Helen Fields - De Stalker - een thriller die je nachtrust kost

In De stalker van Helen Fields keren profiler Connie Woolwine en brigadier Lively terug voor een zaak die steeds duisterder wordt. In Edinburgh worden meerdere brute sterfgevallen ontdekt zonder duidelijke samenhang: geen moordwapen, geen patroon en nauwelijks sporen. Toch groeit het vermoeden dat er een seriemoordenaar rondloopt. Tegelijkertijd probeert traumachirurg Beth Waterfall haar leven weer op te pakken na de dood van haar dochter, die een jaar eerder werd gestalkt en vermoord. Wanneer dezelfde stalker nu ook haar op het vizier lijkt te hebben, beginnen beide verhaallijnen gevaarlijk dicht bij elkaar te komen. Maar wie kijkt er werkelijk mee… en wie is het volgende slachtoffer?

Met De stalker bewijst Helen Fields opnieuw waarom ze tot de sterkste thrillerauteurs van dit moment behoort. Vanaf de eerste pagina trekt ze je haar verhaal in, om je vervolgens nauwelijks nog de kans te geven op adem te komen. Dit is zo’n boek dat je eigenlijk niet meer weg wilt leggen, omdat je voortdurend het gevoel hebt dat er iets staat te gebeuren.

In Edinburgh worden in korte tijd meerdere gruwelijke sterfgevallen ontdekt. Er lijkt geen vast patroon te zijn: geen moordwapen, geen duidelijke sporen, geen getuigen en geen terugkerende werkwijze. Toch zijn brigadier Lively en profiler Connie Woolwine ervan overtuigd dat hier meer aan de hand is. Hun vermoeden dat ze met een seriemoordenaar te maken hebben, zorgt voor een constante spanning die als een donkere laag over het hele verhaal ligt. Vanaf de donkere straten van Edinburgh hangt er bovendien een onheilspellende sfeer over het verhaal die de spanning alleen maar versterkt.

Alsof dat nog niet genoeg is, loopt er een tweede verhaallijn door het boek die minstens zo beklemmend is. Traumachirurg Beth Waterfall probeert haar leven weer op te pakken na de dood van haar dochter Molly, die een jaar eerder slachtoffer werd van een anonieme stalker. Wanneer duidelijk wordt dat diezelfde stalker nu ook zijn vizier op Beth heeft gericht, krijgt het verhaal er nog een extra dreiging bij. Juist de manier waarop deze twee lijnen langzaam naar elkaar toe bewegen, maakt het boek zo sterk. Het verhaal van Beth vormt bovendien de emotionele kern van het boek; haar rouw en angst voelen pijnlijk echt en geven het verhaal extra diepgang.

Wat Fields bijzonder knap doet, is dat ze beide verhaallijnen op zo’n natuurlijke en toch verrassende manier in elkaar laat grijpen dat je de ontknoping totaal niet ziet aankomen. De plottwist op het einde was voor mij echt een verrassing. Niet een beetje onverwacht, maar zo’n wending waarvan je achteraf denkt: hoe heb ik dit niet eerder zien aankomen? Dat maakt De stalker niet alleen spannend, maar ook slim opgebouwd.

Daarnaast zit er meer in dit boek dan alleen spanning. Helen Fields weet ook emotie en zelfs een vleugje romantiek in het verhaal te verwerken, zonder dat het geforceerd aanvoelt. Thema’s als obsessie, stalking en de kwetsbaarheid van slachtoffers lopen subtiel door het verhaal heen en geven het geheel een extra psychologische lading.

De personages zijn daarbij sterk uitgewerkt. Niet iedereen is sympathiek, en dat hoeft ook helemaal niet. Juist doordat sommige personages onaangenaam of schurend aanvoelen, krijgen ze meer reliëf. Ze blijven hangen en voegen echt iets toe aan het verhaal.

Connie Woolwine blijft een opvallend hoofdpersonage. Ze is excentriek, eigenaardig en soms lastig te peilen. In eerdere boeken kon ze daardoor nog weleens wat vervreemdend overkomen, alsof ze vooral werd neergezet als een zonderlinge buitenstaander. In De stalker krijgt ze gelukkig meer menselijkheid. Haar vreemde trekjes blijven aanwezig, maar voelen nu veel meer als een logisch onderdeel van haar karakter. Ook haar leeftijd speelt in dit deel een duidelijkere rol, wat haar nog meer gelaagdheid geeft.

