Pokemon Pokopia
Iedereen is het waarschijnlijk met deze stelling eens: Pokémon heeft als game-franchise ongelofelijk veel potentie. Die potentie wordt alleen niet altijd goed gerealiseerd door de conservatieve mainline games die gevangen lijken te zitten in hun succesvolle verkoopformule. Spin-offs lijken de enige optie voor meer avontuurlijke en experimentele games die een ander gezicht van Pokémon kunnen tonen. Dat is dan ook precies wat de verslavende Pokopia doet.
Pokémon Snap liet in 1999 al zien dat Pokémon-games meer dan enkel RPG’s kunnen zijn. Sindsdien zijn er een paar andere aardige spin-offs geweest, maar dat zijn vooral kleine projecten of games die geen blijvende indruk maakten. Pokopia is echter andere koek en ik verwacht dat deze game straks in de buurt komt van de populariteit van de hoofdgames.
Mijn persoonlijke verwachtingen waren vooraf ook best hoog, want dit spel komt van de makers van de uitmuntende Dragon Quest Builders-games. De eerste Builders-game kwam in 2016 uit en leek in eerste instantie een simpele Minecraft-kloon. Het werd veel meer dan dat dankzij een leuk hoofdverhaal, toffe missies, frisse ideeën en soms uitdagende gevechten.
Pokopia leent uiteraard het een en ander van die games. Dit is namelijk ook een spel waarin je niet per se je eigen lol hoeft te maken, maar een verhaal volgt waarin je allerlei opdrachten krijgt. Ik kom daar dadelijk op terug, maar eerst is het handig om de opzet van Pokopia te beschrijven. In tegenstelling tot de meeste andere Pokémon-games zijn er helemaal geen mensen in Pokopia. Die zijn allemaal op mysterieuze wijze verdwenen en de Pokémon worden al decennia aan hun lot overgelaten. Jij speelt als een Ditto die besluit om samen met Professor Tangrowth de achtergebleven ruïnes te verkennen om te ontrafelen wat er nou met de mensheid is gebeurd. Tussendoor dien je ook allerlei leefgebieden te maken voor andere Pokémon om nieuwe gemeenschappen te maken.
Pokémon komen uiteraard in allerlei soorten en maten. Ze vereisen dan ook verschillende leefgebieden en om die te creëren moet je vaak specifieke items craften. Om dat dan weer te kunnen doen heb je een recept nodig. Die kun je meestal kopen met geld die je verdient door onder andere de omgevingen te repareren. Vaak krijg je die recepten ook van andere Pokémon als beloning voor het voltooien van allerlei opdrachten. Voor je het weet heb je een enorme lijst aan klusjes en je bent continu bezig om de vijf verschillende zones van deze game schoon te maken, op te knappen en uit te breiden met leefgebieden om nieuwe Pokémon te lokken.
Pokopia is geen traditioneel uitdagende game. Je kunt niet dood, er is geen vechtsysteem en de meeste mechanieken zijn vrij simpel. Toch weet het dankzij een gevarieerde lijst eindeloze klusjes constant je aandacht erbij te houden en je bent ook voortdurend na aan het denken over de volgende stappen die je moet nemen. Bij de meeste ‘cozy’-achtige games ben ik er snel niet echt meer bij met mijn gedachten, dus dit is een essentieel verschil.
Er zijn nog twee andere belangrijke factoren die bijdragen aan wat deze game zo leuk maakt. Allereerst krijg je in Pokopia veel voldoening van het zien van de natuurlijke progressie die je boekt. De verschillende zones zijn dus in het begin verwoest en leeg, maar na vele uren werk beginnen ze er veel beter uit te zien en zijn ze bewoond door talloze Pokémon. De andere factor is ook iets waar andere Pokémon-games van profiteren: het is ontzettend verslavend om Pokemon te verzamelen. Ik heb inmiddels meer dan 200 Pokémon uitgenodigd, maar ik krijg nog steeds een kleine dopamine-kick als ik weer een nieuwe zie verschijnen.
Pokopia lijkt qua structuur en mechanieken meer op Dragon Quest Builders, maar het heeft ook een beetje Animal Crossing DNA in zich. De user interface bijvoorbeeld lijkt rechtstreeks uit Nintendo’s game te komen. De zachtaardige pastel-esthetiek is ook vrij vergelijkbaar. Toch is er dus ook een essentieel verschil: Animal Crossing daagt je als speler veel meer uit om echt je eigen eiland te ontwerpen. In Pokopia kun je als je wil ook terraformen en spullen neerleggen zoals jij leuk vindt, maar omdat je specifieke leefgebieden maakt en omdat er ook al allerlei omgevingselementen rond liggen, krijg je nooit het gevoel dat je echt zelf iets aan het creëren bent. Er is nog wel een aparte zone in Pokopia die meer als een lege canvas fungeert, maar dat voelt meer als een kleine bonus dan iets dat echt integraal is aan de game.
Persoonlijk zou ik ook stellen dat Pokopia ondanks alle positieve punten niet het niveau van de Dragon Quest Builders-games aantikt. In de DQ-games heb je simpelweg meer variatie vanwege het feit dat je ook gevechten hebt en die games dagen je ook uit met allerlei extra meters en timers. Verkennen in Builders is ook echt een avontuur, terwijl je in Pokopia relatief weinig kunt ontdekken. Als ik streng moet zijn moet ik ook even benoemen dat de item management in Pokopia een beetje irritant kan zijn, omdat je opslagdozen in allerlei verschillende zones zitten en de laadtijden tussen die zones helaas teleurstellend lang zijn.
Conclusie:
Pokémon Pokopia is een geweldige Pokémon spin-off en een game waar de franchise naar snakte. De mix van Dragon Quest Builders en Animal Crossing resulteert in een heerlijke game, al is het onder de streep wel iets minder dan zijn grote inspiraties. Het is hoe dan ook lang geleden dat ik die echte Pokemon-kriebels heb gevoeld en ondanks dat ik de credits al heb gezien blijf ik maar spelen. Gotta catch ‘em all is terug!
Exclusief voor Nintendo Switch 2.