The Run

The Runis zo’n game die vanaf minuut één duidelijk maakt wat je gaat krijgen en vervolgens precies dat levert. Niet meer. Niet minder. Full motion video horror, dus je zit niet te gamen maar te kijken, te klikken en jezelf wijs te maken dat jouw keuzes er echt toe doen. Je speelt een fitness influencer die besluit dat een eenzame hardlooproute in Italië een topidee is. Spoiler: dat is het niet. Maar goed, zonder domme beslissingen geen game, dus daar gaan we alweer.

Laten we beginnen met het goede nieuws. The Run ziet er prima uit. De beelden zijn strak, de omgeving is mooi en alles voelt net wat duurder dan de gemiddelde FMV productie waar acteurs soms lijken te zijn gecast omdat ze toevallig langs de studio liepen. Hier staat tenminste een camera op statief en heeft iemand nagedacht over belichting. De hoofdrol wordt degelijk gespeeld, al blijft het lastig om echt mee te leven met iemand die professioneel leeft van selfies en sporthorloges. De bijrollen doen hun best, al is subtiliteit soms ver te zoeken. Zodra iemand verdacht kijkt weet je eigenlijk al genoeg.

Dan de gameplay, of beter gezegd het gebrek daaraan. Je maakt keuzes. Soms snel, soms rustig, soms met een teller die je eraan herinnert dat stress spannend is. Links of rechts. Rennen of verstoppen. Vertrouwen of panikeren. Dat werkt op zich prima, maar de illusie van controle wordt vrij snel doorgeprikt. Sommige keuzes zijn levensbelangrijk, andere veranderen hooguit de volgorde waarin je sterft. Het voelt regelmatig alsof de game je een stuur geeft dat nergens op aangesloten is.

Het verhaal doet precies wat je verwacht van een moderne thriller. Influencer. Agressie. Onverklaarbaar geweld. Mensen die dingen doen omdat het scenario dat nodig heeft. Het is onderhoudend, maar ook voorspelbaar. De game wil graag mysterieus zijn, maar kiest vaak voor snelle schrikmomenten in plaats van echte spanning. Dat is niet per se slecht, maar het zorgt er wel voor dat The Run nooit echt onder je huid kruipt. Het blijft vooral een prima tijdverdrijf met wat adrenaline.

De grootste troef is meteen ook de grootste valkuil. Replaywaarde. Er zijn meerdere eindes en genoeg manieren om het loodje te leggen, dus je wilt weten wat er nog meer kan gebeuren. Tegelijkertijd betekent dat dat je vaak dezelfde scènes opnieuw zit te kijken. En FMV opnieuw kijken is net iets minder leuk dan een level opnieuw spelen. Na de derde keer dezelfde paniekerige sprint door het bos begint de magie toch wat te slijten.

The Run is daarmee een game die perfect weet voor wie hij bedoeld is. Fans van FMV krijgen een strak geproduceerde thriller die beter is dan veel concurrenten. Iedereen die hoopt op echte vrijheid, diepgang of verrassingen zal vooral veel deja vu ervaren. Het is spannend genoeg, mooi genoeg en slim genoeg om niet te vervelen, maar ook veilig genoeg om niemand echt van zijn sokken te blazen.

Zie het als een interactieve film voor een paar avonden. Geen klassieker. Geen ramp. Gewoon een redelijk goed uitgevoerde nachtmerrie waarbij je vooral leert dat alleen hardlopen in het bos altijd een slecht idee is.