans, maar ook als een logistieke nachtmerrie. En precies dat is de bedoeling.
Across the Unknown is geen actiegame. Verwacht dus geen spectaculaire dogfights waarbij je zelf de trekker overhaalt. In plaats daarvan zit je vooral op de kapiteinsstoel beslissingen te nemen. Wie repareert de warp drive? Wie stuur je op een riskante away mission? En hoeveel koffie heeft de bemanning nog voordat iedereen collectief begint te muiten?
Het grootste deel van de gameplay draait om management. Voyager is beschadigd, grondstoffen zijn schaars en elke sector die je verkent kan een redding of een ramp zijn. Soms vind je een vriendelijke soort die bereid is te handelen. Soms kom je een vijandige beschaving tegen die je schip liever als schroot ziet eindigen.De game heeft een roguelike-structuur, wat betekent dat elke run anders verloopt. Dat klinkt leuk, totdat je na drie uur zorgvuldig plannen alsnog wordt opgeblazen door een vijandige vloot waar je totaal niet op voorbereid was. Op dat moment wil je misschien even vloeken, maar vijf minuten later start je toch weer een nieuwe run. Dat is ongeveer het moment waarop je doorhebt dat de game je in zijn greep heeft.
De bemanning speelt daarin een grote rol. Crewleden hebben verschillende vaardigheden en moeten slim worden ingezet. Zet je een briljante engineer in de machinekamer om systemen sneller te repareren, of stuur je hem mee op een riskante verkenningsmissie? De game dwingt je constant om keuzes te maken, en die keuzes hebben gevolgen.Soms zijn die gevolgen pijnlijk. Bemanningsleden kunnen sterven, systemen kunnen permanent beschadigd raken en een verkeerde beslissing kan een domino-effect veroorzaken dat je hele run om zeep helpt. Het klinkt misschien gemeen, maar het zorgt er wel voor dat elke beslissing gewicht heeft.
Away missions vormen een leuke afwisseling. Je stelt een team samen en stuurt ze naar een planeet, wrak of ruimte-installatie. Daar krijg je vaak keuzes voorgeschoteld: onderzoek je een vreemd signaal, of blijf je veilig bij het landingspunt? Neem je het risico op extra grondstoffen, of trek je je terug voordat alles misgaat? De uitkomsten variëren van jackpot tot totale ramp. En eerlijk gezegd is dat precies hoe Star Trek hoort te voelen. Ruimtegevechten zijn tactisch in plaats van spectaculair. Je geeft orders aan je bemanning, kiest welke systemen prioriteit krijgen en probeert ondertussen te voorkomen dat je schip uit elkaar wordt geschoten. Het werkt prima, al hadden sommige gevechten wat meer variatie mogen hebben.
Grafisch is de game niet bepaald een showstopper. Verwacht geen hyperrealistische sterrenstelsels of filmische effecten. De presentatie is functioneel en leunt zwaar op interfaces die doen denken aan de bekende LCARS-schermen uit Star Trek. Dat klinkt misschien saai, maar het past eigenlijk perfect bij de sfeer. Wat de game vooral goed doet, is het gevoel van isolatie. Je bent ver van huis, middelen zijn beperkt en hulp komt er niet. Soms voelt het alsof het hele universum tegen je samenspant. Dat kan frustrerend zijn, maar het zorgt ook voor een spanning die veel andere strategie-games missen.
Niet alles is perfect. Sommige systemen voelen na verloop van tijd wat repetitief en het gebrek aan uitgebreide voice acting is een gemiste kans. In een game die zo sterk draait om bemanning en keuzes had meer gesproken dialoog de personages echt tot leven kunnen brengen.Toch is Across the Unknown precies het soort Star Trek-game dat fans al jaren willen. Geen simpele licentiecashgrab, maar een titel die daadwerkelijk probeert het gevoel van de serie te vangen. Het gaat niet om explosies of spectaculaire gevechten, maar om moeilijke keuzes en het overleven in onbekend gebied.En soms betekent dat dat je met een half kapotte Voyager, drie overgebleven torpedo’s en een bemanning die op het punt staat door te draaien toch nog een sprong naar de volgende sector waagt. Niet omdat het slim is, maar omdat het de enige optie is.
Precies zoals het hoort in Star Trek.