Met Wonder Man neemt Marvel een superheldenpauze
Met Wonder Man maakt Marvel een serie over zichzelf, met een verhaal over een acteur die graag de hoofdrol in een superheldenfilm wil spelen. Het gewicht van de vertelling ligt zo duidelijk op het aspect van de beginnende acteur, dat je bijna vergeet dat er ook nog, ergens, in de achtergrond, een Marvel-aspect aan het verhaal is.
Wonder Man in de comics is Simon Williams, iemand met 'ionische' krachten die hem sterker en sneller maken. In de achtdelige miniserie, die vanaf vandaag te zien is op Disney+, is hij voornamelijk een acteur die probeert voet aan de grond te krijgen in Hollywood. Zijn relatie tot de naam 'Wonder Man' is dat dat de naam is van een superheld in een gelijknamige film uit zijn jeugd, waarvan in het heden een remake wordt gemaakt door een excentrieke regisseur. En hij wil die rol graag hebben. Simon is in deze serie dus geen typische Marvel-superheld; hij speelt er eentje.
De rol van Simon wordt gespeeld door Yahya Abdul-Mateen II, die zelf niet onbekend is met superheldenverfilmingen: hij speelde Black Manta in de twee Aquaman-films en was Jon 'Doctor Manhattan' Osterman in de HBO-serie Watchmen. Hij wordt vergezeld door Ben Kingsley, die voor de vierde keer de rol van Trevor 'the Mandarin' Slattery speelt. Het is een logische match: de enige andere bekende acteur in het MCU is Slattery en Kingsley speelt hem altijd, ook hier, als een ergens wel goed bedoelend, maar ergens anders toch ook wat onberekenbaar, onbetekenend figuur die desondanks "used to be a terrorist". De keuze om Kingsley, het laatst gezien in Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings (2021), weer terug te brengen onderstreept dat Marvel nog lang niet klaar is met het blijven leggen van verbanden tussen de personages uit hun vroege films (Iron Man 3, waarin Trevor Slattery zijn debuut maakte, kwam uit in 2013) en nieuwe personages.
Slattery ontmoet Williams schijnbaar toevallig en ze besluiten elkaar te helpen in de audities voor Wonder Man; Simon voor de hoofdrol, Trevor voor zijn belangrijkste tegenspeler. Ze bereiden samen de audities voor, zodat ze alvast kunnen oefenen op het tonen van goede chemie wanneer ze samen beoordeeld worden, en doen tijdens de audities alsof ze elkaar niet kennen. In werkelijkheid worden ze vrienden, bondgenoten in een industrie die moeilijk is voor nieuwkomers én ervaren acteurs.
Voor een groot deel van de serie lijkt het alsof Marvel een serie heeft gemaakt waarin ze zeggen te weten dat wij, het filmgaand en seriekijkend publiek, ook niet echt meer zin hebben om keer op keer een nieuwe superheld te leren kennen, die de wereld, of gewoon een stad, of een persoon, moet redden en weer doorgaat naar het volgende avontuur. Het verhaal van Simon en Trevor, een buddy comedy over het wereldje van onsuccesvolle acteurs in Hollywood, doet lange tijd alsof superhelden niet bestaan, alsof dit verhaal zich zelfs niet in het MCU afspeelt, met als enige hint dat dat wel zo is een verwijzing naar de verfilming van Rogers the Musical, de in-universe musical gebaseerd op het leven van Steve Rogers en de Avengers, die werd geïntroduceerd in Hawkeye ("I can do this al daaaaaay!").
Dat er toch een Marvel-tintje aan zit wordt duidelijk in het moment dat Simon, wanneer hij zich aanmeldt voor de auditie, als formaliteit wordt gevraagd of hij superkrachten heeft, gevolgd door een aflevering die flashbackt naar een eerdere periode in Hollywood waar een acteur met superkrachten het visual effects budget overbodig maakt, tot er iets enorm misgaat. Dat incident leidde tot de regel dat personen met superkrachten (metamensen, zouden ze bij DC zeggen, maar dit is Marvel) geen werk als acteur mogen doen.
Hoe het echt zit met de eventuele superkrachten van Simon Williams is uiteindelijk niet belangrijk in deze serie. In Wonder Man neemt Marvel gewoon even een superheldenpauze, precies in het jaar waarin de eerste Avengers-film sinds 2019 wordt uitgebracht. En het is een goede keuze: want hoewel het niet onwaarschijnlijk is dat we Abdul-Mateen nog eens terugzien, en graag ook, want hij is (zoals altijd) een prettige aanwezigheid, is het ook wel eens leuk een eenvoudige serie te zien op het snijvlak tussen echte superhelden en die op het witte doek, over 'normale' mensen in die gestoorde wereld die we Hollywood noemen. Wonder Man is daarin meer een aanvulling op titels als The Studio en The Franchise dan op andere Marvel-titels en dat is eigenlijk wel leuk.