De schrijfstijl van Fields draagt sterk bij aan het leesplezier. Ze schrijft beeldend en soms bijna prozaïsch, maar verliest nooit het tempo uit het oog. De korte hoofdstukken zorgen ervoor dat je telkens denkt: nog één hoofdstuk – om vervolgens weer tientallen pagina’s verder te zijn. Daardoor leest De stalker snel, maar nooit oppervlakkig. Het is echt zo’n thriller die je nachtrust kost.

De terugkeer van personages uit een eerdere serie van Fields voelt vooral als een belofte voor meer. Het wekt de hoop dat zij in toekomstige delen echt weer een rol gaan spelen. Mocht dat uiteindelijk niet zo blijken te zijn, dan vraag ik me af wat het aanhalen van deze personages hier precies toevoegt en zou het bij mij – en waarschijnlijk ook bij andere lezers – eerder valse hoop oproepen. Na de cliffhanger van Perfecte Wraak had ik hun terugkeer eerlijk gezegd wat grootser verwacht. Misschien komt dat nog, al hoop ik dat Fields niet kiest voor een lange opbouw waarbij we pas over meerdere delen echt antwoord krijgen.

Wat De stalker uiteindelijk extra kracht geeft, is de ontknoping. Wanneer de verschillende verhaallijnen samenkomen, wordt pas echt duidelijk hoe zorgvuldig Helen Fields het verhaal heeft opgebouwd. De puzzelstukjes vallen op een manier in elkaar die zowel verrassend als logisch voelt. Het is zo’n finale waarbij je als lezer even stilvalt en terugdenkt aan alle subtiele aanwijzingen die eerder in het verhaal verstopt zaten. Heel eerlijk: als trouwe crimelezer heb ik vaak vrij snel door hoe de vork in de steel zit, maar dit keer totaal niet. Ik zat zó in het verhaal dat ik er niet eens bewust mee bezig was. Juist daardoor kwam de ontknoping voor mij als een echte plottwist. 

Ondanks dat ik wat vraagtekens had bij het betrekken van die eerdere personages, blijft De stalker een bijzonder sterke thriller. Het verhaal is spannend, verrassend en knap opgebouwd. Helen Fields laat opnieuw zien dat ze meerdere verhaallijnen, spanning en emotie moeiteloos met elkaar kan verweven. Hou je van thrillers die je vanaf de eerste pagina vastgrijpen en pas na de ontknoping weer loslaten, dan is De stalker er absoluut eentje die je niet wilt missen.

Over Helen Fields

Helen Fields werd geboren in 1969. Ze studeerde rechten en werkte vervolgens meer dan tien jaar als advocaat in Londen. Later runde ze samen met haar echtgenoot een filmproductiemaatschappij in Los Angeles. Inmiddels woont ze in Engeland en heeft ze zich volledig op het schrijven toegelegd. Ze verwierf grote bekendheid met haar serie rond Luc Callanach en Ava Turner, die inmiddels in zestien talen is vertaald. Ook de Connie Woolwine-reeks groeit gestaag, en met De stalker verschijnt inmiddels het derde deel rond deze intrigerende profiler.

Meer van Connie Woolwine

Wie na De stalker nog niet genoeg heeft van Connie Woolwine, kan ook deze boeken lezen:

• De schaduwman
• De Kliniek
• Profiel M

De stalker wordt vaak als het derde deel in de Connie Woolwine-reeks, terwijl Profiel M ook regelmatig als deel drie wordt aangeduid. Dat komt doordat Profiel M zich in dezelfde wereld afspeelt en eveneens het personage Connie Woolwine bevat, echter is zij daar grotendeels afwezig, waardoor ondanks het tot de Connie Woolwine serie behoort, eigenlijk een spin-off is en bovenal mijn favoriet in deze reeks is. 

Wie van slimme, zenuwslopende thrillers houdt, kan met De stalker gerust een paar uur nachtrust opofferen.

 (Foto: Omslagen Connie Woolwine-reeks – Helen Fields - Ambo|Anthos uitgevers)