High on Life 2
High on Life 2 is zo’n game die vanaf seconde één duidelijk maakt dat subtiliteit iets is voor andere studios. Squanch Games heeft alles wat in deel één werkte of irritant was nog eens verdubbeld en vervolgens op standje kernreactor gezet. Meer grappen, meer geschreeuw, meer pratende wapens en vooral meer momenten waarop je denkt dat stilte blijkbaar een bug is.
De opzet is vertrouwd. Je springt van de ene bizarre planeet naar de andere, vol groteske aliens, overdreven personages en sidequests die variëren van creatief tot waarom bestaat dit. De werelden zijn groter en visueel indrukwekkender dan voorheen, met meer verticale levels, geheime hoekjes en kleurrijke sci fi omgevingen. Het voelt meer als een echte shooter en iets minder als een gimmick met een budget. De gunplay is strakker, wapens voelen zwaarder en de upgrades geven genoeg variatie om het niet meteen repetitief te maken. Heel even heb je het idee dat je een serieuze sci fi shooter speelt.
Een van de opvallendste toevoegingen is het skateboard, want blijkbaar was het universum nog niet chaotisch genoeg. Je kunt nu door levels cruisen, rails grinden en tricks doen alsof je in een alienversie van Tony Hawk bent beland. Het is een leuke movementtool en geeft de game een onverwachte flow, maar voelt ook een beetje alsof iemand in de designmeeting riep dat shooters tegenwoordig meer boards nodig hebben. Soms werkt het heerlijk soepel, soms voelt het vooral als een gimmick die er is omdat het kon.
Totdat iedereen weer begint te praten. En niet stopt. High on Life 2 lijkt een existentiële angst voor stilte te hebben. Elk wapen heeft een persoonlijkheid, elk object moet een grap maken en elke NPC wil een monoloog houden. Soms is het oprecht grappig en zitten er slimme sci fi ideeën en creatieve twists tussen. Maar vaak voelt het alsof je opgesloten zit in een eindeloze improv show waar niemand ooit heeft geleerd wanneer een grap klaar is. Het is humor met een kettingzaag, niet met een scalpel.
Technisch is het allemaal net zo chaotisch als de toon. De art direction is sterk en de werelden zitten vol leuke details, maar de performance is wisselvallig. Op mijn pc had ik duidelijk last van microstutter en framedrops, wat de ervaring merkbaar minder soepel maakte dan je van een shooter in 2026 zou verwachten. Dat is extra frustrerend omdat de game er visueel best lekker uitziet als alles wel meewerkt. Nu voelt het soms alsof de engine zelf ook een pratend personage wil zijn.
Het verhaal is vooral een excuus om je van setpiece naar setpiece te sturen. Er zijn pogingen om iets te zeggen over sci fi clichés, popcultuur en kapitalisme, maar elke serieuze noot wordt vrijwel direct ondermijnd door een grap over lichaamsvloeistoffen of meta commentaar. Subtiliteit is duidelijk verboden in dit universum. Het werkt soms, maar vaak voelt het alsof de game bang is dat je anders per ongeluk een emotie zou kunnen voelen.
Wat High on Life 2 absoluut heeft, is identiteit. Je kunt deze game onmogelijk verwarren met iets anders. Hij schreeuwt zijn persoonlijkheid zo hard dat je het zelfs zonder geluid nog zou merken. Tegelijkertijd voelt het alsof Squanch Games vooral dacht dat meer automatisch beter is. Meer dialogen, meer grappen, meer chaos. Minder focus op timing, pacing en verfijning. Het is groter en luider, maar niet per se slimmer of scherper.
De replaywaarde is beperkt. Na de campaign blijven sidequests en collectibles over, maar er is geen echte reden om terug te keren behalve masochisme of een liefde voor pratende wapens en skateboards in shooters. Het is een klassieke singleplayerervaring die volledig leunt op zijn gimmicks. Als die gimmicks niet jouw ding zijn, ben je er snel klaar mee.
Uiteindelijk is High on Life 2 precies wat je verwacht als je ook maar één trailer hebt gezien. Het is een luidruchtige, kleurrijke shooter die constant probeert grappig te zijn en daar af en toe ook in slaagt. Het is technisch niet vlekkeloos, inhoudelijk niet baanbrekend en humoristisch zo subtiel als een luchthoorn in een bibliotheek. Voor liefhebbers van deze stijl is het waarschijnlijk een feest. Voor iedereen die hoopt op nuance, rust en een verhaal met enige ernst is dit eerder een auditieve aanval.
High on Life 2 is geen meesterwerk en ook geen totale mislukking. Het is een game die zo hard probeert uniek te zijn dat het soms vergeet dat je ook nog moet spelen. Als je houdt van chaos, absurde humor, pratende wapens en een skateboard in je shooter, zit je hier goed. Als je dat niet doet, kun je deze titel vooral zien als een experiment in hoe snel een game je kan vermoeien terwijl hij heel hard roept dat hij grappig is.
