Fighting Force Collection
De Fighting Force Collection voelt als het openmaken van een stoffige doos op zolder waarvan je meteen weet wat erin zit. Twee gebalde vuisten vol nostalgie, een hoop polygonen en een gameplayformule die in de jaren negentig prima werkte maar anno nu vooral laat zien hoe ver het genre is gekomen. Deze bundel met de klassieke Fighting Force-games mikt duidelijk op spelers die vroeger hun PlayStation warm draaiden met beat em ups en daar nog altijd warme gevoelens bij hebben. De vraag is alleen of dat genoeg is.
Visueel is de collectie precies wat je verwacht. Blokkerige personages, kale omgevingen en animaties die soms meer doen denken aan een vroege techdemo dan aan een afgewerkt product. Alles draait soepel op moderne hardware en oogt scherper dan vroeger, maar vergis je niet: dit zijn en blijven games uit een ander tijdperk. De charme zit hem niet in mooie graphics, maar in herkenning. Straatlevels vol vernietigbare objecten, vijanden die je met drie tegelijk bestormen en camera’s die soms nét niet meewerken. Het ziet er functioneel uit en daar houdt het ook wel mee op.
De gameplay vormt nog steeds de kern van de ervaring. Fighting Force was destijds populair omdat het de klassieke 2D beat em up naar een 3D-omgeving vertaalde. Dat idee voelt nu eerder rudimentair dan vernieuwend. Je loopt door levels, deelt klappen uit, pakt wapens op en herhaalt dat proces tot de eindbaas verschijnt. Het werkt nog steeds, maar vooral omdat de formule zo simpel is. Verwacht geen diepe combo’s, geen complexe systemen en geen tactische diepgang. Het is rammen, ontwijken en doorgaan. Dat maakt de game toegankelijk, maar ook snel repetitief.
De speelbare personages verschillen licht in snelheid en kracht, maar echt uniek voelen ze niet. Na een paar levels heb je alles wel gezien. Vijanden gedragen zich voorspelbaar en bieden weinig echte uitdaging. Dat kan frustrerend zijn, maar tegelijkertijd past het bij de ouderwetse arcade-aanpak waarbij het vooral draait om tempo en chaos. Het is niet moeilijk, wel soms oneerlijk, vooral wanneer de camera besluit tegen je te werken of vijanden van buiten beeld aanvallen.
Waar de collectie wel punten scoort, is co-op. Samen op de bank door levels knokken blijft leuk, juist omdat de game zo ongecompliceerd is. Even geen gedoe, geen tutorials, geen skill trees. Gewoon beginnen en slaan. Dat gevoel draagt de hele collectie. Het ontbreken van online co-op voelt echter als een gemiste kans. In een tijd waarin zelfs nichegames online ondersteuning hebben, voelt lokale multiplayer alleen wat ouderwets. Nostalgisch, dat wel, maar niet per se in positieve zin.
Het geluid sluit naadloos aan bij de rest van de presentatie. De soundtrack bestaat uit energieke maar snel herhalende tracks die vooral functioneel zijn. Ze ondersteunen de actie, maar blijven zelden hangen. Geluidseffecten zijn duidelijk, maar missen impact. Vuistslagen voelen licht, explosies missen gewicht en stemmen zijn minimaal aanwezig. Het doet zijn werk, maar tilt de ervaring nergens naar een hoger niveau.
Wat de Fighting Force Collection vooral laat zien, is hoe belangrijk context is. Dit zijn games die ooit vernieuwend waren, maar nu vooral historisch interessant zijn. Er zijn enkele kleine verbeteringen doorgevoerd op het gebied van besturing en performance, maar echte modernisering ontbreekt. Geen extra modi, geen nieuwe content, geen uitgebreide opties. Het voelt meer als een archiefrelease dan als een herinterpretatie.
Voor wie is deze collectie dan bedoeld? Voor spelers die precies weten wat Fighting Force is en dat opnieuw willen beleven. Voor retrofans die graag oude games herontdekken met alle tekortkomingen erbij. Voor een avondje bankco-op werkt het nog steeds prima. Voor nieuwe spelers die opgegroeid zijn met moderne beat em ups zoals Streets of Rage 4 of Sifu zal deze collectie waarschijnlijk snel gaan vervelen. De gameplay is te simpel, de presentatie te kaal en de uitdaging te beperkt. Laat je trouwens niet geheel beperken door de trailer, hierin staat de pixel versie aan. Je kunt ervoor kiezen om dit ook naar gladde polygonen te krijgen.
De Fighting Force Collection is geen herontdekking en geen moderne upgrade, maar een rechttoe rechtaan nostalgiepakket. Het plezier zit in herkenning, niet in vernieuwing. Wie dat accepteert, krijgt precies wat hij verwacht. Wie meer hoopt, komt bedrogen uit. Fans van vroeger zullen zich prima vermaken, nieuwkomers kunnen deze collectie gerust laten liggen.
