Marathon

Er was een tijd dat de naam Marathon vooral nostalgische rillingen veroorzaakte bij mensen die hun jeugd achter een beige computer van Apple hadden doorgebracht. Begin jaren negentig maakte Bungie er namelijk een cultklassieker van. Fast forward naar nu en dezelfde studio, inmiddels eigendom van Sony, heeft besloten die naam opnieuw uit de kast te trekken voor iets totaal anders. Geen verhaalgedreven sci-fi shooter meer, maar een extraction shooter. Ja, zo’n game waarin je spullen verzamelt, probeert levend weg te komen en ondertussen bidt dat een andere speler je niet van achteren neerlegt terwijl je net een zeldzaam wapen hebt gevonden. Welkom bij Marathon, waar vertrouwen een luxe is en paranoia de standaardinstelling.

Het eerste dat opvalt zodra je Marathon opstart is de stijl. Bungie heeft duidelijk niet gekozen voor realisme maar voor een futuristische, bijna psychedelische look. Neonkleuren knallen van het scherm, wapens zien eruit alsof ze door een cyberpunk graffiti-artiest zijn ontworpen en de omgevingen hebben iets klinisch en tegelijk vervreemdends. Het voelt alsof iemand een sciencefictionlaboratorium heeft gecombineerd met een rave in het jaar 2145, maar ook eentje van de jaren ’70. Het resultaat is visueel opvallend en gelukkig ook technisch strak

In Marathon speel je als een Runner. Dat zijn cybernetische huurlingen die op de planeet Tau Ceti IV naar waardevolle technologie en andere loot zoeken. Dat klinkt simpel en dat is het in de basis ook. Je landt op een map, verzamelt spullen, vecht tegen vijanden en probeert vervolgens een extractiepunt te bereiken voordat andere spelers je plan verpesten. Het concept kennen we inmiddels van titels als Escape from Tarkov en Arc Raiders

Het antwoord zit vooral in de gameplay. Bungie heeft met Halo en Destiny bewezen dat ze weten hoe je een shooter lekker laat spelen en dat merk je hier meteen. Schieten voelt strak, wapens hebben duidelijke feedback en beweging is soepel zonder overdreven arcade te worden. Sprinten, glijden, springen en schieten loopt allemaal vloeiend in elkaar over. In een genre waar één seconde twijfel je dood kan betekenen is dat essentieel.

Wat Marathon daarnaast slim doet is het toegankelijker maken van het extraction genre. Waar sommige concurrenten bijna simulaties zijn met vijftig soorten munitie en een inventarismanagement dat lijkt op een spreadsheet, houdt Marathon het overzichtelijk. Je loot is duidelijk, upgrades zijn logisch en je hoeft geen halve studie te volgen om te begrijpen wat een bepaald item doet. Dat maakt het makkelijker om in de game te komen zonder dat de spanning verloren gaat.

Die spanning is er namelijk volop. Het moment waarop je rugzak vol zit met waardevolle spullen en je naar de extractiezone rent terwijl je in de verte geweerschoten hoort blijft fantastisch. Marathon speelt constant met dat gevoel van risico versus beloning. Ga je nog dat ene gebouw in voor misschien betere loot of ga je veilig naar de uitgang? Elke beslissing kan het verschil zijn tussen een succesvolle run of compleet verlies.

De maps zelf zijn compact maar slim ontworpen. Ze bevatten meerdere routes, verticale elementen en genoeg plekken voor hinderlagen. Dat zorgt ervoor dat geen enkele run hetzelfde voelt. Soms kom je nauwelijks andere spelers tegen en voelt het bijna als een rustige scavenger missie. Andere keren lijkt het alsof iedereen tegelijk op dezelfde plek is geland en verandert de map binnen vijf minuten in een complete chaos.

Wat ook helpt is dat de AI vijanden geen complete pushovers zijn. Ze zijn niet zo gevaarlijk als menselijke spelers maar kunnen je run wel degelijk verpesten als je te nonchalant wordt. Vooral wanneer je midden in een gevecht met een andere speler zit en ineens een groep beveiligingsdrones besluit zich ermee te bemoeien. Dan verandert een gecontroleerde firefight al snel in een paniekmoment waarin iedereen op alles schiet.

Toch is Marathon niet perfect. Het grootste probleem zit hem voorlopig in variatie. Hoewel de maps goed zijn ontworpen, merk je na een aantal uur spelen dat je de meeste locaties wel kent. Hetzelfde geldt voor de loot en de objectives. Uiteindelijk komt bijna elke run neer op hetzelfde patroon. Landen, verzamelen, schieten, extracten. Dat is leuk, maar zonder voldoende nieuwe content kan het snel repetitief worden.

Een ander punt is de balans tussen solo spelers en teams. Marathon ondersteunt verschillende speelstijlen, maar in de praktijk hebben squads vaak een duidelijk voordeel. Dat is logisch, maar het kan frustrerend zijn wanneer je als solo speler alles goed doet en vervolgens door een perfect gecoördineerd team wordt weggevaagd. Bungie heeft geprobeerd dat te compenseren met bepaalde abilities en gear, maar het voelt nog niet helemaal eerlijk.

Over abilities gesproken, die vormen een interessante toevoeging. Elke Runner heeft unieke vaardigheden die variëren van stealth tot defensieve gadgets. Dit geeft spelers de mogelijkheid om verschillende tactieken te gebruiken. Sommige spelers gaan voor pure agressie, anderen voor sluipen en informatie verzamelen. Het systeem werkt goed, al voelt het soms alsof bepaalde abilities duidelijk sterker zijn dan andere.

Qua verhaal houdt Marathon zich opvallend op de achtergrond. Er is lore aanwezig en Bungie heeft duidelijk een uitgebreid universum gebouwd, maar het wordt vooral verteld via terminals, audiologs en kleine hints in de omgeving. Voor sommige spelers is dat prima, anderen zullen misschien meer directe storytelling missen. Zeker gezien Bungie’s reputatie op dat gebied.

De community rond Marathon begint ondertussen ook vorm te krijgen. Zoals bij elke competitieve shooter zie je al snel verschillende speelstijlen ontstaan. Sommige spelers jagen agressief op andere Runners, anderen vermijden gevechten en focussen puur op loot. Die dynamiek maakt elke match onvoorspelbaar en zorgt ervoor dat je constant moet aanpassen.

Toch hangt het succes van Marathon uiteindelijk af van de lange termijn. Extraction shooters leven of sterven bij updates, nieuwe maps, wapens en events. Bungie heeft beloofd dat Marathon een live service game wordt met regelmatige content. Als ze dat waarmaken kan dit makkelijk een van de grotere multiplayer shooters van de komende jaren worden. Als het tempo van updates te laag ligt bestaat het risico dat spelers snel doorhebben dat ze alles al gezien hebben.

Alles bij elkaar is Marathon een sterke, stijlvolle en vooral spannende shooter die het extraction genre toegankelijker maakt zonder de spanning te verliezen. Bungie’s ervaring met gunplay en multiplayer design is overal voelbaar en zorgt ervoor dat het spelen zelf bijna altijd leuk blijft, zelfs wanneer je net al je loot bent kwijtgeraakt.

Het is misschien niet de revolutie waar sommige mensen op hoopten, maar het is wel een solide basis met enorm veel potentie. Als Bungie blijft bouwen aan nieuwe content en de balans verder aanscherpt kan Marathon uitgroeien tot een vaste naam in het multiplayer landschap.